29 gru 2013

ZMIANY NA GORSZE. A MOŻE NA LEPSZE ?

0

Ten wpis rzeźbię od dobrych kilku dni. I tworzyłbym go jeszcze długo, gdyby nie dzisiejszy wpis Konrada Błaszaka, w którym umieścił mnie na liście dziesięciu blogerów, którzy w 2014 roku zmienią świat. Hmm... Dzięki Konrad, nie mam nic przeciwko, tyle że...

Niektórzy z Was pewnie zauważyli, że od jakiegoś czasu piszę z mniejszą częstotliwością. Być może ktoś nawet zadał sobie pytanie "dlaczego?". No więc...

... sam nie wiem, ale dobrze mi z tym :) Ostatni wpis na blogu pojawił się 15 grudnia, czyli równo 2 tygodnie temu. Kiedyś zdarzyło się, że nie pisałem przez 4 dni i to była moja najdłuższa przerwa w blogowaniu. Pamiętam ten niepokój, to rozdrażnienie i złość, że z jakiegoś powodu nie mogłem nic napisać. Wiecie, taki stan kiedy zabraknie wam dragów... No dobra, ja też nie wiem, ale podejrzewam, że objawy miałem podobne.

A teraz jest dobrze. Nie czuję presji, że dzisiaj musi być kurwa wpis. Nie czuję presji, kiedy nie mam weny. Nie czuję presji, że jak nic nie napiszę, to o mnie zapomną. Ba, przez pół miesiąca i na blogu, i na fan pejdżu pojawiło się okrągłe ZERO treści, a fanów i tak przybywa. Jest super, potrzebuję tej przerwy. Nie wiem ile potrwa - może właśnie się kończy, a może nie skończy się nigdy. A może - i to jest najbardziej prawdopodobne - moim przeznaczeniem jest slow-blogging i będę wrzucał coś od czasu do czasu, kiedy naprawdę mam coś do powiedzenia światu.

A czy staty mi przypadkiem nie opadną? No tak i co z tego. Mam to gdzieś. Piszę dla cyferek czy dla ludzi? Chcę robić dobrze sobie czy innym? No właśnie. Wiem, że cenicie moje pierdololo, dlatego musi ono być jak najwyższej jakości. Kropka. No i to mięsko musi jakoś do was docierać, dlatego...

... znikam z fan pejdża.

Ja wiem, że wszystkim ucina zasięgi.
I nie obrażam się, tylko stwierdzam fakt.
Z tysiąca lajkujących, moje posty wyświetlają się zaledwie stu osobom.
Nie wiem, jakim osobom.
Być może tym, którzy mają mnie totalnie gdzieś.
Moich postów nie widzą ludzie, którzy być może chcieliby je widzieć.
W takich warunkach nie da się pracować.

Dlatego odchodzę. Z fan pejdża. Nie usuwam go, on będzie żył sobie swoim życiem i dryfował na wodach facebooka. Ja go będę olewał, choć pewnie zajrzę tam od czasu do czasu, żeby przypomnieć zbłąkanym owieczkom ten właśnie wpis.

Mam prywatny profil i kto chce, może mnie tam obserwować. Zresztą on jest dużo ciekawszy i dużo bardziej bogaty w treść niż ten durny fan pejdż, więc nie krępujcie się. Serio, będziemy mieli do siebie o wiele bliżej, a to jest dla mnie bardzo ważne. Chcę, żeby moje rozkminy i życiowe prawdy widzieli ci, którzy chcą je widzieć. Wreszcie będę świadomie pisał dla ludzi, których znam, a oni będą świadomi tego, kto do nich pisze. Znikną ci, których nie obchodzę i ci, którzy mnie nie obchodzą. Win-win, już nie mogę się doczekać :)

Dlatego, jeśli chcesz wiedzieć wszystko i być ze mną na bieżąco - obserwuj mnie, a o wszystkim zostaniesz powiadomiony.
Możesz też zostać moim znajomym. Nawet, jeśli w rzeczywistości się nie znamy - ja nie mam z tym problemu. 93% moich fejsbukowych znajomych nie widziałem od lat lub widziałem tylko raz w życiu, więc kolejnych dwustu nie zrobi mi różnicy. A korzyść z tego masz taką, że Mark nie powiadamia cię o każdym moim pierdnięciu.

No i to by było na tyle. Wyszło, jak wyszło.

Teraz może być tylko lepiej.



Czytaj dalej »

10 gru 2013

JAKA ŚMIERĆ MNIE CZEKA ?

0

Zastanawialiście się kiedykolwiek czy to, jak umrzecie, ma dla was jakiekolwiek znaczenie? Technicznie to nie bardzo, bo konsekwencje zawsze są takie same - nie ma was. Leżycie w grobie albo w puszce na kominku i nic was już nie obchodzi. Co za różnica czy zginiecie w pożarze, czy w wypadku samochodowym.

A ja jednak, gdybym mógł, chciałbym wybrać rodzaj swojej śmierci.


#10 głodówka.
Czyli tzw. śmierć z niedożywienia, a wcześniej halucynacje. Podobno można przeżyć 60 dni bez jedzenia, ale w praktyce po kilku dniach organizm zaczyna wariować i boli wątroba.
No nic, taki zgon raczej mi nie grozi, bo nie pracuję w służbie zdrowia, ani tym bardziej nie jestem pielęgniarką. Zresztą śmierć głodówkowa praktycznie nigdy nie ma miejsca, bo zawsze znajdą się "życzliwi", którzy doniosą ci dwudaniowy obiad, a ty w ukryciu i poza kamerami skwapliwie z tej okazji skorzystasz.

#9 katastrofa samolotu.
Hmm... Samolot jest podobno najbezpieczniejszym środkiem transportu, a i tak większość ludzi podczas lotu odczuwa dyskomfort związany z ewentualną katastrofą. I nie bez powodu klaszcze po udanym lądowaniu. Wiecie, skoro kwiat polskiej elity (czy coś) miał pecha, to każdy może go mieć.
Tyle, że to kolejna śmierć, która długo mnie nie spotka. Skoro prawdopodobieństwo takiej katastrofy wynosi 0,00001%, a ja wsiadam w samolot średnio raz na 10 lat, to ryzyko, że akurat trafi na mnie, jest prawie żadne.

#8 utonięcie.
Chyba najgorsza możliwa śmierć... Nie móc nabrać oddechu? Ja się stresuję oglądając Titanica, a co dopiero walczyć o przetrwanie w realu. To już lepiej zginąć w samolocie, bo tam jedyne co możesz zrobić, to... nic nie robić.
Poza tym utonięcie każdemu może się zdarzyć. Szczególnie po alkoholu, dlatego swoje pływanie ograniczam do siedzenia na plaży i podziwiania, jak inni to robią. Czyli spoko, tak nie umrę.

#7 zamarznięcie.
A to chyba najlepsza możliwa śmierć. Wychodzisz z domu na porządny mróz, siadasz pod mostem, żeby cię strażnik miejski nie dojrzał, wyjmujesz flaszkę, czujesz pozorne ciepło, a twoje ciało powoli umiera. Bez bólu i stresu. Zasypiasz i już się nie budzisz.
Podchodzi pod samobójstwo, ale zawsze możesz zupełnie przypadkiem wyjść półnagi z imprezy na 20-stopniowy mróz i usnąć na chodniku za rogiem. Dlatego na imprezy instynktownie chodzę z kimś, żeby potem miał mnie kto szukać.

#6 spalenie.
Jakoś sobie nie wyobrażam nie móc uciec z płonącego budynku, ale też nigdy nie musiałem, więc mogę nie wiedzieć. Pamiętam, jak kiedyś wypaliłem sobie zapalniczką część owłosienia na przedramieniu (ach te różowe lata 90-te), stąd wiem że widok, zapach i uczucie palącego się ciała nie należą do najprzyjemniejszych doznań.
Nie polecam, bycie żywą pochodnia zdecydowanie nie jest szczytem moich marzeń, jeśli chodzi zgon.

#5 morderstwo.
Nie chciałbym, żeby nocą w parku jakiś przypadkowy recydywista ugodził mnie maczetą, bo nie spodobały mu się moje buty. Pół biedy dostać kilkanaście ciosów, bo to oznacza pewną śmierć w pół sekundy, ale jedno-dwa dźgnięcia to dobre kilka minut powolnego wykrwawiania się, zanim zobaczysz przed sobą jasny tunel. Nie brzmi dobrze, więc muszę uważać w co się ubieram, żeby nie prowokować.

#4 choroba.
Śmierć z powodu choroby zawsze przychodzi za późno, dlatego z nadzieją czekam na zalegalizowanie eutanazji. Jest na to szansa, bo daję sobie jeszcze 50 lat zanim będę nieuleczalnie chory i do tego czasu tych wszystkich obrońców życia w każdej postaci powinno już nie być.
A póki co, szczerze współczuję ludziom przykutym do łóżek i aparatur podtrzymujących życie. Nie mogą nawet przedawkować leków.

#3 zaczadzenie.
Jest o tyle nieprzyjemne, że przed śmiercią masz zawroty głowy i zbiera ci się na wymioty. A potem zasypiasz na amen (o ile cię nie odratują).
Najbardziej zagrożone są kobiety w ciąży i osoby z biegunką tudzież grypą żołądkową. Od czasu do czasu każdemu się zdarzy, więc i ten rodzaj śmierci biorę pod uwagę.

#2 upadek.
Z dużej wysokości. Nie sądzę, żebym kiedykolwiek z własnej woli próbował wyskoczyć z okna, ale kiedyś na pewno skoczę na bungee i lina może się zerwać. Albo polecę balonem i zahaczę o brzozę. Ryzyko podobne, jak w przypadku katastrofy lotniczej, ale jak wiemy przypadki się zdarzały. Może akurat trafi na mnie?

#1 wypadek samochodowy.
Jest spoko o tyle, że dzieje się nagle, momentalnie tracisz przytomność i jeśli się nie obudzisz, to znaczy że nie żyjesz.
Ja dość sporo jeżdżę, więc taka śmierć wydaje się najbardziej prawdopodobna. A jeśli nie jeżdżę, to idę chodnikiem, przechodzę przez jezdnię, czekam na przystankach... Mnóstwo okazji do potrącenia mnie przez innych kierujących. Zatem, jeśli nie umrę ze starości, to na bank skończę pod kołami samochodu albo na jakimś drzewie.

Wpis może się Wam wydać dziwny, ale grunt to zdawać sobie sprawę z tego, co nas czeka. A skoro nie ma nic bardziej pewnego niż śmierć, to warto przymrużyć oczy i pobawić się konwencją :)


Czytaj dalej »

12 lis 2013

SORY FOR MAJ POLISZ, ALE JA NIE MAM Z TYM PROBLEMU

0

Wczoraj mieliśmy taki fajny, prawdziwie polski dzień, z prawdziwymi polakami w roli głównej (mała litera użyta celowo). Wczoraj, dziś i jeszcze przez kilka następnych dni media będą mielić kto, co, za co i po co. A ja w ten prawdziwie polski czas olewam temat z żółtego paska i biorę na tapetę nasz język ojczysty. Nie do końca patriotycznie, za to bardzo życiowo.

Wszystkie Łukasze to fajne chłopaki
Znacie Słownik Słowostworów? To taka akcja organizowana przez L.U.C`a i Metro (znany polski raper i znana polska gazeta). Idea jest taka, żeby jakimś słowem, którego normalnie nie ma, zastąpić te obcojęzyczne, które ZAŚMIECAJĄ nasz język. WyCAPSlowałem "zaśmiecają", bo to słowo jest dla mnie kluczowe, ale o tym za chwilę. Generalnie, do sprawy trzeba było podejść mocno kreatywnie i taki "weekend" nazwać inaczej niż "dwa ostatnie i nierobocze dni tygodnia". Efekty macie powyżej i na fotce obok.

No dobra. Konkurs fajnie, zabawa fajnie, nagroda 1000 zł za "pią-so-n" też fajnie. I nic poza tym, bo choć to tylko taki FUN, to co chwilę ktoś wyskakuje z bardziej poważnym apelem, żeby ten nasz polski język szanować, używać i kasować te obrzydliwe nie-polskie wtręty. Szczególnie przy okazji wielkich polskich świąt.

No i zawsze kończy się na słowach.

Mnie to akurat nie dziwi, bo jeśli coś jest sztuką dla samej sztuki, to wynik łatwo przewidzieć. To jak walka z ociepleniem klimatu, pedofilią w kościele i szukaniem kosmitów - super, że ktoś się stara, ale sukcesu i tak nie będzie. Ot, donkiszoterka jakich wiele.

Poza tym, z jakiej paki słowo "weekend" jest nie na miejscu? Mamy jakieś lepsze określenie?

- Co robisz w piątek po pracy, w sobotę i niedzielę?
- Co robisz w te dwa ostatnie dni w tygodniu?
- Co robisz w "koniec tygodnia"?

Uczepiłem się tego weekendu, ale on najdobitniej pokazuje, jak bardzo ten ZAŚMIECONY język jest nam potrzebny. Ja jestem za upraszczaniem sobie życia w każdej możliwej sytuacji, a ten anglojęzyczny "śmietnik" tylko mi w tym pomaga.
Bo wiecie - mogę powiedzieć, że kupiłem książkę elektroniczną. Tylko po co? A może lepiej cyfrową, bo "elektroniczna" to chyba też nie do końca po polsku? No bezsens.

Przez pewien czas w podstawówce, mój nauczyciel od polskiego próbował nawracać nas, gówniarzy, na takie patriotyczne tory. No bo po co mówić, że coś jest "fajne", skoro można powiedzieć, że jest "dobre".
Teraz bym mu odpowiedział, że "zajebiste" brzmi lepiej i też jest po polsku.

Te wszystkie przemycone z obcego do naszego słowa nie tylko nie "zubażają polszczyzny" (jakby to powiedział profesor Miodek), a wręcz ją bogacą. Dają wybór. Pozwalają mi trenować kreatywność i elokwencję, bo mogę powiedzieć to samo na kilka różnych sposobów. To pomaga, szczególnie w kontaktach z kobietami.
Zresztą, "weekend" od dawna funkcjonuje w słowniku języka polskiego. Tak samo, jak "fajne", "pub", "jeansy" i najbardziej polska z polskich muzyka disco polo. Plus tysiące innych. Po co z tym walczyć? No chyba, że ktoś się bardzo nudzi w życiu, to spoko. Tylko prawdopodobnie wyjdzie na to, że walczy z czymś, w czym sam na co dzień siedzi i chętnie z tego korzysta.

Ale niech sobie walczy.

// foto z portalu metromsn.gazeta.pl


Czytaj dalej »

5 lis 2013

6 POWODÓW, DLA KTÓRYCH FACET NIE POWINIEN SPRZĄTAĆ

0

Jezuuu, gdyby nie to zdjęcie, nie byłoby tego wpisu. Serio, zakochałem się i ta focia ląduje u mnie na ścianie. W pokoju, w rozmiarze 3x2. Metry. Ta napięta łydka, ta bosa stopa (fetysz!), te odległości między paluszkami, ta pięta ku górze, ta prowokacyjnie wypięta pupa, te 90 stopni miedzy udem a linią ciała...Uff, gorąco tu jakoś...

Dobra, cicho, żona idzie.

Ja sprzątam. Ale nie robię tego, bo zawsze chciałem być sprzątaczką (szowinizm zawsze w modzie, heh) tylko z poczucia obowiązku. Bo nie mieszkam sam, mam rodzinę, dzieci, czasem znajomi przychodzą i te sprawy. No wypada czasem podnieść deskę od kibla i umyć ją pod spodem (większość facetów tego nie wie, ale ona z czasem robi się żółta...) i tak po ludzku pomóc tej biednej kobiecie.

Co nie znaczy, że gdybym dostał wybór "odpocznij/posprzątaj", sięgnąłbym po odkurzacz. No nie, aż tak to ja jeszcze nie zniewieściałem i jak każdy prawdziwy facet w dłoni wolę trzymać piwo niż miotłę. Co też nie znaczy, że kobieta woli odwrotnie, ale akurat z miotłą wygląda całkiem sexy. Nie żeby to był jakiś sensowny argument za tym, żeby to jednak ona sprzątała, ale nie zaszkodzi spróbować:

Kochanie - do twarzy ci z tą miotłą... szmatą...

Dobra, nie brnij. Szanse masz 50 na 50. Może ci nią przywali, może użyje zgodnie z przeznaczeniem. To kobieta, nigdy nie wiesz. Ale zanim to - przeczytaj, dlaczego facet niekoniecznie powinien brać się za sprzątanie czegokolwiek. Chyba, że chce, ale nasze chęci wcale nie wróżą sukcesu. Ehm... to dlaczego?

1. Bo skoro ja mogę umyć naczynia, podłogę, okna, odkurzyć, wstawić pranie, wywiesić je i wyprasować, to mogę wymagać, żeby ona zatankowała paliwo, zmieniła koło, naprawiła spłuczkę w kiblu, przywierciła półkę do ściany i wniosła baniak wody na trzecie piętro. Albo cztery baniaki, bo ja tyle wnoszę. Hmm... to jest chyba ten moment, w którym magiczne słowo "równouprawnienie" przestaje działać.

2. Bo nam szkoda na to czasu. A jak szkoda czasu, to trzeba to jak najszybciej skończyć. Jak najszybciej, czyli tak, żeby wyglądało na sprzątnięte. Wyglądało, czyli nie licz na to, że odsunę kanapę.

3. Bo nie da się wysprzątać tak, żeby za 15 minut znowu nie było nabrudzone. Sprzątanie mieszkania, to jak mycie samochodu zimą - bez sensu. Ogarnąć - jak najbardziej. Też nie lubię, jak mi się długopis wala po ziemi. Co innego, kiedy długopis wleci za łóżko...

4. Bo i tak będziesz po nim poprawiać. Nieważne, że zrobił to, o co prosiłaś. Bo o pewne rzeczy nie prosiłaś, gdyż są "zbyt logiczne, żeby o nich mówić". Dla was na pewno. Dla nas też, jak już się nam o nich powie. Tyle, że logika punktu nr 2 przemawia do nas bardziej.

5. Bo dla faceta to, że wanna musi być czysta nie oznacza, że zobaczysz w niej swoje pryszcze. W ogóle dla faceta wanna jest czysta cały czas, bo skoro non stop leje się do niej mydło albo szampon (właściwości czyszczące), to po takiej operacji wanna zawsze musi być czysta. Nie ma bata.

6. Bo szybciej posprzątasz sama, po prostu. A na deser będziesz mogła sobie ponarzekać, że nikt ci nie pomaga. Przecież to o to chodzi, prawda?

No i niech mi ktoś powie, że nie ma w tym logiki ;)


Czytaj dalej »

7 paź 2013

NAZYWAJMY RZECZY PO IMIENIU

0

Takie niby nic, ale już któryś raz media mi donoszą, że coś się dzieje na "popularnym portalu społecznościowym" albo każą czegoś szukać na "popularnym portalu aukcyjnym". Wszyscy wiedzą o co chodzi, a jednak żadne konkrety nie padają. Normalnie bym to zlał, ale usłyszałem o aukcji charytatywnej prowadzonej na tym "znanym portalu" i z ciekawości wszedłem na...

eBay.

Sorry, musiałem. Czepiam się, ale nie rozumiem idei skrywania wiadomej nazwy wiadomego portalu w nie wiadomo jakim celu.

Allegro już od dawna nie jest tylko serwisem aukcyjnym. To miejsce, z którego codziennie korzystają miliony ludzi tutaj i zagranicą. Jak z komunikacji miejskiej. To z jednej strony ogromny, wirtualny megasłup ogłoszeniowy, z drugiej potężna galeria handlowa, takie Złote Tarasy internetu. I jak wszystko, ma swoją nazwę.

Teoretycznie twór słowny pt. "popularny portal aukcyjny" jest spoko, bo i tak wiadomo o co chodzi. Tylko po co? Bo reklama?? Jakoś nigdy nie słyszałem, żeby koncert znanego brytyjskiego artysty odbywał się w znanym klubie na warszawskim Solcu, a spotkanie ze znanym autorem znanej książki w salonie znanej sieci sklepów z multimediami na Marszałkowskiej. Jasne, że można...

Tyle, że jak dotąd nikt nie odkrył w takim nazewnictwie większego sensu. Co więcej, niektóre media nie mają problemu z nazywaniem facebooka facebookiem. Bo i on, i Allegro to nie są już tylko brandy, a rzeczywistość w której żyjemy. W dowodzie mam, że urodziłem się w Poznaniu, a nie stolicy Wielkopolski. Nie mieszkam też na trzeciej planecie od Słońca, bo mieszkam na Ziemi. Tak samo używam fejsa, a nie "wiadomo jakiego portalu".

Czy za to jest jakaś kara?

NaTemat.pl - wiecie, taki "znany portal opiniotwórczy" - też ma podobny fetysz i kocha dawać tytuły w stylu: "znany bloger / dziennikarz / polityk krytykuje coś tam".  Tylko to trochę inna para bamboszy, bo w ich przypadku znany nie zawsze oznacza "znany" i nazwisko mogłoby zepsuć plan. Ale to szczegół.

Wiecie, ja nie mam problemu z synonimami czy kwiecistymi opisami. Przeciwnie - super, że ktoś ma na tyle bogate słownictwo, że chce się tym chwalić. Ale wszystko zależy od kontekstu. 
Drażnią mnie, na przykład, tacy pseudopuryści językowi, którzy przy kobiecie boją się powiedzieć "dupa". Bo nie wypada. Zrobią pauzę i wymyślą jakąś słabą alternatywę, zamiast być po prostu sobą. W końcu kobieta też człowiek i generalnie słowo "dupa" czy "zajebiście" dawno przestało być wulgarne. Oczywiście wszystko wina mediów (i Tuska), bo przyzwyczajają nas do takiego języka. Ale my to akceptujemy, więc nie udawajmy wielce zgorszonych. Są w życiu sytuacje, w których MUSISZ nazwać rzecz po imieniu i jak chcesz kogoś po męsku kopnąć w tyłek, to raczej kopniesz go w dupę a nie w pupę.

Wniosek? Dupa dupie nie równa.

I dlatego możesz mówić jak chcesz. Czyjeś "cztery litery" możesz nazwać poprawnie i grzecznie lędźwiami, siedzeniem, tylną częścią ciała albo nawet kością ogonową. Twój wybór. Ale miej świadomość, jak bardzo ważny jest kontekst i jak bardzo "śmieszne" i sztuczne może się okazać to, co powiesz.

Bo niezależnie od wszystkiego, wszyscy cenimy naturalność. 


Czytaj dalej »

11 wrz 2013

DLACZEGO LUBISZ TYCH, KTÓRYCH LUBISZ ?

0

Zastanawialiście się kiedyś dlaczego tak naprawdę lubicie tych, których lubicie? Za co w ogóle lubimy ludzi? Za co warto ich lubić? Albo nie lubić? Co decyduje o tym, że akurat ten człowiek idzie z tobą na piwo, a tamten pije do lustra?

Głupie, co nie? Nikt normalny nie rozkminia przecież za co kogo kiedyś tam polubił i lubi do dziś - stało się i tyle, fajnie jest. Ale ja nie jestem normalny i chyba mi się dziś trochę nudziło... Nie, bloger tak ma po prostu.

No to co? Poznajesz, wyciągasz rękę, łapiesz spojrzenie i...

... oceniasz.

Bo wiadomo, że liczy się wygląd. Każdy z nas ma inny gust, ale wszystkim podobają się ładne dziewczyny i ładni chłopcy. A że ludzie mają różne fetysze, to potencjalnie każdy jest piękny. Czasem zresztą wystarczy włożyć na siebie zajebisty ciuch odwracający uwagę od reszty i gotowe. Bo za styl też można polubić. A to, co pod spodem to już zupełnie inna para sandałów i na początek wystarczy.

... wąchasz.

Zapach, czy to sztuczny z perfumerii czy feromon, potrafi zdziałać cuda. Ja do tej pory oglądam się za dziewczynami, które pachną jak moja pierwsza eks z podstawówki. I wiem, że mógłbym ją... polubić oczywiście :)

... testujesz.

Ale spokojnie, narazie bez dotykania. Na starcie trzeba zbadać swoje pasje, poglądy na świat, osobowość i temperament, bo podobne podobno się przyciągają. To oczywiście anomalia i działa tylko do pierwszego seksu, a potem wszystko wraca do normy i plus z plusem znów zaczynają się odpychać. Zostają wspólne zainteresowania, zmieniają się oczekiwania. No, ale chcemy się polubić a nie rodzić dzieci więc tu przebiega granica.

... starasz się. 

Nie ma ludzi idealnych - matka Teresa defraudowała datki dla biednych, a Cristiano Ronaldo ma już pierwsze zmarszczki na buzi. Ludzi trzeba lubić mimo ich względnie głupich zachowań i niedoróbek, bo każdy je przecież ma. Jeden niedosłyszy, drugi niedowidzi, trzeci nie wypije z tobą wódki, a czwarty nie wypije wódki z Żydem. Sam mam znajomych co to niekoniecznie rozumieją, że gejostwo nie jest chorobą, ale nie to jest w naszych relacjach najważniejsze. Krótko mówiąc - olej fakt, że coś ci nie pasuje i szukaj pozytywów.

... słuchasz. 

Bo generalnie dobrze jest lubić ludzi, którzy wiedzą więcej od ciebie. Pamiętaj, że lepiej być najgorszym wśród mistrzów, niż najlepszym wśród amatorów. Polubisz ich - oni polubią ciebie i może być ciekawie. Nigdy nie równaj w dół, no chyba, że nie masz ambicji. W co nie wierzę, więc tylko taką drogą dojdziesz do ideału. Ok, nie dojdziesz, ale będziesz blisko.

***
Bo tak naprawdę, tylko dzięki innym możemy cokolwiek w życiu osiągnąć. I będzie prościej, jeśli będziemy się najzwyczajniej w świecie lubić.

Znam takich, którzy oficjalnie "nie lubią ludzi". Mają swój świat, swoje zabawki, swoją piaskownicę i nie bawią się z innymi. Nie pomyślą, że ktoś do tego piasku może przynieść nową koparkę, która uatrakcyjni zabawę.

Sami widzicie, że to bez sensu. Nie mam racji?



Czytaj dalej »

9 wrz 2013

CZEGO WSTYDZĄ SIĘ FACECI ?

0

Dawno nie poruszałem na blogu damsko-męskich tematów. Ale pojawiła się okazja, bo pojawił się Krzysiek. Krzychu to taki stary, dobry kumpel ze studiów. Pięć lat zeszło, jak się widzieliśmy ostatni raz. Na szczęście to ten typ kumpla, z którym można pół wieku nie gadać, a i tak zawsze jest o czym. Wiecie, te same charaktery, te same znaki zodiaku, ten sam rozmiar stanika. Nawijaliśmy o czym się dało, trochę o życiu, sporo o dziewczynach, ale najciekawiej nam się peplało o... facetach.

Ani z nas geje, ani transwestyci, ale takiego poziomu plotkowania o facetach nie powstydziłyby się nawet studentki kierunków humanistycznych. Nasze rozkminy unosiły się po całym Starbucksie przez bite 3 godziny i w sumie nie wiem czy nie unoszą się nadal, tyle że na fejsowych wallach, bo przecież cała ta hipsterska banda nie mogła nas nie słyszeć... Niech tam, obaj mamy to gdzieś, obaj mamy 5 lat nowych doświadczeń, więc gadamy o tym

czego wstydzi się współczesny facet?

I tak na dobry początek - tego, jak oddaje mocz. Sami byliśmy zaskoczeni zgodnością w tej kwestii, ale serio - myślicie że facet mając do dyspozycji muszlę, staje przed nią i sika? Facet siada, bo nie chce mu się stać. Nawet w centrach handlowych - kładzie papier (albo i nie) na deskę i siada. Co jest zresztą bardzo rozsądnym pomysłem, bo pozycja siedząca ułatwia przepływ moczu przez te wszystkie kanaliki. Kilku moich męskich znajomych i pan ginekolog (nie mój) potwierdziło tą wersję.

Tego, że lubi piwo z sokiem. Woli bez, ale to nie znaczy że malinowe mu nie smakuje. Tylko, że nie wypada w męskim towarzystwie zabarwiać sobie piwa czymś, co nie jest drugim piwem. Albo wiśniówką. Tak jakby piwo z sokiem miało mniejszego kopa niż bez. No ale jest słodkie, a prawdziwy facet pije gorzkie przecież. Przy kolegach rzecz jasna, bo w męsko-damskim miksie piwko z soczkiem już takim wstydem nie jest.

Tego, jak traktuje kobietę. A raczej jak ona jego traktuje, bo częściej to kobieta rządzi w związku choć facetowi wydaje się, że jest inaczej. Dlatego on usilnie i często żałośnie próbuje pokazać kolegom, że to on w domu rozdaje karty, a ona niech się cieszy że tak rzadko dostaje w twarz. Przykład? Dzwoni laska w środku imprezy. Po co? No przecież nie po to, żeby spytać czy mu alkoholu nie brakuje. Facet nie odbiera, bo to samo co usłyszy teraz, usłyszy też jutro, więc po co dwa razy dostawać zjebkę. "Nie było zasięgu" zawsze działa, a koledzy nie zadają zbędnych pytań.

Tego, że został porzucony. No bo jak tu się przyznać do porażki. Przecież kobiety rzucają tylko słabych, takich miętkim dydkiem robionych, takich którzy nie sprostali. Rzucają, bo zmieniają model na lepszy, więc logika podpowiada, że ten poprzedni był gorszy. Facet nie może tak się podłożyć kolegom i choć bardzo mu z tym źle i smutno, musi pokazać że to on ją wyrzucił z domu. W zasadzie wszelkie spekulacje ucina argument, że się puszczała. Ale nie każdy lubi jazdę po bandzie, więc ewentualnie może się przyznać... jednocześnie tłumacząc, że "ona chciała mnie zmienić, ja nie chciałem się zmienić, więc sobie poszła a ja jej nie zatrzymywałem". Jest to jakiś kompromis, tyle że to nadal nie jest prawda.

Tego, że ma dziewczynę. 10 lat temu chłopak miał dziewczynę i "chodził" z nią. Za rączkę. Dzisiaj młody, taki jeszcze nastoletni gówniarz nie ma dziewczyn. On ma koleżanki z którymi nie chodzi za rękę. Starsi mają przyjaciółki, ewentualnie znajome. A każda jedna służy przecież do tego samego. No ale to nie są dziewczyny.

Tego, że używa damskich kosmetyków. Nie przeszkadza mu żel o zapachu czekolady z karmelem, do golenia zarostu bierze różowego Wilkinsona, bo ostrzejszy, używa korektora do zakamuflowania pryszczy i kremu pod oczy w dzień i na noc. W dbaniu o siebie nie ma nic złego, tyle że męskie kosmetyki można przecież legalnie kupić w sklepie. Ale facet się wstydzi... Woli w zaciszu łazienki balsamować się damskimi i odkupić, kiedy się skończy. Że niby na prezent, że niby bez okazji...

Tego, ile zarabia. Okej, to nie jest tego typu wstyd, co poprzednie, bo to nie tyle obawa przed szyderą kolegów, co bardziej lęk przed utratą pozycji i może nawet szacunku w grupie. Dlatego właśnie dżentelmeni o kasie nie gadają. Nie gadają, bo nie ma na świecie faceta, dla którego kasa nie ma znaczenia. Tak, jak dla kobiet liczą się szmaty i która, co na siebie włoży, tak dla facetów priorytetem są pieniądze i to, co można na nie przeliczyć.

Tego, że kocha teściową. A przecież z definicji "teściowa" to osobnik, którego należy tolerować tylko dlatego, że ugryzł się w język i na ślubie nie wygłosił orędzia dlaczego ta para nie może się pobrać i dlaczego całą winę ponosi ON. Ergo, żeby przedwcześnie nie dostać Alzheimera czy innego Parkinsona, facet trenuje umysł wymyślając na poczekaniu dowcipy o teściowej. I co najlepsze - nie znam ani jednego nieśmiesznego :)


A wracając, większość facetów kocha swoje teściowe. Po prostu, ale często facet kieruje się też czystą pragmatyką - na wypadek różnych męsko-damsko-małżeńskich konfliktów lepiej mieć teściówkę po swojej stronie. Jak tego dokonać? "Pyszny obiad mamusiu" często załatwia sprawę ;)

Coś pominąłem panowie? A panie może macie jakieś swoje obserwacje? Czekam z niecierpliwością!

No i thx Krzychu za to inspirujące spotkanie, bo następne pewnie znów za parę lat.


Czytaj dalej »

5 wrz 2013

MOGLIBY SIĘ ZABIĆ, ALE ŻYJĄ

0

Żebrak, kaleka, zgwałcona kobieta - co ich łączy? Ludzie widząc ludzi jak tych ze zdjęcia, często twierdzą, że oni by tak nie mogli żyć. Nie chcieliby tak żyć. Woleliby umrzeć niż egzystować na granicy człowieczeństwa. Przyzwyczajeni do życia w normalnych warunkach nie wyobrażają sobie, że można chcieć żyć wiedząc, że już nigdy nie będą żyli tak jak chcą. Ale paradoks polega na tym, że ci których takie życie naprawdę dotyka, robią wszystko by żyć dalej.

Taki menel, żebrak, człowiek któremu się w życiu nie udało. Do tego pijak, bo jak w takiej sytuacji żyć bez alkoholu. I często oszust, który zbiera na "leki". Brudas, śmierdziel, oblech. Grzebie w śmieciach, zbiera pety, śpi na ławce w biały dzień. Wrzód na dupie, pasożyt, bzycząca mucha w zamkniętym pokoju. Po co mu to? On dobrze wie, jak wygląda normalne życie i widzi, jak wyglądają ludzie, którzy go mijają. I kiedy my z zazdrością patrzymy na kolesia parkującego lamborghini, on z zazdrością patrzy na nasze czyste ubrania. Czemu nie położy się na tory? Nie rzuci z mostu? Nikt z nas nie chciałby takiego życia i jednocześnie robiłby wszystko, żeby przeżyć. Dziwne, nie?

A co, gdybyś złamał kręgosłup? Tak w sam raz, żeby do końca życia być przyklejonym do wózka? Ludzie wychodzą z tej traumy, ale wszystkie plany idą w pizdu. Jakieś 70% swojego dotychczasowego życia musisz spisać na straty i te 70% zbudować na nowo. Wszystko zależy od twoich ambicji, od tego co miałeś i czego już nie będziesz mieć. Jacyś ludzie pewnie się od ciebie odwrócą, niewielu przyjdzie, być może nikt. Życie z pilotem w ręku i sikanie bez uczucia, że leci, może być trudne do zaakceptowania. No i spróbuj się do siebie wtedy uśmiechnąć. Bez pomocy specjalisty pewnie się nie da. No i czasu, który zamiast płynąć nagle staje w miejscu. Ci ludzie żyją, widać ich na ulicach. Każdy jeden nie wyobrażał sobie takiego życia i nieraz sięgał po tabletki, ale żyje. Czy chce, czy nie - żyje.

I tak, jak nie wiem jak to jest wkładać łeb do śmietnika i nie czuć, że chce mi się siku, tak nie wiem też jak to jest być zgwałconą kobietą. Ale wiem, że jako mężczyzna też nie chciałbym być tego ofiarą. Podejrzewam, że w człowieku pęka coś, czego nie da się poskładać. Pęka zaufanie do ludzi, do świata, bo wariują ci wszystkie zmysły - każdy męski głos, spojrzenie, zapach, dotyk, zbliżenie budzi traumatyczne skojarzenia. Coś, czego teoretycznie za darmo się nie oddaje, nagle zostaje brutalnie zabrane i nigdy już tego nie odzyskasz. Nie ma gorszej kradzieży niż kradzież człowieczeństwa. Ale i z tym ludzie żyją i będą żyć. Większość będzie.

Jasne, że czasem nie wytrzymują. I takich nawet łatwiej zrozumieć, niż tych którzy mimo wszystko jakoś sobie radzą. Zabijesz się - ludziom będzie przykro, ale nie będą zdziwieni. Powalczysz - będą zdziwieni, ale szczęśliwi. Wiecie, bo niewiarygodne jest to, jak bardzo ludzie chcą żyć wiedząc, że już nigdy nie będą żyli tak jak chcą.

A to są tylko trzy sytuacje, które reprezentują miliony innych. Osobiście nie znam nikogo, kto mógłby mieć podobnie trudny moment w swoim życiu i nie wiem, jakie mógł mieć dylematy. Wiem za to, co go uratowało - zwykły, ludzki i prymitywny instynkt przetrwania.




Czytaj dalej »

20 sie 2013

NIENAWIDZIŁEM GO, A ON WRACA

0

Już nie jestem taki młody, żeby w studenckim tempie ogarniać cały internet, więc wybaczcie. Podobno media "huczały" już miesiąc temu, ale albo sączyłem wtedy piwko w jeziorze i wszystko miałem gdzieś, albo nie mam takich znajomych co by mi tego newsa o czasie zaszerowali. Nic to, 7 Dni Świat wraca i przywołuje masę wspomnień.

Choćby takich, że jako dziecko nienawidziłem tego programu. Bo prowadził go nudny i od zawsze siwy koleś, nie miał głosu Januarego z Szalonych liczb, a skrót wydarzeń z ostatniego tygodnia nie przypominał bajek Disneya. W dodatku jego program zawsze wygrywał z moimi, bo oglądał go mój ojciec i nie było gadania. Poza tym wiedziałem, że jak leci ON, to wiadomo że jest niedziela, a jak niedziela to jutro poniedziałek, a jak poniedziałek to szkoła i 7 lekcji od 8 do 15:15. 

Ugh, nienawidziłem tego programu.

Ale nie cieszyłem się, gdy w 2007 zdjęli go z anteny. Miałem wtedy 22 lata i jeśli cokolwiek wtedy oglądałem w telewizji to był to mecz albo pierwsza seria Prison Break. Miałem gdzieś program, który ani wcześniej, ani później nie doczekał się godnego następcy. W czasach, kiedy informacja jedynie przelatuje przez naszą głowę i niczego nie jesteśmy w stanie na dłużej spamiętać, nie powstał żaden program, który tak jak ten porządkowałby wiedzę o świecie. W 25 minut.

Teraz pan Turski powraca, a wraz z nim wracają wspomnienia. Tyle, że one przez te 15-20 lat ewoluowały i już nie budzą negatywnych skojarzeń. Przecież podstawówka była fajna, dzieciństwo miałem w gruncie rzeczy zajebiste, a ojciec jeszcze wtedy był moim ojcem. I mimo, że za dzieciaka nie obejrzałem ani jednego odcinka, to ten program jak żaden inny stanowi dla mnie symbol tych wspaniałych i niezapomnianych lat 90.

Ech i znów człowiek tęskni do czasów, których wtedy nie chciał i które miały szybko minąć.


Czytaj dalej »

19 sie 2013

KAŻDY MA JAKIEGOŚ BZIKA, MAM I JA.

0

Tralala, ja mam takich siedem. A ta zbitka dwóch motywów dwóch bardzo znanych melodii akurat pasuje mi do sytuacji, w której każdy ma w życiu coś, co robi BO TAK. Dla zasady, bez żadnej nawet nielogicznej argumentacji, bo lubisz, bo chcesz, bo tak ci pasuje. Koniec rozmowy. A swojej motywacji nie rozumiesz nawet ty sam.

Zresztą ja też, ale łapię się na tym dopiero przy jakimś bliższym lub dalszym wyjeździe, gdzie mimo innych warunków, pewne sprawy muszą zawsze przybrać ten sam obrót, a rzeczy muszą wyglądać dokładnie tak, jak wyglądają na co dzień.

Akurat ja się mało czegokolwiek w życiu czepiam i nie należę do tych, którym brak czystych majtek w szufladzie burzy cały rytm dnia. Ot, wezmę wczorajsze. Poza tym nie jestem kobietą, żeby mi taki niefart popsuł humor. Życie, takie "problemy" to codzienność (kobiety mają to samo ze stanikami) i rodząc się, musisz być na to przygotowany.

Ale. Mimo, że ja jestem i bardzo ciężko mnie czymkolwiek wyprowadzić z równowagi, to są na tym świecie sytuacje, które jeśli się nie wydarzą (albo wydarzą), to z mocno wyluzowanego gościa zmieniam się nieprzyjemnego i nawet lekko chamowatego dziada, który musi.

1. Musi wypić poranną... no właśnie - herbatę. Nie wiem skąd się wzięło przekonanie, że tylko kawa da ci porannego kopa. Choćbym był nie wiadomo jak umierający, nie tknę kawy zanim nie wypiję całego kubka herbaty. I przy całej sympatii do osób, które mnie goszczą i mają okazję podać mi śniadanie do łóżka, wkurza mnie kiedy obok jajecznicy pojawia się kawa. No tak mam, nie trzeba mnie pytać, o to co zjem, ale o to czego się napiję - już tak.

2. No chyba, że na obiad wjeżdża np. wątróbka. Oh god, już sam zapach sprawia, że mój żołądek się napełnia, ale niestety nie tym, czym powinien. Próbowałem się przekonać... raz, drugi, trzeci. Za każdym razem szukałem jakiegoś plątającego się pod nogami zwierzęcia, żeby móc pokazać, jak bardzo uwielbiam wątróbkę. Nigdy więcej, przysięgam.

3. Tak jak nigdy nie zlecam osobom trzecim kupienia mi loda w McDonaldzie. Parę razy zdarzyło się, że dostałem nie to co chciałem, a ja biorę tylko DUŻE W POLEWIE TRUSKAWKOWEJ. Nie karmel i nie czekolada choćby nawet w promocji były. To chyba jedyny produkt, którego konkurencja nigdy nie zje i żadna "nowość" nigdy z nim nie wygra.

4. To tyle, jeśli chodzi o jedzenie, chociaż... mycie zębów też się z tym wiąże. Że wieczorem się to robi - jasna sprawa, ale nie wszyscy preferują zabawy szczoteczką z samego rana. Ja mogę się nie ogolić, mogę nie użyć antyperspirantu, mogę się rano nawet nie wysikać, ale zęby muszę umyć. I twarz wodą, najlepiej w temperaturze -15. To podstawa, bez tego mogę nawet nie myśleć, że dzień będzie udany. Bo nie będzie, serio.

5. Tak samo, jak dzień bez muzyki. Ale nie byle jakiej, tylko muzyki z konkretnej radiowej częstotliwości. Pisałem o tym jakiś czas temu przy okazji World Radio Day. Po prostu mix informacji, tych a nie innych radiowych głosów i właśnie takiej muzyki sprawia, że dzień może sobie trwać bez końca, a ja nie czuję pustki.

6. A na koniec dnia... Zimne piwko! Codziennie wjeżdża jedno. Po ciężkim dniu... i gorącym, i chłodnym, i ekscytującym, i nudnym... Nie ma znaczenia. To taki rytuał, dla mnie moment wyciszenia i skupienia się na swoich sprawach. Zastanawiałem się nawet ostatnio czy mógłbym zamienić piwo na cokolwiek innego, co też ma bąbelki. Ta myśl trwała jakieś 5 sekund, ale nie miała sensu, więc ją zakopałem. Po prostu ten moment (wieczór) i ten napój (piwo) najlepiej się ze sobą komponują, więc dlaczego miałbym ten szczęśliwy związek rozdzielać? Wolę się dołączyć i stworzyć trójkąt.

Nie ma tego dużo, bo ja nie lubię kiedy jakaś pierdoła staje się na tyle istotna, że wpływa na moje życie. Tych powyżej jest zaledwie kilka, ale powiem wam w sekrecie, że pisząc tę notkę, sam nie wiedziałem, co z tego wyjdzie. A wyszło, że moje fanaberie zaczynają się i kończą na gastronomii.

Aha, parówek bez keczupu też nie zjem. To po siódme.

Więcej grzechów nie pamiętam. Teraz Wasza kolej.


Czytaj dalej »

15 sie 2013

ETHAN HAWKE NIE POSZEDŁ NA KOMPROMIS I PRZEGRAŁ

0

Jest w Nocy oczyszczenia moment, pewna scena, która rozegrana bardziej życiowo, kompletnie zmieniłaby obraz i dalszą część filmu. Mówiąc "życiowo" mam na myśli logicznie, realistycznie, bardziej ludzko. Bo dla mnie nie ma nic gorszego niż film, który próbuje pokazać jakąś realną wizję świata (trochę naciąganą, ale wcale nie niemożliwą) i w tej rzeczywistości usadza postaci, które zachowują się jak nie-ludzie.

- uwaga spoiler -

Chodzi o sytuację, w której mąż i ojciec rodziny wysłuchuje żądań szefa ekipy przeprowadzającej Czystkę. Informuje go, że jeśli nie odda mu do egzekucji bezdomnego murzyna, to zrobi egzekucję na całej rodzinie. Tyle, że nyga gdzieś się w tej ogromnej rezydencji schował i wcale nie ma ochoty wychodzić. Cała rodzinka szuka, ale oczywiście nie znajduje. Ekipa sprzątająca wchodzi zatem na chatę i uzbrojona w maczety robi tradycyjną rozpierduchę.

- koniec spoilera -

Widzicie już ten dysonans? Może jestem tanim frajerem, może mam myślenie samotnej babci-emerytki kupującej garnki na pokazach, może wyglądam na prostytutkę, która stojąc na wylotówce czuje się bezpiecznie. Ale. Ja bym kolesia z tą maczetą wpuścił - niech sobie sam szuka murzyna. Albo szukajmy go razem - w końcu oboje chcemy, żeby opuścił ten dom. Pójdźmy na kompromis. Mamy ten sam cel.


To nie jest tak, że gdyby w filmie rzeczywiście do takiego precedensu doszło, to cała reszta nie miałaby sensu. Hej, byłoby nawet lepiej, bo kolejne sceny byłyby mniej przewidywalne.


Ale, ale - dlaczego jako ludzie tak rzadko decydujemy się na najprostsze rozwiązania? Chciałbym wierzyć w to, że na te najprostsze najtrudniej wpaść, ale to nie to. Stawiam raczej na ludzki egoizm, który nie dopuszcza w swojej filozofii myślenia o kompromisie. A przecież ludzkość nigdy nie wykształciła i nie wykształci prostszego sposobu na łagodzenie wojen i konfliktów niż właśnie kompromis. A do rozwiązywania codziennych, międzyludzkich problemów - jak znalazł.

Tylko dlaczego to zawsze jest ostateczność?

Dlaczego ludzie najpierw walczą, żeby potem i tak się dogadać? Albo żałują, że jednak się nie dogadali? Bez sensu, coś co powinno być punktem wyjścia, jest traktowane jak zło konieczne, porażka i w ogóle najlepiej się napić. A to jest tak cholernie proste i tak bardzo logiczne - jeśli ja chcę czekoladę, a ona mleko, to kupmy czekoladowe mleko. Albo mleczną czekoladę. Widzicie? Tu nawet nie chodzi o pomysł, który jest do bani, ale o to, jak szybko mi to przyszło do głowy. Ważne, żeby iskra nie przerodziła się w pożar. Który i tak zostanie ugaszony, ale po co go wzniecać?

"Wchodź pan - znajdziemy czarnucha, wy sobie go zaszlachtujecie, a my w spokoju dopijemy winko"

Gdyby Ethan Hawke tak podszedł do sprawy, to zakładając, że celem jest tylko pan bezdomny, żaden dramat by się nie wydarzył. Filmu pewnie też by nie było, ale nieistotne, bo ja przenoszę tę scenę do naszego świata. W 9 na 10 przypadków możesz przewidzieć, co się wydarzy - wystarczy odpowiednio zareagować. Ja na zdanie z początku akapitu wpadłem momentalnie, instynktownie pomyślałem o jakimś rozsądnym kompromisie. Ethan wybrał walkę, która skończyła się tak, jak się skończyła - raczej na tym nie zyskał.

Czasem po prostu musisz zrobić ten jeden krok w tył, żeby zrobić dwa do przodu. Czasem po prostu inaczej się nie da i nie ma sensu forsować swojej wizji świata tylko dla własnej satysfakcji i dumnego odbicia w lustrze. Bo kompromis to nie to samo co kompromitacja, a ludzie często te pojęcia mylą. Choć czasem rzeczywiście tak to wygląda, jak nie umiesz się dogadać. Ale to się wtedy nazywa "frajerstwo", a kompromis z frajerstwem nie ma nic wspólnego - to zawsze jest najlepsze wyjście z sytuacji, bo nie zamyka za sobą żadnych drzwi, a lekko uchyla nowe.


A jak z Waszym podejściem? Kompromis zawsze i wszędzie? Czy walka na całego niezależnie od konsekwencji?
Czytaj dalej »

12 sie 2013

A CO GDYBY LUDZIOM ZDJĄĆ KAGANIEC I SPUŚCIĆ ZE SMYCZY?

0

Uczepiłem się tej Nocy oczyszczenia odkąd zobaczyłem zajawkę. Urzekł mnie pomysł, a wiadomo że o dobrą koncepcję zawsze jest najtrudniej, bo wszystko już było. A tu proszę - przenosimy się do kraju, który przez jedną noc w roku pozwala gwałcić i mordować wszystko co się rusza, by ludzie dali upust swym całorocznym frustracjom. Bez konsekwencji. Genialne!

Abstrahując od wartości reżyserskiej (która nie jest najwyższych lotów) i scenariusza (który z tak dobrego pomysłu mógł wycisnąć znacznie więcej), sam film wzbudził we mnie dwie arcyciekawe rozkminy w temacie (nie)ludzkich zachowań. Jedną podzielę się z wami teraz, drugą w kolejnej notce, pewnie pojutrze.

Ale od początku.


Genialne w swojej prostocie - i jako pomysł na film, i jako sposób na ujarzmienie społeczeństwa. Bo mając ten jeden dzień w roku, w którym wszystko ci wolno, przez 364 dni jesteś wolnym od uprzedzeń, nietolerancji, stresu i agresji wzorowym obywatelem. A tego jednego dnia masz wybór - możesz zamknąć się w piwnicy lub zejść do kanałów, jeśli nie chcesz brać w udziału w Czystce albo ostrzysz maczetę i stajesz do - co najważniejsze - równej walki. Bo każdy może zabić każdego, każdy ma do tego prawo i nikt nie może mieć pretensji.

W założeniu oczywiście. Bo wszystko jest super do czasu, kiedy ofiarą jest margines - ludzie, którzy albo sami są zagrożeniem dla innych (uliczne bandziory), albo ci którzy niczego dobrego społeczeństwu nie dają (pasożytujący na ogólnonarodowym dobrobycie żebracy i bezdomni). A problem pojawia się, kiedy jakaś polityka, niewygodne rozwiązanie i decyzja zaczyna dotyczyć grupy, której teoretycznie nie powinna.

Nie tylko ludzi bogatych i wpływowych (takich jak w filmie), bo przecież ja się do nich jeszcze nie zaliczam, a też nie chciałbym, żeby mnie sąsiad zadźgał nożem, bo mu przypadkiem zastawiłem garaż. Niby mówi się, że psychika zdrowego na umyśle przeciętnego Kowalskiego nie jest w stanie udźwignąć zbrodni większej niż kradzież bułki w sklepie, ale...

...ile jest w tym psychiki, a ile świadomości kary, jaka może nas za to spotkać?

Czy gdyby na jedną noc zdjąć z człowieka obowiązek bycia uczciwym i pozwolić okradać supermarkety (dlaczego nie, skoro to one na co dzień okradają nas), to nie wszedłby w to? Nie skorzystał z zielonego światła? Phi, uzbrojony w łom i forda transita leciałby do Saturna nie patrząc na nic. Na zasady, które w dzieciństwie wpajała mu matka, na religię której jest gorliwym wyznawcą i na ludzi, których będzie musiał ogłuszyć, żeby zdobyć zestaw kina domowego.

I teraz wyobraź sobie, że ta jedna noc w roku służy do zabijania. Ty do nikogo nic nie masz, więc grzecznie siedzisz w domu. To znaczy wkurzył cię ostatnio kumpel, bo nie oddał ci 10 zł za fajki, ale niekoniecznie musisz mu od razu ucinać łeb. Dobry z ciebie człowiek, więc odpuszczasz jatkę. Ale kolega - korzystając z okazji - woli cię zabić, niż oddać dług i na dobranoc podrzuca ci koktajl (Mołotowa) do sypialni.

To cięższy kaliber niż kradzież telewizora, ale wcale nie dlatego, że odebranie komuś życia jest "gorsze" od nie zapłacenia za plazmę. Bo wszystko można wytłumaczyć, wszędzie znaleźć powód i motywację. Punkt widzenia zależy od tego gdzie siedzisz i dlatego człowiek sam przed sobą zawsze się usprawiedliwi.

Noc oczyszczenia nie jest jakąś oderwaną od rzeczywistości wizją świata. Wyobrażam ją sobie w realu i tak mogłoby być, gdyby nie to, że trzyma się nas na smyczy. Czasem komuś udaje się z niej wyrwać, ale spotyka go za to kara. To jak jazda samochodem - gdybyś mógł, waliłbyś 200 na godzinę nie wciskając hamulca ani razu. Dlaczego tego nie robisz? Bo kolejne spotkanie z drogówką albo czołówka z tirem jakoś nie bardzo cię do tego zachęca. Film pokazuje, że psychika ludzka tak naprawdę nie ma hamulców - liczy się tylko świadomość konsekwencji. W momencie, gdy ich nie ma albo nie masz tej świadomości (ale wtedy jesteś schizofrenikiem i musisz się leczyć), nie masz też oporów.

A kac moralny, jakieś wyrzuty sumienia?

Co proszę? Nie ma czegoś takiego, jeśli masz dobry powód. A powód jest dobry wtedy, kiedy ty sam w to wierzysz. I tylko takie przypadki wchodzą w grę. Zasada jest prosta: masz motyw - kradniesz, gwałcisz, zabijasz / nie masz - nawet o tym nie myślisz. W realnym świecie nie to, co masz w głowie, a świadomość kary (np. dożywocie) może cię skłonić do zmiany decyzji. W Nocy oczyszczenia tej kary nie ma i widać, co ludźmi tak naprawdę kieruje.


Ciężki temat, ale chłodnym okiem to tak właśnie wygląda. A co widzą Wasze oczy?
Czytaj dalej »

1 sie 2013

DZIĘKI PENISOWI FACET NIE MUSI BYĆ OJCEM?

0

Daleka metafora, ale po kolei. Ostatnio w internetach małe zamieszanie wywołał tekst Tattwy o kobietach, które niekoniecznie godzą się na mechaniczne usadzanie ich w roli matek. Temat niby oczywisty i nie powinien wywołać większych kontrowersji, ale jak zwykle - są LUDZIE i ludzie. Różne poglądy, różne perspektywy i choć nigdy nie jestem za ferowaniem ostatecznego wyroku na postawie tylko swojego zdania, to w tym wypadku istnieje jedna, słuszna racja - ludzie o sobie decydują sami. Kropka.

Ale wstęp ma służyć jedynie nawiązaniu do innego tematu. Bo abstrahując od teorii, że kobieta musi mieć dziecko, bo inaczej jest a) niekobieca, b) niespełniona, c) niedojrzała, d) wszystkie odpowiedzi prawidłowe, to dlaczego społeczeństwo posiadło tę mądrość tylko w stosunku do kobiet? Dlaczego tylko kobietom wpiera się, co robić powinny, do czego są zdolne, co mogą, a czego nie i jaką rolę muszą pełnić? Dlaczego kategoryzuje się i szufladkuje kobiety, a facetów pomija?

Kobieta - musi dać mężczyźnie potomka. MUSI, bo a,b,c,d - jak wyżej. A jeśli da, to skaże się na wieczny (tak, kilkanaście najbardziej produktywnych i kreatywnych lat życia to wieczność) żywot matki-siedzącej-w-domu, wychowującej, gotującej, piorącej i prasującej, sprzątającej i ogarniającej cały ten domowy burdel. I tego się od kobiety powszechnie wymaga, kiedy ta nawet nieopatrznie i zupełnie nieświadomie wpuści do swego powolnego jajeczka, żywy i rezolutny plemnik. Ten jeden kilkusekundowy i czasem niewiele znaczący moment, buduje piramidę kolejnych ról i kobiecych obowiązków, podczas gdy rola mężczyzny pozostaje nienaruszona - bo to on sam decyduje, co dalej. Może zostać, może odejść i nikomu nic do tego. Zakładające jednak ten optymistyczny scenariusz, spójrzcie co się dzieje dalej.

Zostaje. Już na samym starcie ma alibi, bo wcale nie musi zarabiać na rodzinę. Choć powinien, ale walka kobiet o równouprawnienie doprowadziła do sytuacji, że o rodzinne być albo nie być z powodzeniem może dbać również ona, kobieta. Ok, raczej jednak facet ogarnia temat i jakiś pieniądz do domu przynosi. Ale nikt od niego tego nie wymaga - to się albo dzieje, albo nie i wtedy mamy patologię w postaci ojca-pijaka pod sklepem. Nic to, najważniejsze że kobieta najpierw spełniła się jako ciężarna, a teraz "spełnia się" jako matka. Być może pięciorga dzieci z mężem-samo-dno, ale kogo to obchodzi. Są młode? Są.

Facetom od urodzenia jest łatwiej w życiu. Facet najczęściej dopiero na pierwszym roku studiów dowiaduje się, co to takiego miotła, do czego służy garnek i że trzeba go potem umyć. Facet rzadko wynosi z domu cenną informację, że kobieta nie jest wielofunkcyjnym robotem kuchennym, pralką automatyczną czy bezworkowym odkurzaczem. Jeśli od faceta nie wymaga się tak podstawowej odpowiedzialności za jego najbliższe otoczenie (czytaj własną dupę), to wymóg bycia ojcem brzmi co najmniej jak śmieszny, ale jednak żałosny mem internetowy.

Dobra, ale czy facet w ogóle powinien być ojcem? Znak nakazu w tym wypadku nie występuje, zresztą nikt też tego od niego nie oczekuje. A może już nawet jest czyimś ojcem, ale wcale o tym nie wie. Who cares, bycie ojcem nie jest dla przeciętnego mężczyzny priorytetem i nikt nie próbuje mu tak tego przedstawiać. Słyszeliście kiedyś, żeby ojciec / dziadek / babcia maglowali syna czy wnuka o to, kiedy zamierza spłodzić potomka? Kiedy, kiedy, kiedy, kiedy?! Dziecko dla faceta jest jedynie konsekwencją pewnych wyborów. Kobietom się wmawia, że to ich życiowy cel. Nieważne gdzie, nieważne z kim. Ważny efekt, ważna etykietka "prawdziwej, pełnowartościowej (jak mleko) kobiety".

Mówi się, że facet powinien założyć rodzinę, postawić dom i obok jakieś drzewo (dąb? osika?). Ja póki co mam rodzinę, ale nikt mnie nie wypytuje o własną chatę (taką, którą sam wybuduję) i czy cokolwiek sadziłem. Według tego schematu mężczyzna ze mnie żaden. A już na pewno niepełnosprawny mąż i ojciec. Tyle, że nikt nigdy mi tego nie wypomniał. Może dlatego, że to tylko stereotyp, uproszczenie roli dorosłego mężczyzny w życiu.

A czym innym jest konieczność urodzenia dziecka, jak nie próbą generalizowania roli i pozycji kobiety w społeczeństwie? Jak nie uproszczeniem i powielaniem stereotypów? Czy naprawdę największe znaczenie ma fakt, kogo natura wyposaża w macicę? Czy to dlatego kobieta zobligowana jest do bycia matką? Bo ma do tego lepsze warunki? Bo nie ma wyjścia i nie może zrzucić tej odpowiedzialności na faceta? To trochę za mało.

Bo jeśli ja posiadam penisa (a posiadam), to nikt mnie nie zmusza do produkowania nieskończonej liczby dzieci, mimo że przecież mam takie możliwości. Nie dążmy do tego, by kobiety zaczęły masowo podwiązywać sobie jajowody ze strachu przed rodziną i koleżankami. Wywieranie presji zazwyczaj daje skutek odwrotny do zamierzonego i żeby nie doszło do tego, że kobieta niby chce, próbuje, stara się, ale dobrze wie, że w ciąże i tak nie zajdzie. Przecież nikt nie śmie skrytykować "bezpłodnej" dziewczyny.


Czytaj dalej »

30 lip 2013

NA PLAŻY BĄDŹ OFFLINE - 8 POWODÓW

0

Dla jasności i co widać - siedzę sobie na tarasie, a plażę mam 5 metrów obok. Ale tu, na wakacjach, klimat nie sprzyja zbytnio tworzeniu wpisów, bo i upał, i regularnie padający internet skutecznie przekonuje mnie do życia offline. Nie żebym był tym faktem jakoś specjalnie zszokowany i nie mógł się otrząsnąć, ale zrodziło to w mojej głowie ciekawą rozkminę w temacie uśmiercania prasy papierowej przez internety.

Bo mimo, że faktycznie tak się dzieje i globalnie papier gazetowy już nigdy z tabletem nie wygra, to nadal jest czas i są miejsca, gdzie zwykła gazeta bije internet na głowę i szybko nie odpuści. Na przykład na plaży, gdzie jeśli akurat nie śpisz i nie rozwiązujesz sudoku, to pewnie coś czytasz.

Dlaczego zatem warto to robić klasyczną metodą?
  1. W pełnym słońcu tablet pokaże ci co najwyżej liczbę pryszczów na czole i fryzurę czy się układa.
  2. Dzięki gazecie, znalezienie hotspota przestaje być najważniejszym punktem programu.
  3. W gazecie zawsze wiesz, co czytasz. W necie nigdy nie wiesz, co się kryje pod nagłówkiem.
  4. Irytacja spowodowana powolnym ładowaniem stron jest większa niż przewracaniem ich pod wiatr.
  5. Gazeta nie zepsuje się pod wpływem działania ziarenek piasku.
  6. Po przeczytaniu gazety masz poczucie, że wiesz wszystko. Po przeczytaniu internetu nadal masz wrażenie, że nie wiesz nic.
  7. Gazetę przeczytasz, odkładasz i zajmujesz się czymś innym. Internet czytasz i nie możesz skończyć.
  8. Marne są szanse, że przy odpalonym fejsie przeczytasz cokolwiek ze zrozumieniem.
Niby wiadomo, ale ja już widziałem ludzi, którzy chodzili po plaży w tę i z powrotem szukając zasięgu albo cienia, bo im ekran oczy wypalał. Nie zdziwiłbym się, gdyby chodziło o fejsa, ale nie sądzę też, żeby wysiłek był tego wart. Status i focię można wrzucić z opóźnieniem, naprawdę nikt się nie połapie i nie wywołasz tym kryzysu. Gazetkę do rąsi i pokaż, że jeszcze potrafisz to robić.


A tu możesz się pochwalić, jak wygląda Twoje plażowanie. Bo u mnie to głównie nadrabianie zaległości w nic-nie-robieniu :)
Czytaj dalej »

18 lip 2013

AAA BLOGER AUTO KUPI. A NARAZIE SZUKA. KTO POMOŻE?

0

Wiedziałem, ze nie będzie łatwo. Ale, cholera, nie wiedziałem że będzie aż tak trudno! Dlaczego mieszkając w dużym mieście, mając do dyspozycji internet, telefon, trochę gotówki i pożyczone od szwagra auto nie mogę znaleźć auta dla siebie?

Kiedyś samochodów było mniej. Kiedyś internetu nie było w ogóle. Kiedyś ogłoszenia pojawiały się tylko w gazetach, bez fotek i wyrąbanych w kosmos opisów. Kiedyś siadałeś w domu, dzwoniłeś ze stacjonarnego i ugadywałeś się w ciemno nie wiedząc czy w ogóle warto.

To co się nie zmieniło to instytucja "znajomego". Miałeś, masz takiego - wygrałeś. Nawet znajomy znajomego to już jest coś. Ja takiego nie mam, ale to nie jest mój największy problem. Choć właściwie sam nie wiem do końca co nim jest. Bo niby tego towaru jest dużo, ceny też zadowalające, a jak przychodzi czas na detale to już tak kolorowo nie jest.

Ale od początku.

Jeszcze dwa tygodnie temu priorytetem był samochód na gaz. Nawet pomimo wiecznych problemów z poprzednim gazownikiem. Liczyła się ekonomia, a każde auto i tak trzeba raz na jakiś czas postawić na warsztat, bo zawsze coś się sypie. Poza tym klima, wspomaganie, radio (nie na kasety!), podstawowa elektryka, te sprawy. 5-drzwiowe, bo dzieciaki. Używane, za plus minus 8 tysi, bo nie mamy więcej. Do tego Poznań i okolice, bo nie będę robił kilometrów, żeby wrócić z niczym. No i wiadomo - ma się nie psuć :P

Szukam - są. Niewiele godnych uwagi, ale zawsze. Wtem! Słyszę skądś, że aut z gazem się nie kupuje - bo jeśli ktoś chce takie opchnąć, to znaczy że coś jest nie tak. Kupuje się bez tego i samemu wstawia, żeby mieć pewność. Koszt - jakieś 1500 zł. I pierwszy zgrzyt.

Cena za samo autko musi zatem trochę spaść. W porządku, ale wtedy muszę się wyrzec klimy, a może i nawet wspomagania, co dla mojej żony jest priorytetem. Dla mnie niekoniecznie, chociaż cenię sobie taki komfort.

A może jednak dizelek?

Bo oszczędny i ponoć silnik nie wariuje tak często, jak w benzynie (pod warunkiem, że się o niego dba). A kiedy dokopałem się do ogłoszeń spełniających moje wymagania - oszalałem na ich punkcie. Ogromny wybór, masa ciekawych, mocnych jakościowo marek i modeli, zdecydowanie więcej niż LPG, przystępne ceny, wszędzie klima i cała reszta bajerów potrzebnych mi do szczęścia.

Wtem - okazuje się, że połowa to jakiś handel z Niemiec. Ok, Niemcy mają fajne drogi, super się po nich jeździ i auta nie mogą być zdezelowane, ale... Raz że nie mam żadnej gwarancji skąd przyjechał, jak bardzo legalne są papiery na niego, co było robione, kto nim jeździł, poza tym dochodzi rejestracja w PL - koszt nawet do 2 tysi. Odpada, ale pozostaje jeszcze druga połowa bardziej wiarygodnych dieseli.

Znów się napalam. I znów "z pomocą" przychodzi informacja, że na diesel z dużym przebiegiem trzeba uważać (a tylko takie mieszczą się w moich widełkach) - bo mały problem z silnikiem to duży problem dla portfela. Kilka "drobnych" napraw i dokładam jeszcze raz tyle siana, ile dałem za samochód. Drugi zgrzyt.

To co, powrót do benzyny?

Miałem kiedyś Poloneza - żłopał to paliwo jak bezdomny alkohol. Potem była Cordoba, ale różnica na korzyść była niewielka. Dziennie - czy ja, czy moja żona - robimy autem po mieście 50 km. Dzieciaki na jednym końcu miasta, robota na drugim, a mieszkanie gdzieś po środku. Masakra, ale tak to się póki co układa. Kasa musi się zgadzać, dlatego mam dylemat:

- brać w gazie, jeździć za pół darmo, ale co miesiąc zaliczać warsztat z jakąś pierdołą?
- brać w dieselu, do jazdy za względnie małe pieniądze, ale jak się coś spierdzieli to się nie wypłacę?
- brać w benzynie, zapomnieć o oszczędnej jeździe, ale bez częstych wizyt na kanale?

Tak źle, tak niedobrze. Niestety przy dwójce dzieci budżet ciężko się domyka, a czymś ten codzienny maraton trzeba pokonywać. Zresztą - to, na jakim paliwie auto będzie śmigać wcale nie kończy zabawy. Wygląd też ma znaczenie, bo z dziurami w nadkolach nie wezmę. To samo w trakcie jazdy - w opisie i na fotkach IGŁA, a na trasie puka i stuka. Też nie wezmę, bo się nie znam, a pan właściciel nie przekona mnie, że "to nic takiego".

Żeby nie było, że nic nie robię, a marudzę - obejrzałem do tej pory 4 auta. Każde z jakichś powodów dostało bana. Dziś rano umówiłem kolejne dwa, ale internet powiedział, żebym odpuścił. Jutro jadę ogarnąć dwa inne - tym razem benzyniaki i tym razem to ja odpuściłem internet. Nie nastawiam się na sukces, bo już jestem tym trochę zmęczony. Jak się uda - będzie radość, jak nie - ot, standard, nic nowego.


A szczerze mówiąc, to liczę trochę na Waszą pomoc. Jeśli macie jakąś wiedzę, doświadczenia albo Wasi znajomi je mają - podzielcie się i pomóżcie nieogarniętemu blogerowi. Będzie wdzięczny.

Czytaj dalej »

13 lip 2013

KROWA TO KROWA, A CZŁOWIEK MA GORZEJ

0

To, co napiszę niczego nie zmieni, bo jest już pozamiatane. Zresztą nawet, gdybym spłodził ten tekst trzy dni temu, to też rewolucja by się nie zadziała. Bo żeby polityk zmienił decyzję to trzeba mu zwyczajnie za to zapłacić lub coś obiecać, a nie moralizować. Tu chodzi o coś więcej i na przyszłość - o bezsens proponowanego toku myślenia, o brak świadomości społecznej, o postrzeganie świata w trybie 2D, o traktowanie rzeczywistości jako sceny czarno-białego filmu.

Ubój rytualny. Przez wiele lat był dopuszczony i wszystko było cacy. Teraz jest zakazany, bo zwierzęta cierpią tak samo jak ludzie. Okej, nie przeczę. Po sieci krążą nagrania, na których krowie na żywca ucina się łeb i ten łeb jeszcze przez chwilę żyje swoim życiem. Nie podaję źródła, bo kliknąć w link może już nawet 3-latek. Widok jest zatrważający, a psychika ludzi wykonujących ten zawód z pewnością różni się od psychiki przeciętnego zjadacza chleba. Jest mocniejsza? Bardziej spaczona? Do końca nie wiadomo, ale efekt jest taki, że do niczego im się ona już nie przyda.

Bo widok widokiem, ale ci ludzie właśnie stracili pracę. Rachunek jest prosty - taka Turcja nie kupi już u nas mięsa i nie zostawi u nas pieniędzy. A jak nie zostawi pieniędzy, to masarnie nie zostawią pracowników na etacie. Tamte kraje na tym nie stracą, bo sobie zamówią skądinąd i po problemie. Bo u nas zdecydowano, że zwierzęta cierpieć nie będą. Bardzo szlachetnie.

Tak... Być może to daleko idące porównanie, ale powiedzcie mi dlaczego kiedy nieuleczalnie już choremu na raka człowiekowi, tygodniami przykutemu do łóżka nie można skrócić cierpienia i poddać eutanazji, a taką krowę koniecznie trzeba ogłuszyć, żeby nie cierpiała? Tu i tu los jest z góry przesądzony, więc dlaczego współczujemy zwierzęciu, a człowiekowi nie? Dlaczego to, w jakich warunkach umrze zwierzę jest ważniejsze od warunków śmierci człowieka w tym wypadku?

Jestem bardziej za legalizacją eutanazji niż uboju rytualnego, ale na tapecie akurat jest ubój. Widziałem te okrutnie wyglądające mordy na zwierzętach, ale powiedzmy sobie prawdę - na co dzień nie myślimy w tych kategoriach. Zajadamy się schabowym nie analizując czy świniaka ogłuszono, uduszono czy po prostu ucięto łeb, żeby się wykrwawił i padł. Sumienie rusza ludzi w momencie, kiedy przypadkiem coś usłyszą lub zobaczą.

Dlatego temat jest sztucznie rozdmuchany i podjęto złą decyzję. Gdyby nie napompowany przez media balon, 90% społeczeństwa do dziś nie wiedziałoby co to takiego ten ubój. A tak mamy kolejną populistyczną zagrywkę wielce oświeconych polityków, która z powodu ogromnej presji społecznej inna być nie mogła. Pani Zosia i pan Mietek są zadowoleni nie wiedząc nawet, ile razy zjedli na obiad rytualnie zamordowaną świnię.

Ale co tam przeszłość, liczy się tu i teraz. Liczy się czyjeś "czyste" sumienie w zamian za tysiące miejsc pracy. Liczy się humanitarny zgon zwierzęcia przy niehumanitarnym dogorywaniu człowieka zżeranego przez raka. Logiki za grosz, za to emocji cała gama.

Szkoda, że nie tam, gdzie trzeba.


A jakie jest Wasze zdanie w tym temacie? Zgaduję, że odmienne.

Czytaj dalej »
- See more at: http://www.exeideas.com/2013/08/add-unlimited-blog-post-scrolling.html#sthash.WFyboNTy.dpuf