9 paź 2013

NOWE CZY UŻYWANE ? TAKI DYLEMAT.

0

To zależy, wiadomo. Głównie od tego, co mamy w głowach, bo przecież nie każdy będzie nosił majtki, które ktoś już kiedyś spocił.

Akurat używanych gaci chyba nigdy nie kupiłem, ale dawno temu sprawiłem sobie empetrójkę. Taką kolorową, miniaturową mp3. No name, bo ja to markowy raczej nie jestem - ważne, jak się komponuje z moim image. Poza tym była tania. No i nowa, bo jednak co nowe, to nowe - pomyślałem. Niezdarta farba, niepopalcowany ekran, gwarancja i tego typu sprawy. Z allegro, od kolesia który co prawda miał ze 20-30 negatywów, ale na setki innych, pozytywnych. Część z nich dotyczyła maleństwa, które zamówiłem, ale... aż tak głęboko nie wszedłem w temat i doczytałem dopiero, gdy empetrójka za cholerę nie chciała się włączyć. Badziew. Łajno. Piszę, dzwonię do frajera (choć w sumie to bardziej ja nim wtedy byłem) kilka razy dziennie przez tydzień. Zero odzewu. A było spojrzeć w komentarze i wiedzieć, że koleś ma kupujących głęboko w dupie.

Dla odmiany 3 lata temu kupiłem skuter. Trochę droższa zabawka niż to empegówno z "wiadomego portalu", więc decyzję też musiałem lepiej przemyśleć. A że miałem dość ograniczony budżet, to wybór między nowym chińskim nonejmem a używanym, ale markowym dwukołowcem był szczytem moich możliwości na tamten czas. Długo biłem się z myślami, niczym kobieta nie mogąca zdecydować o kolorze sukienki. Ale zwalmy to na internety, które bardziej dezorientowały niż pomagały. W końcu zaufałem intuicji (a może doświadczeniu z empetrójką?) i kupiłem używane Piaggio z 2006... Słuchajcie - nie do zdarcia maszyna. Nawet po stłuczce z fordem transitem i efektownym ślizgu po torach tramwajowych w deszczowy listopadowy dzień. Miał chłopak "predyspozycje" i do dziś jest dla mnie wyrocznią przy tego typu dylematach.

Wcześniej i później kupiłem jeszcze masę używanych ciuchów, zdarzył się też poleasingowy laptop, fotel ze śmietnika, telewizor z odzysku, rower od znajomego i francuskie auto po powodzi w Niemczech. Plus kupa innych pierdół, których nie pamiętam. I nie pamiętam, żebym kiedykolwiek żałował. W zasadzie wszystko służy mi do dziś - nie licząc roweru, z którym wiadomo co się stało i skutera, bo sprzedałem. I pomimo wyraźnych oznak starości (kineskopowe tv grube na pół metra, fotel sygnowany czasami Eduardo Gierka) TO SIĘ NIE PSUJE. Co tylko potwierdza teorię, że kiedyś to był sprzęt... na zachodzie robiony... za dolary kupowany...

Ok, teoria teorią, ale teraz teoretycznie mamy technologię, która w teorii pozwala stworzyć świat, w którym teoretycznie wszystko działa i żyje sobie wiecznie. W teorii. Bez usterek, napraw i wymiany tego co nie działa. Nigdy się to rzecz jasna nie wydarzy, ale marzenia warto mieć.

Bo wiecie - złapałem się na tym, że zanim kupię cokolwiek nowego, zastanawiam się czy aby mi się to za chwilę nie spierdzieli. Szukam nalepki "made in" i czy w okolicy jest jakiś serwis w razie co. Zaznajamiam się z warunkami zwrotu, reklamacji, nieprzekonany kupuję, obchodzę się z tym jak z jajkiem i żadnej przyjemności z tego nie mam. No prawie, bo różnie bywa.

I tak sobie myślę, że czas obalić co niektóre mity w temacie używanego towaru. Bo jeśli ktoś coś takiego sprzedaje i do tego tanio, to...

To nie znaczy, że to coś nie działa. A jak nie działa, to pisze, że nie działa.

To znaczy, że jest sprawdzone. Tyle, że niepotrzebne. Ma się kurzyć?

To nie znaczy, że lewizna. Wystarczy poczytać komentarze.

To znaczy, że chce się pozbyć problemu. Bo np. zagraca mu piwnicę i nie ma gdzie węgla zrzucić.

To nie znaczy, że chce uciec z twoimi pieniędzmi. Skarbówka jesteś? Nie traktuj wszystkich jak złodziei.

To znaczy, że kasa nie jest najważniejsza. A ty myślisz jak typowy Polak: tanio = podejrzanie, drogo = za drogo.

Tak to może wyglądać w przypadku nowych rzeczy. Mp3 była tania i nie dała rady. Gdybym chciał nówkę Soniaka, musiałbym ze 3 miechy oszczędzać, aż by mi się w końcu odechciało. Przy takim rozstrzale cenowo-jakościowym złotym środkiem jest zakup porządnej używki. A że ktoś tego dotykał, może nawet poślinił, a z słuchawek trzeba wyciągać woskowinę? Nie rusza mnie to jakoś. To kwestia ustawienia sobie priorytetów i pewnie mając nieskończoną ilość gotówki w skarbonce gromadziłbym w domu same najnowsze cuda. Ale jest jak jest i jeśli muszę coś mieć (lub bardzo chcę), to używany towar biorę w ciemno, bo nigdy się nie zawiodłem.

Albo nie pamiętam tego.

Zresztą - każdy z nas miał, ma albo będzie mieć partnera, który jakby nie patrzyć był, jest lub będzie towarem używanym :) Dlatego nie rozumiem tych, którym gęba krzywi się na widok rzeczy z drugiej albo i trzeciej ręki.

I teraz jestem ciekaw, jak się mają Wasze wybory zakupowe :)


Czytaj dalej »

7 paź 2013

NAZYWAJMY RZECZY PO IMIENIU

0

Takie niby nic, ale już któryś raz media mi donoszą, że coś się dzieje na "popularnym portalu społecznościowym" albo każą czegoś szukać na "popularnym portalu aukcyjnym". Wszyscy wiedzą o co chodzi, a jednak żadne konkrety nie padają. Normalnie bym to zlał, ale usłyszałem o aukcji charytatywnej prowadzonej na tym "znanym portalu" i z ciekawości wszedłem na...

eBay.

Sorry, musiałem. Czepiam się, ale nie rozumiem idei skrywania wiadomej nazwy wiadomego portalu w nie wiadomo jakim celu.

Allegro już od dawna nie jest tylko serwisem aukcyjnym. To miejsce, z którego codziennie korzystają miliony ludzi tutaj i zagranicą. Jak z komunikacji miejskiej. To z jednej strony ogromny, wirtualny megasłup ogłoszeniowy, z drugiej potężna galeria handlowa, takie Złote Tarasy internetu. I jak wszystko, ma swoją nazwę.

Teoretycznie twór słowny pt. "popularny portal aukcyjny" jest spoko, bo i tak wiadomo o co chodzi. Tylko po co? Bo reklama?? Jakoś nigdy nie słyszałem, żeby koncert znanego brytyjskiego artysty odbywał się w znanym klubie na warszawskim Solcu, a spotkanie ze znanym autorem znanej książki w salonie znanej sieci sklepów z multimediami na Marszałkowskiej. Jasne, że można...

Tyle, że jak dotąd nikt nie odkrył w takim nazewnictwie większego sensu. Co więcej, niektóre media nie mają problemu z nazywaniem facebooka facebookiem. Bo i on, i Allegro to nie są już tylko brandy, a rzeczywistość w której żyjemy. W dowodzie mam, że urodziłem się w Poznaniu, a nie stolicy Wielkopolski. Nie mieszkam też na trzeciej planecie od Słońca, bo mieszkam na Ziemi. Tak samo używam fejsa, a nie "wiadomo jakiego portalu".

Czy za to jest jakaś kara?

NaTemat.pl - wiecie, taki "znany portal opiniotwórczy" - też ma podobny fetysz i kocha dawać tytuły w stylu: "znany bloger / dziennikarz / polityk krytykuje coś tam".  Tylko to trochę inna para bamboszy, bo w ich przypadku znany nie zawsze oznacza "znany" i nazwisko mogłoby zepsuć plan. Ale to szczegół.

Wiecie, ja nie mam problemu z synonimami czy kwiecistymi opisami. Przeciwnie - super, że ktoś ma na tyle bogate słownictwo, że chce się tym chwalić. Ale wszystko zależy od kontekstu. 
Drażnią mnie, na przykład, tacy pseudopuryści językowi, którzy przy kobiecie boją się powiedzieć "dupa". Bo nie wypada. Zrobią pauzę i wymyślą jakąś słabą alternatywę, zamiast być po prostu sobą. W końcu kobieta też człowiek i generalnie słowo "dupa" czy "zajebiście" dawno przestało być wulgarne. Oczywiście wszystko wina mediów (i Tuska), bo przyzwyczajają nas do takiego języka. Ale my to akceptujemy, więc nie udawajmy wielce zgorszonych. Są w życiu sytuacje, w których MUSISZ nazwać rzecz po imieniu i jak chcesz kogoś po męsku kopnąć w tyłek, to raczej kopniesz go w dupę a nie w pupę.

Wniosek? Dupa dupie nie równa.

I dlatego możesz mówić jak chcesz. Czyjeś "cztery litery" możesz nazwać poprawnie i grzecznie lędźwiami, siedzeniem, tylną częścią ciała albo nawet kością ogonową. Twój wybór. Ale miej świadomość, jak bardzo ważny jest kontekst i jak bardzo "śmieszne" i sztuczne może się okazać to, co powiesz.

Bo niezależnie od wszystkiego, wszyscy cenimy naturalność. 


Czytaj dalej »

16 wrz 2013

PUSTA SZAFA I CO DALEJ ?

0

Tak sobie pomyślałem, że niby wszystko fajnie - ogarnęliśmy szafę, perspektywa zakupu drugiej przestała nam zagrażać i generalnie aż chce się w poniedziałek rano wstawać do roboty. No chyba, że pod łóżkiem i na całej długości drogi do szafy leży kupa ubrań, które nijak nie chcą się same z domu wynieść. Won szmaty! chciałoby się rzec. Tylko gdzie?

Bo wiecie, sentyment sentymentem, ale kiedy pył i kurz opadną, a łzy przestaną spływać, od tyłu zachodzi cię kolejny problem - co z tym gównem teraz zrobić? Niby wiadomo i nie musisz wiele myśleć - pykasz foty i na allegro. Tiaa... też tak robiłem. Do czasu aż to, ile musiałem zapłacić za wystawianie ciuchów zrównało się z tym, co udało mi się na nich zarobić. No, ale ok - umówmy się, że wywalone z szafy ciuchy możesz:

1. Sprzedać w necie

Ale za nim zobaczysz kasę na koncie, musisz wykonać masę różnych operacji, które niekoniecznie warte są tych 20 złotych za sweterek. Wiecie - fotka, wymiary, kreatywny opis, odpowiedzi na durne maile w stylu "za pińć zeta kupiem". Ja w swoim najlepszym czasie za jednym zamachem puściłem na allegro ponad 20 szmat, z czego sprzedała się jedna (może dwie) i to jeszcze po obniżkach do 10 zł za sztukę (plus wysyłka, która często odstrasza ludzi od zakupu). Wznawiałem te aukcje do czasu aż przyszedł rachunek. Może kobiece ciuchy łatwiej schodzą, nie wiem, ale moich internety długo nie zobaczą.

2. Oddać do lumpeksu

Ale pamiętaj, że lumpeks to nie skup i nikt ci za twoje szmatki nie zapłaci. Chyba, że się nie znam, ale w takim wypadku możecie podać mi namiar :) No więc, jeśli nie masz problemu z tym, że ktoś na twoich ciuchach zarabia gruby hajs, a ty nic z tego nie masz, to wal jak w dym. Wezmą wszystko, grzecznie podziękują, ale zniżki na zakupy się nie spodziewaj.

3. Oddać biednym

No tu przynajmniej brak zapłaty za twój towar ma jakiś sens. Choć i tak nie wiadomo, gdzie to potem trafia, a i tak co lepszy ciuch znika zanim jeszcze jakiekolwiek biedne oczy go zobaczą. A kwestię wiecznie zdewastowanych pojemników zostawię bez komentarza. Albo nie - z takiego pojemnika częściej wystają czyjeś nogi niż nogawki, więc sami sobie odpowiedzcie czy warto.

4. Oddać rodzinie

Możesz, tylko że... no właśnie, tak naprawdę zwalasz problem pozbycia się ciuchów na innych. Bo jeśli wezmą, to z grzeczności. W najlepszym wypadku mają duży dom, zapakują w karton, do piwnicy i po krzyku. Tylko po co, to takie trochę egoistyczne i do tego pod przykrywką kochanej siostrzyczki / braciszka.

5. Wyrzucić na śmietnik

Na śmietnik to się wyrzuca śmieci. Skórkę po bananie, kubek po jogurcie. Ok, teoretycznie wielu "śmieciom" można dać jeszcze drugie życie, ale widziałeś żeby ktoś kiedyś zachwycał się pustym kartonem po mleku? Nawet żulernia tego nie zbiera. A ciuchy się nosi i jeśli ty ich nie chcesz, jakiś bezdomny na pewno weźmie. Zresztą wyrzucając ubrania na śmietnik wyświadczasz przysługę politykom, a tego chyba nie chcesz co? Jak już musisz - postaw obok. Znikną szybciej niż myślisz.

6. Wymienić na targu różności

To znaczy wymiana jest tylko jedną z opcji, bo równie dobrze na takim targu możesz ciuchy po prostu zostawić i czuć się wolny. Zresztą nie tylko ciuchy, a wszystko co ci w domu zalega. Byłem ostatnio na czymś takim właśnie dlatego, że żadna inna metoda na pozbycie się ubrań nie działa tak jak powinna. Zapakowałem trzy walizki - razem jakieś 57 sztuk, za które otrzymałem 57 kuponów wymienialnych na 57 różnych innych rzeczy, które inni przytargali na wymianę. Dziewczyna, której oddawałem ciuchy była lekko przerażona i musiała szybko docinać kupony. Ja z kolei liczyłem, że uda mi się je wymienić na plus minus połowę innych (nie tylko ubrań). W założeniu dobry deal. A w praktyce wyszedłem z trzema misiami dla córek, bo ani towar, ani miejsce, ani tłum jakoś nie zachęcał do polowania na okazje...


Na szczęście (choć w sumie to sam nie wiem) kupony nie tracą ważności i będę mógł je wykorzystać na kolejnym takim targu - podobno w listopadzie. Nie wiem czy po tym, co zobaczyłem pójdę drugi raz, ale najważniejsze, że pozbyłem się ciuchów i już nawet nie pamiętam, czego nie chciałem się pozbywać. Słyszałem, że w innych miastach też coś takiego działa - wiecie coś na ten temat?

No i pochwalcie się, co Wy robicie z ubraniami, jak już zdecydujecie się ich pozbyć.


Czytaj dalej »

30 gru 2012

9 KATEGORII - 9 PRZEPOWIEDNI

0

Mam na blogu 9 kategorii. Każda w mniejszym lub większym stopniu jest mi bliska i staram się pod każdą z nich coś umieścić. Ale nie zawsze się udaje. Tym wpisem chcę to hurtowo nadrobić, bo notka będzie się tyczyć wszystkich naraz. Użyję więc swojej wiedzy, inteligiencji i daru przewidywania pogody po kolorze nieba do oceny, co nas czeka w 2013 idąc tropem tych dziewięciu słów.


No nie będę oryginalny - w 2013 wszyscy dostaniemy po dupie. I po kieszeni też. Drożeć będzie wszystko i wszyscy, i za chwilę zmusi to nas do poszukania alternatywy nawet dla Biedronki i pana Mietka co nam zawsze spłuczkę naprawia. Pensje przecież nikomu nie urosną o więcej niż symboliczny wskaźnik inflacji, a i tak powinniśmy się cieszyć, gdyby nawet zmalały. Zapowiada się też, że jeszcze przez pół roku będziemy walczyć o swój kawałek tortu z UE i zanim znowu nastąpi boom na zatrudnianie tymczasowych pracowników do obsługi projektów, minie kolejne 6 miesięcy. Razem rok. I do tego zlikwidują nam nasze ukochane umowy śmieciowe. Co nam pozostanie? Może nadzieja, że jakiś nowy kraj otworzy swój rynek dla pracowników ze wschodu?
Nie. Znajdźmy lepiej swoje nisze i twórzmy własne projekty. Nic tak dobrze nie uchroni nas przed kryzysem jak to, że sami możemy na niego wpłynąć.


2013 to będzie rok próby powtórzenia sukcesu Gangnam Style. Mówcie, co chcecie, ale każdy kto nie chciałby żeby jego performance zdobył miliard odsłon na YouTube, kłamie wam prosto w twarz. Wątpliwa jest jedynie wartość kulturalna tego typu show, ale mimo wszystko jest to jakaś muzyka, jakiś taniec i przede wszystkim pan PSY wyśmiewa samych Koreańczyków, może nawet samego siebie, więc jest karykatura. Inaczej niż chłopaki z Weekendu, którzy swoje "laj la laj" robią na poważnie i też mają miliony fanów. Dali nam drugą "Szaloną" i dlatego dzięki całej masie ja-też-tak-mogę pseudonaśladowców w 2013 polskie disco-polo znów ożyje.


Wszystko się może zdarzyć, bo lajfstajl to worek bez dna. Przerzucimy się z laptopów na tablety, smartfonami będziemy płacić na zakupach i otwierać nimi samochody, faceci będą się ubierać coraz bardziej kobieco, kobiety na potęgę będą zakładać second-handy, blogosfera jako sposób na życie dalej będzie się rozwijać, całe rodziny będą podróżować stopem po Europie bo taniej, ludzie nadal będą głosić, że 'eco' jest fajne i nadal będą marnować jedzenie, a Facebook wprowadzi opłaty za nasze profile. Możliwości są wielkie i nieograniczone.


Rydzyk wejdzie na multipleks, to pewne. Ale nie takie straszne, bo przecież nikt nie każe nam go oglądać. Prasa papierowa jeszcze się nie skończy, ale kto pierwszy zaadaptuje swoją gazetę na tablet albo smartfon tak, że będzie chciało się ją czytać, ten wyznaczy trend i dalej pójdzie lawiną z górki. TVP dalszym szantażem będzie zwiększać wpływy z abonamentu, bo widzi że to działa. Tylko nadal nikt nie będzie jej oglądał. Zmieni się też podejście  wszystkich mediów tradycyjnych do blogosfery, nie wiadomo tylko w którą stronę - zależy, ile nowych afer uda nam się spłodzić.

#Moje życie

A w moim życiu będzie się działo to, co sobie zaplanuję. Będę pisał, bo tematów mam na lata. W sumie to one nigdy się nie skończą. Wyjadę w końcu na jakiś porządny urlop z rodziną dalej niż na drugi koniec miasta. Zarobię tyle, żeby móc wreszcie prywatnie chodzić do każdego lekarza, a nie tylko do dentysty. I kupić dom nad jeziorem, z dwoma toaletami. Na pewno nie zrobię sobie trzeciego dziecka, bo facet wcale nie musi mieć syna. Ale dobra, z takimi planami to akurat różnie bywa. Najważniejsze, żeby zdrowym być :P


No cóż, powstaną kolejne centra handlowe obok tych, co już stoją. Przecież mamy tyle pieniędzy i przecież ciągle za mało jest ZAR i HaeM'ów. Szkoda, ze padnie sporo mniejszych kafejek, które mają klimat, ale się nie zmieniają i nie trafiają w gusta młodego pokolenia. Już nie żądam tabletu na każdym stoliku, ale permanentny brak WI-FI? Rozwiną się za to hostele, bo w lato 2013 czeka nas ponowny najazd Irlandczyków zakochanych w naszym kraju po Euro. A 'my place' to oczywiście Oasis of the Seas. I Starbucks, bo on na internecie nie żałuje.


W 2013 będą królować second-shopy. Będziemy tam kupować ubrania, buty, garnki, rowery, komputery, wszystko. Fanatycy będą kupować gadżety. Nowe, bo to geeki. A latający Michał Wiśniewski swoim "W NISKICH CENACH!" nie da rady dźwignąć pałętającego się w ogonie stawki Avansu. No i twardo będziemy kupować na Allegro, które po pierwsze od nowego roku wprowadza nowy image i niby ma być fajniej, a po drugie konkurencja niestety raczej mu nie grozi. Osobiście czekam też na upadek wszystkich firm wciskających pościele z merynosów. Ale to chyba nie za mojego żywota...


No chyba będziemy się integrować, co nie? Wszelkie kryzysy zawsze temu sprzyjały, więc razem będziemy protestować przeciwko cięciom, podatkom, podwyżkom biletów, tablicy z długiem publicznym i ministrowi zdrowia. Blogerzy też będą się łączyć w różne wielokąty dzięki Ilonie z Blogostrefy, która stara się nas wszystkich do siebie zbliżać i nie puszczać. A tak poza tym, ci co nie chcą pracować nadal będą żebrać o zasiłki, ci co chcą pić to nawet w Wałbrzychu się napiją, a ci co jeżdżą bez biletu nadal będą tak jeździć albo przesiądą się na rower. Albo skuter - polecam.

#Sport

Polska wygra z Anglią na Wembley trzy do zera po golach strzelonych ręką. Jak rewanż to za wszystko. Kubica znowu wpadnie w jakąś barierkę i wróci do gokartów. Dobra, na bok te nieśmieszne żarty. Łatwo przewidzieć, że raczej wszystko zostanie po staremu, bo nie ma żadnej globalnej imprezy, która mogłaby cokolwiek zmienić. W boksie znowu wygra Kliczko (nieważne który), a brzydki Messi tradycyjnie pokona pięknego Ronaldo. Za to tenis zdominuje Janowicz na spółę z Radwańską, a Krzysiek Hołowczyc w końcu nie zakopie się w piachu i wygra ten Dakar.

No i kto się nie zgodzi? Za rok zrobię podsumowanie. Liczę na 95 procent trafionych strzałów.

Ale jak utrafię jeden, to też będzie dobrze.

PS.
W międzyczasie zmieniłem nazwy kategorii i nie wszystkie działają. Ale na początku 2014 i tak podsumuję czy to, co mi się wtedy wydawało rzeczywiście się wydarzyło :)



Podobało Ci się? Nie zgadzasz się? Zostaw komentarz!

Czytaj dalej »

21 maj 2012

CO SIĘ DZIEJE Z ALLEGRO?

0

Allegro to gigant - jak na polskie warunki oczywiście. Nawet wejście na nasz rynek portalu aukcyjnego eBay nie zachwiało pozycji krajowego lidera. Pomimo optymistycznego debiutu amerykańskiego molocha w 2005 roku, konsumenci zdecydowanie opowiedzieli się po stronie Allegro.

Jednym z głównych tego powodów było wprowadzenie przez eBay opłat za sprzedaż towarów na aukcjach, które początkowo były całkowicie darmowe. Tyle, że opłaty za sprzedaż towarów na Allegro są dużo bardziej powszechne i obecne praktycznie od zawsze. Co więc skłoniło nas, Polaków, do porzucenia amerykańskiej idei handlowania przez Internet? W sytuacji, gdy model funkcjonowania obu serwisów jest niemal identyczny, a także w momencie, gdy daleko Allegro do ideału.

Polacy nie gęsi, swoje aukcje mają

Jednym z kilku błędów, jakie popełnił eBay wchodząc na polski rynek było niedocenienie lokalnego rywala, czyli właśnie Allegro. Amerykanie uwierzyli, że zachodnia, dobrze rozpoznawalna marka automatycznie przeciągnie klientów na tę, zdawałoby się, lepszą, jaśniejszą stronę handlu internetowego. Jednak ówczesne polskie społeczeństwo, aby w ogóle zechciało pomyśleć o jakichkolwiek zmianach swoich przyzwyczajeń i schematów, musiało zostać do tego bardzo mocno zachęcone. Obecnie jest z tym o wiele lepiej - głównie dzięki wejściu Polski do UE, rozwojowi Internetu i paradoksalnie dzięki światowemu kryzysowi - szukamy optymalnych rozwiązań, liczymy zyski i straty, zmieniamy siebie i rzeczywistość po to, aby godnie żyć. 

Jednak w 2005 roku świadomość była inna - w porównaniu z dzisiejszym dniem Internet w Polsce 7 lat temu ledwo raczkował. Allegro musiało przejść długą drogę zanim zdobyło zaufanie Polaków i uświadomiło, że handel on-line jest bezpieczny, wygodny i praktycznie nieograniczony. eBay chciał wykorzystać trud Allegro i odebrać lokalnemu konkurentowi "urobionych" już klientów, napotkał jednak na opór w postaci znanej polskim konsumentom marki i braku chęci zmiany (na zasadzie, że skoro coś działa dobrze, to po co to zmieniać). A tych, których mimo wszystko nowy portal aukcyjny zdołał zaciekawić, równie szybko odstraszył nieudolną weryfikacją danych użytkowników (przez co portal aż roił się od oszustów) oraz nieprzystosowaniem wizualnej strony portalu do polskich warunków - wystarczy wejść na pierwszą z brzegu amerykańską stronę www i okaże się, że z naszym, polskim poczuciem przejrzystości, intuicyjności i estetyki ma ona niewiele wspólnego. eBay potraktował Polaków bardzo powierzchownie oferując jedynie brak opłat przez pierwszy okres, a zaniedbując jakość usług i obsługi klienta. Nie docenił także konkurencji - lokalnego produktu, który zjadł globalnego giganta.

Tyle historii, a teraz pytanie, jakie nasuwa mi się od jakiegoś czasu to: co się dziś dzieje z Allegro? Z wierzchu i w statystykach prezentuje się bardzo dobrze - wg aktualnego na dzień 17.05.2012 badania serwisu Aukcjostat.pl Allegro posiada ponad 71% udziałów w rynku, podczas gdy drugi na tej liście portal Aukcjusz.pl może zadowolić się udziałem w wysokości jedynie 11,5%. Oczywiście nie można tej sytuacji nazwać monopolem, jednak prawda jest taka, że chcąc osiągnąć sprzedażowy sukces w e-handlu, firmy są niemal zmuszone do prowadzenia działalności za pośrednictwem krajowego potentata. Z drugiej strony, jeżeli konsument chce mieć wybór produktów, cen i jakości to też praktycznie nie ma innego wyjścia niż "wejść" na Allegro. Niby wszystko jest OK - sprzedawcy mają zbyt, a kupujący konkurencję i ogromny wybór.

Program obrony przed kupującymi

Tyle, że sytuacja ta staje się coraz bardziej niebezpieczna dla obu stron. Konsumenci coraz częściej padają ofiarą oszustów i drobnych naciągaczy, co widać szczególnie po wpisach na forach internetowych. Sam również ostatnio dałem się naciągnąć pewnej firmie sprzedającej odzież na Allegro - zdjęcia były perfekcyjne, idealne, stan rzeczy oceniony na 6 w skali sześciostopniowej. Oczywiście byłem wielce niezadowolony z tego, co zobaczyłem na żywo. Logicznym posunięciem byłoby wystawienie negatywnego komentarza nierzetelnemu kontrahentowi (gdyż zwrotów zakupionych rzeczy nie przyjmuje, więc nie ma się jak dogadać), a jednak powstrzymałem się. Dlaczego? Ponieważ zwyczajnie nie chciałem otrzymać zwrotnego negatywa, jaki to jestem zły allegrowicz, że jak mi się nie podoba to mój problem, mogłem nie licytować. Jako, że sam czasem coś sprzedaję i kupuję to niepotrzebny mi czerwony komentarz. Ubranie komuś oddam albo sprzedam na aukcji rzetelnie je wcześniej opisując. 

Tyle, że to tylko wierzchołek góry lodowej, mój problem jest niczym w postaci oszustw i kradzieży, jakich potrafią się dopuszczać niektórzy sprzedawcy. Chodzi o tak podstawową rzecz, jak ochrona kupujących. Niby działa, niby jest ten program. Tylko skąd tyle negatywnych opinii o nim krąży? Przecież, jeśli naprawdę jako kupujący jesteśmy przez Allegro chronieni to podejdźmy do sprawy na spokojnie - znajdą złodzieja i zwrócą pieniądze. No i właśnie tu jest problem, bo błądząc po Internecie odnajduję wypowiedzi oszukanych użytkowników serwisu zarzekających się, że już nigdy z niego nie skorzystają. W porządku - ich liczba jest zdecydowanie mniejsza niż tych zadowolonych. Oficjalnie. A jak może być naprawdę obrazuje moja sytuacja opisana wyżej - masa kupujących nie wystawia negatywów z obawy przed niesprawiedliwym i nieuczciwym rewanżem, a zaistniała sytuacja nie jest tego warta. I tak proceder się nakręca. "Monopol" Allegro sprawia, że coraz częściej dochodzi do tego typu patologii i coraz rzadziej można mówić o bezpiecznych zakupach.

Uwierz w duch-a-llegro

I teraz dochodzimy do sedna sprawy - kilkanaście dni temu w ruch poszła kampania reklamowa Allegro "Dbamy o standard". A w niej ludzie zachwalający zaufanie do sprzedających, zgodność przedmiotu z opisem, szybkość i cenę przesyłki. Wygląda to jak klasyczna kontra przeciwko coraz bardziej rozprzestrzeniającym się negatywnym opiniom o serwisie. Allegro do tej pory reklamowało się w mediach okazjonalnie - głównie w okresie świąt i innych tego typu eventów. Teraz kampania wyraźnie wycelowana jest w tę grupę, która jeszcze nie korzysta w pełni z "dobrodziejstw" portalu, a narażona jest na wpływ buszujących po sieci niezadowolonych użytkowników Allegro. Ci ostatni są już dla serwisu klientelą straconą, ich taka kampania nie przekona i jeszcze dodatkowo rozwścieczy, a przecież kimś (czymś?) trzeba tę powstającą lukę zapełnić. Taka sytuacja jest wynikiem braku (poważnej) konkurencji na rynku albo kwestią nieumiejętnego radzenia sobie z problemami. Choć w to drugie raczej trudno uwierzyć, bo przecież dla Allegro pracują najlepsi informatycy i prawnicy w tym kraju. A w kontaktach z niezadowolonym użytkownikiem zawsze można się zasłonić procedurami. Dodajmy do tego oczywistą empatię i na jakiś czas mamy klienta z głowy. 

Nie twierdzę, że tak dzieje się za każdym razem, ale wraz ze wzrostem liczby niezadowolonych klientów wzrasta ryzyko ich zaniedbywania. Zamiast koncentrować się na wprowadzaniu nowych parametrów uatrakcyjniających aukcje (np. pojawiający się ostatnio niebieski pasek informacyjny na ciemnym tle przysłaniający całą aukcję), portal powinien większą wagę przyłożyć do ochrony kupujących i rozwiązywania sporów. Są możliwości, ale nie będę ich zgłębiał. Zwracam tylko uwagę i zgłaszam problem. O ile inaczej brzmiała by kampania, gdyby zamiast zachwalania handlu przez Allegro, serwis wypuściłby medialną informację o tym, jak to mądrze usprawnił system bezpieczeństwa i teraz zakupy są bezpieczniejsze niż kiedykolwiek wcześniej. Polacy to inteligentny naród, który potrafi zrozumieć ułomność drugiej strony, umie docenić element autokorekty i chęć samodoskonalenia się. Nawet, jeśli byłby to tylko tani chwyt marketingowy, to i tak brzmi on lepiej niż emitowane obecnie slogany. Niestety postanowiono oprzeć reklamę na czymś, co powinno być oczywiste i niepodważalne. To tak, jakby Coca-cola zaczęła teraz promować swój produkt hasłem "orzeźwiający napój z bąbelkami"... 

Na upartego można znaleźć plus tej całej sytuacji - im więcej błędów i dziwnych posunięć zarządu Allegro (żywo przypominających te, które popełnił eBay), tym większa szansa na to, że w końcu wyrośnie mu poważny konkurent, który nie podzieli losu amerykańskiego giganta. A będzie miał do dyspozycji społeczeństwo w wersji 2.0, które nie boi się i jest już gotowe na zmiany.


Czytaj dalej »
- See more at: http://www.exeideas.com/2013/08/add-unlimited-blog-post-scrolling.html#sthash.WFyboNTy.dpuf