13 lip 2013

KROWA TO KROWA, A CZŁOWIEK MA GORZEJ

0

To, co napiszę niczego nie zmieni, bo jest już pozamiatane. Zresztą nawet, gdybym spłodził ten tekst trzy dni temu, to też rewolucja by się nie zadziała. Bo żeby polityk zmienił decyzję to trzeba mu zwyczajnie za to zapłacić lub coś obiecać, a nie moralizować. Tu chodzi o coś więcej i na przyszłość - o bezsens proponowanego toku myślenia, o brak świadomości społecznej, o postrzeganie świata w trybie 2D, o traktowanie rzeczywistości jako sceny czarno-białego filmu.

Ubój rytualny. Przez wiele lat był dopuszczony i wszystko było cacy. Teraz jest zakazany, bo zwierzęta cierpią tak samo jak ludzie. Okej, nie przeczę. Po sieci krążą nagrania, na których krowie na żywca ucina się łeb i ten łeb jeszcze przez chwilę żyje swoim życiem. Nie podaję źródła, bo kliknąć w link może już nawet 3-latek. Widok jest zatrważający, a psychika ludzi wykonujących ten zawód z pewnością różni się od psychiki przeciętnego zjadacza chleba. Jest mocniejsza? Bardziej spaczona? Do końca nie wiadomo, ale efekt jest taki, że do niczego im się ona już nie przyda.

Bo widok widokiem, ale ci ludzie właśnie stracili pracę. Rachunek jest prosty - taka Turcja nie kupi już u nas mięsa i nie zostawi u nas pieniędzy. A jak nie zostawi pieniędzy, to masarnie nie zostawią pracowników na etacie. Tamte kraje na tym nie stracą, bo sobie zamówią skądinąd i po problemie. Bo u nas zdecydowano, że zwierzęta cierpieć nie będą. Bardzo szlachetnie.

Tak... Być może to daleko idące porównanie, ale powiedzcie mi dlaczego kiedy nieuleczalnie już choremu na raka człowiekowi, tygodniami przykutemu do łóżka nie można skrócić cierpienia i poddać eutanazji, a taką krowę koniecznie trzeba ogłuszyć, żeby nie cierpiała? Tu i tu los jest z góry przesądzony, więc dlaczego współczujemy zwierzęciu, a człowiekowi nie? Dlaczego to, w jakich warunkach umrze zwierzę jest ważniejsze od warunków śmierci człowieka w tym wypadku?

Jestem bardziej za legalizacją eutanazji niż uboju rytualnego, ale na tapecie akurat jest ubój. Widziałem te okrutnie wyglądające mordy na zwierzętach, ale powiedzmy sobie prawdę - na co dzień nie myślimy w tych kategoriach. Zajadamy się schabowym nie analizując czy świniaka ogłuszono, uduszono czy po prostu ucięto łeb, żeby się wykrwawił i padł. Sumienie rusza ludzi w momencie, kiedy przypadkiem coś usłyszą lub zobaczą.

Dlatego temat jest sztucznie rozdmuchany i podjęto złą decyzję. Gdyby nie napompowany przez media balon, 90% społeczeństwa do dziś nie wiedziałoby co to takiego ten ubój. A tak mamy kolejną populistyczną zagrywkę wielce oświeconych polityków, która z powodu ogromnej presji społecznej inna być nie mogła. Pani Zosia i pan Mietek są zadowoleni nie wiedząc nawet, ile razy zjedli na obiad rytualnie zamordowaną świnię.

Ale co tam przeszłość, liczy się tu i teraz. Liczy się czyjeś "czyste" sumienie w zamian za tysiące miejsc pracy. Liczy się humanitarny zgon zwierzęcia przy niehumanitarnym dogorywaniu człowieka zżeranego przez raka. Logiki za grosz, za to emocji cała gama.

Szkoda, że nie tam, gdzie trzeba.


A jakie jest Wasze zdanie w tym temacie? Zgaduję, że odmienne.

Czytaj dalej »

20 cze 2013

BĄDŹMY NA "TY" BO TAK JEST PROŚCIEJ

0

Jesteś człowiekiem. W dodatku młodym, skoro czytasz tego bloga. I kiedy wychodzisz z domu, spotykasz na drodze drugiego młodego człowieka. Trzeciego, czwartego. W końcu do któregoś z nich masz jakiś interes, bo musisz np. kupić chleb, zapytać o drogę, cokolwiek. "Przepraszam, czy może mi pan..." Wróć! To nie jest twój pan. Ani starszy pan. To młodzian, taki jak ty, więc gadaj z nim tak, jak na to zasługuje.

Czyli nie powielaj średniowiecznych schematów i nie twórz sztucznych barier - potrafisz przecież ocenić czyjś wiek jedynie po wyglądzie. Plus minus. Każdy potrafi. A w nowoczesnym świecie nie ma miejsca na konwenanse i jakieś zamierzchłe praktyki. Nie ma miejsca i nie ma czasu na "panowanie".

Kiedyś było mi głupio i dziwnie, kiedy osobnik w moim wieku bez zastanowienia ciskał mi "panem".


- Stoi PAN w kolejce? 
- Że niby ja? Do mnie to?

Teraz czuję się nieswojo, kiedy to ja do studentki na kasie w HMie mam się zwracać per "pani". Bo taki jest standard komunikacji - nie znasz, zachowaj odstęp. A czy ja, mówiąc do nieznajomej, nieznajomego na "ty", pragnę od razu bliższej znajomości? Albo nie okazuję "należytego" szacunku? To są dwie tak różne opcje, że obie daleko odbiegają od rzeczywistości. Ktoś kiedyś usiadł, wymyślił i tak zostało. A my bezmyślnie ten bezsens kontynuujemy. Bo tak jest bezpieczniej.

Czyli co? Sądzisz, że ktoś wyjmie z plecaka maczetę i poucina tobie kończyny za to, że bez pytania śmiałeś przejść na "ty"?

Dla mnie to po prostu eliminowanie zbędnego dystansu. A szacunek czy jego brak nie ma tu nic do rzeczy, bo noszenie przeze mnie krótkich spodni nie oznacza, że mam ludzi w dupie. I tak to powinno być postrzegane, bo mówienie do siebie "po imieniu" to obustronny komplement - wszyscy wiemy, że "panowanie" postarza i nie wzbudza pozytywnych emocji, jest po prostu neutralne i bardzo dyplomatyczne. Dobre w kontaktach z jakąś władzą albo rodzicami naszych znajomych. Dlaczego więc podchodzimy do siebie tak bardzo sztywno? My, młodzi. Niezależnie od wieku, bo młodość nie od tego zależy.

Popatrz - skoro potrafimy wyluzować na koncercie, na imprezie, na Pogaduchach czy innym spędzie, potrafimy to zrobić także na ulicy, w sklepie, na plaży i w górach. Bo jaki sens ma formalny zwrot w takich sytuacjach? Żaden. Bezstresowe i oczywiste przejście na tryb koleżeński dla ludzi w podobnym wieku powinno być standardem, takim basic level. A już taka międzypokoleniowa relacja w schemacie "na ty" to komunikacyjne zwycięstwo i osobiście do tego będę dążył.

Mimo to abstrahuję od ludzi z poprzedniej epoki - mówię za siebie, za nasze i przyszłe pokolenie. Mówię też o sytuacjach społeczno-towarzyskich, a nie relacjach zawodowych - tam niech sami sobie ustalają zasady i nikomu nic do tego. Ale kiedy kończysz robotę - wyluzuj. Na ulicy nie ma hierarchii stanowisk. Jeśli widzisz osobę w twoim wieku, to nie ma znaczenia czy jest wielkim CEO wielkiej korporacji, księdzem czy squatterem. Podobny wiek to często podobne zainteresowania, podobne problemy i emocje. To punkt wyjścia do ciekawszego i bardziej otwartego życia. A "panowaniem" to życie w jakimś sensie zamykasz i dajesz sygnał, że inni nie mają wstępu dopóki nie podniesiesz szlabanu.  To twoja sprawa, ale wszystko co dobre w życiu, związane jest z ludźmi i od nich wychodzi. Skróć sobie tę drogę. I nie myl tego z drogą na skróty - to raczej przesiadka do szybszego bolidu.


Wiem, ze wielu z Was nie wyobraża sobie zacząć znajomości bez "panowania". Ale tak na logikę - czy to jest konieczne? Co to tak naprawdę zmienia? Dla mnie to niepotrzebny dystans, nic więcej. A dla Was?

Czytaj dalej »

24 lis 2012

100 MILIONÓW LUDZI MA TEN SAM PROBLEM CO TY

0
Dlaczego nie potrafimy ze sobą dyskutować i opowiadać o problemach? Albo potrafimy, ale tylko przy flaszce wódki? Puszczają nam wtedy hamulce i wylewamy z siebie wszystko, czego nie powiedzielibyśmy nikomu na trzeźwo. A na drugi dzień nikt nic nie pamięta. Można i tak.

Tylko dlaczego normalna rozmowa, a nie pijacki bełkot, idzie nam tak ociężale? W knajpie sprawę ułatwia alkohol, ale co nam utrudnia rozmowę choćby przy kawie? I to nie chodzi o jakieś tam pitolenie, co tam ostatnio kolega na imprezie wypił, ile lasek poderwał i komu ubranie zarzygał.

Własne zdanie - dlaczego nie potrafimy go wypowiedzieć ani tym bardziej obronić? Dlaczego nie chcemy rozmawiać o problemach, które dotyczą nas i milionów innych ludzi? To jest dopiero problem. Mamy wokół siebie rodzinę, znajomych, ludzi których lubimy i nie umiemy z nimi szczerze pogadać o tym, co nas boli. 


Boimy się odrzucenia przez ludzi, którym ufamy? Że nas wyśmieją, zlinczują albo po prostu zleją nasz problem i nasze poglądy? Są dwa wyjścia: albo to nie z nimi powinniśmy się dzielić naszym życiem, albo to z nami jest coś nie tak.


W szkole i na studiach nikt nas nie uczy posiadania własnego zdania, ale wielu z nas już wtedy je ma. Choć niewielu potrafi to pokazać, bo tego też nas tam nie uczą. Ciągle według schematu, który ktoś kiedyś napisał i wpoił, że tak jest dobrze. Wyłamiesz się - masz problem. O którym też z rzadka można z kimkolwiek pogadać, bo to przecież twój problem, a nie tych, do których przychodzisz po pomoc.


Prawda jest taka, że twoje zdanie i twój problem, to często zdanie i problem milionów ludzi na tym świecie. Nie musisz się wstydzić, że człowiek stojący naprzeciwko patrzy na ciebie jak na debila. Nie gadaj z nim, nie jest wart twoich problemów i poglądów. Murem za tobą stoją miliony innych. Bo twoje otoczenie, to już nie tylko rodzina, kumple, koleżanki i kot w domu. A to właśnie oni najczęściej patrzą na ciebie jak na idiotę, kiedy się odzywasz. Może poza kotem.


Nie ustawiaj sobie sztucznych przeszkód i nie ograniczaj się na świat, który tylko czeka aż się mu wygadasz. Sieć przestała być anonimowa - kto chce taki pozostanie, ale coraz więcej jest ludzi, którzy nie chcą zostać ze swoimi poglądami tylko wirtualni. A są ku temu możliwości, więc wykorzystaj je. Skorzystasz na tym Ty i być może te 100 milionów innych osób. A wystarczy się otworzyć i wpoić sobie, że nawet eskimos może być tobie bliższy niż najlepszy przyjaciel.


Tym "krótkim" wstępem zapraszam do dyskusji tych wszystkich, którzy z niezrozumiałych dla mnie przyczyn jeszcze swojego zdania u mnie nie wyrażali. Tym bardziej, że panel komentarzy jest teraz bardziej przyjazny i więcej widać - przetestujcie sobie. To nie boli, a każdy pogląd na sprawę wzbogaca człowieka intelektualnie i być może właśnie rozwiązuje czyjś problem.





Podobało Ci się? Nie zgadzasz się? Zostaw komentarz!
Czytaj dalej »
- See more at: http://www.exeideas.com/2013/08/add-unlimited-blog-post-scrolling.html#sthash.WFyboNTy.dpuf