7 cze 2013

SEZON NA UPADKI BIUR PODRÓŻY UWAŻAM ZA OTWARTY

0
Jeszcze się na dobre sezon urlopowy nie rozpoczął, a już padło pierwsze biuro podróży w tym roku - GTI Travel. Szybko i to nie wróży dobrze. Na miejscu tych wszystkich ludzi - bałbym się o swoje wakacje. Zresztą - ja nie wierzę, że oni się nie boją. Po tym co się działo w zeszłym roku powinien bać się każdy.

To co, w ogóle nie kupować wycieczek? Przecież te biura z tego żyją i jak przestaniemy u nich kupować to tym bardziej popłyną. No dobra, ale one od lat działają na granicy opłacalności. Sprzedają te swoje turnusy totalnie po kosztach, bo konkurencja. I liczą, że znów się uda. Albo wiedzą, że jednak nie i świadomie sprzedają nam ściemę. My zadowoleni planujemy wakacje w tropikach za bezcen, a tymczasem z walizką naszych pieniędzy w tropiki ucieka sobie prezes.

Ja mam taką małą radę dla tych z was, co jeszcze się wahają - sami sobie zorganizujcie wyjazd. Bo dla tych co już podpisali papiery nie ma ratunku i muszą liczyć na fuks - takie czasy. Ale jeśli stać was na 2 tygodnie w Egipcie za 2,5 klocka, to tym bardziej dacie radę ogarnąć taki wyjazd samemu. I macie tą pewność, że wasza kasa nie trafi w czarną dziurę i spokojnie wrócicie do domu bez zdawania relacji do tvn24. Poza tym - taka podróż was nie ogranicza! Na miejscu robicie co chcecie, kiedy chcecie i nie macie poczucia, że jak odpuścicie safari to kasa pójdzie na marne. Całe życie to jedno wielkie planowanie, człowiek ciągle jest od czegoś i kogoś uzależniony, więc po co to dążyć do tego samego na urlopie?

Ja wiem, że organizacja, logistyka, brak czasu - to wszystko przeszkadza, ale ej! Kto zleca organizację swojego czasu innym niech się potem nie dziwi, że coś jest nie tak. Nikt na świecie nie wie, jakiego wypoczynku nam trzeba bardziej niż my sami. A jak już koniecznie musisz kupić tą wycieczkę - nie wydawaj na nią wszystkich oszczędności. Inaczej - jeśli cały rok oszczędzasz tylko po to, żeby polecieć na Kubę, to zmień plan. Takie przygody są dla bogatych, którzy nie będą płakać jak się coś sypnie. Zbieraj sobie na tą Kubę, ale poleć na Maderę. Słabo nie? Tak pesymistycznie wyszło. Ale nie chcielibyście się znaleźć w sytuacji ludzi, którzy z dnia na dzień dostają kopa w dupę, zostają bez kasy i nie mają jak wrócić. Dlatego najlepiej samemu. A jak nie, to nie za wszystko co macie w śwince.

Serio, daleko mi do skrajnego pesymizmu i raczej nazwałbym to realizmem. I nie trujcie, że ani w tym luzu, ani spontanu. No zero, ale na tej zasadzie spontanem jest też gierka w kasynie jak się nie potrafi grać. Bo tak się porobiło, że w obu przypadkach ryzykujemy grube pieniądze. Z tą tylko małą róznicą, że kupując wycieczkę nie bierzemy tego pod uwagę.

Jakiś czas temu doszła do mnie informacja, że Itaka ma ciężko. Koleś pod krawatem przy stoliku obok chyba trochę się zapomniał i powiedział parę słów za dużo. Nie wiem kim był, ale sprawiał wrażenie obeznanego z tematem. Niby nic nowego, bo sytuacja ogólnie różowa nie jest, ale Itaka to duża i sprawdzona firma. Tyle, że GTI też było duże. I Triada w zeszłym roku. Tu wielkość po prostu nie ma znaczenia i jedyne, co może ludzi uratować (i firmy zresztą też) to myślenie i chłodna kalkulacja. Mimo tych gorących piasków na horyzoncie.




A jak tam Wasze plany wakacyjne? Sami ogarniacie czy ryzykujecie z biurem?

Czytaj dalej »

23 maj 2013

TEN MOMENT KIEDY PRACA ZABIJA PASJĘ

0
Ostatnio często mam okazję poznawać ludzi, którzy twierdzą, że 'pasja jest ich sposobem na życie'. Chciałbym się z nimi zgodzić, ale czy nie jest przypadkiem tak, że pasja kończy się wtedy, kiedy zaczynają pieniądze?


Duże pieniądze

i w proporcji do tego, kto co robi. Wcześniej czy później. Bo jeśli ktoś ci płaci, to wymaga. I nawet jak możesz sobie wybrać, co będziesz w życiu robił, to biorąc za to kasę zawsze będziesz mieć nad sobą bat. Dzięki pasji łatwiej i lepiej wykonujemy swój zawód, ale to wszystko - prawdziwa pasja odchodzi na bok, a zastępują ją negocjacje, umowy, terminy, kontrahenci.

Pokazała to ostatnio Maffashion w programie u Wojewódzkiego. Stres stresem, ale nie wspomnieć o tym, że jest się blogerem? Że się lata po świecie i promuje znane marki? Może blogerką została przez przypadek, ale z czasem rodzi się z tego pasja, bo inaczej się po prostu nie da. No i co, przyszły sukcesy i skończyło się pstrykanie fotek tylko dla samej siebie i paru(nastu tysięcy) czytelników. Praca jak każda inna, za bardzo godne pieniądze i w miejscach, które większość ludzi może sobie pooglądać jedynie na mapach google. Wszystko pięknie, ale nawet o takiej pracy nie mówi się w tak emocjonalny sposób, jak o pasji. A są tacy, co w ogóle o niej nie mówią. Bo to tylko praca. A pasja odstawiona została na boczny tor.

Zresztą to się sprawdza w każdej dziedzinie i na każdym etapie naszego życia. Jeśli masz ciekawy głos i chcesz się nim dzielić, to zostajesz wokalistą. Przez jakiś czas dawanie koncertów, przybijanie high-five z fanami i zostawianie autografów na biustach jest twoją pasją. Potem staje się czymś, co musisz robić bo tego wymaga od ciebie manager, producent i sponsorzy. I nadal możesz to lubić, ale to już nie będzie spontaniczne, będzie wyuczone, a po rocznej trasie koncertowej możesz mieć tego wszystkiego po prostu dość.


Mówią, że można to łączyć

Wiecie, takie słowa-klucze tworzące powiedzenie, że 'pracuję robiąc to, co kocham'. Dopóki nie traktujesz pracy jako pewnych zobowiązań wobec klientów to tak. Dopóki stać cię na to, żeby zlewać twoich zleceniodawców, bo akurat ci się nie chce. Dopóki kasa nie gra dla ciebie takiej roli, żeby rzucić dla niej sobotnią imprezę z kumplami. Dopóki nie zaczniesz sprzedawać swojej pasji na prawo i lewo, i stresować się, że nie wyrobisz.

ALE! Nie ma lepszej drogi niż praca, która jest wynikiem naszej pasji. Żadna szkoła, żadne studia nie dadzą ci takich zdolności jak to, co naprawdę kochasz i lubisz robić. Dzięki pasji systematycznie stajemy się lepsi, przeskakujemy ludzi którzy nie mieli w sobie tyle determinacji, żeby swoją pasję rozwijać i poszli na durne studia uczyć się teorii życia.

W dłuższej perspektywie pasja oznacza po prostu profesjonalizm, który się nie kończy. Praca, która jest efektem waszej pasji nie grozi wypaleniem. W odróżnieniu od zwykłej pracy na etat, gdzie rzadko kto teraz wytrzymuje więcej niż 3 lata max, a kryzys wieku średniego u etatowców przypada średnio 10 lat wcześniej i może nie minąć.

No chyba, że przypomnisz sobie, jaką pasję zamieniłeś kiedyś na 'bycie poprawnym obywatelem'. Bo nigdy nie jest aż tak późno, żeby nie móc tego cofnąć. Ale im później, tym bardziej będziesz żałować, ile lat straciłeś. Lub straciłaś.





No więc jak tam z Waszą pasją? Robicie coś dzięki niej czy dawno poszła w zapomnienie?

Czytaj dalej »

11 mar 2013

JEST PRACA TYLKO LUDZIOM SIĘ NIE CHCE

0

Weekend to jedyna okazja w tygodniu, żebym mógł sobie przypomnieć jak wygląda dzielnica, w której mieszkam. Rano do roboty, po południu powrót, obiad, dzieciaki, wieczór, późno i spać. A weekendowe zakupy na rynku i w okolicznych budach pozwalają odreagować. I spojrzeć na pewne istotne kwestie społeczne od środka - obserwując ludzi i... witryny sklepowe.

Bo wiecie - idzie człowiek brudną ulicą na targowisko i kogo widzi? Ano margines. Ok, nie tylko, ale na takich ludzi zwraca się uwagę. Od wczesnych godzin rannych stoi ekipa pod sklepem i żłopie kupione nie wiadomo za co wino z butelek PET. Albo szwenda się tu i tam zagadując ludzi po drodze o drobne 'na zupę'. Zawsze tak samo ubrani i tak samo brudni. Biedni ludzie, ja to wiem. Ale jednocześnie skrajnie żałośni.

Bo wystarczyła mi jedna godzina i dwie ulice, żebym zobaczył to:



A gdybym serio szukał jakiejkolwiek pracy, to znalazłbym pewnie jeszcze 2 razy tyle w swoim tylko fyrtlu, nie mówiąc już o zapuszczeniu się dalej w miasto. Ale ludziom się nie chce. Wolą życie za 20 zł dziennie, bo tyle mniej więcej wynika z kwoty zasiłku dla bezrobotnych dzielonego na 30 dni. Do tego jeszcze trochę znajdą, nakradną i ta kwota rośnie pewnie ze dwa razy średnio. Większość idzie na chlanie, bo po jakimś czasie głód już tak nie doskwiera jak brak alkoholu, który dziwnym trafem z roku na roku tanieje, kiedy inne koszty życia rosną. Tak patrząc, to rzeczywiście da się przeżyć nic w życiu nie robiąc i dobrze się bawiąc. Kto by nie chciał.

Wszyscy wiedzą, że 14% bezrobocia to pic na wodę. Gdyby zliczyć tych wszystkich ludzi handlujących na ulicach to problem szacuję na jakieś 7-8%. Leniwe albo nieskuteczne siedem-osiem. Bo jest praca, czego dowodem jest pięć kartek na szybach znalezionych w kwadracie 100 na 100 metrów. Tylko musi się chcieć jaśnie państwu do roboty wziąć. Pewnie, że nie dla wszystkich starczy, ale tą resztę można by wtedy spokojnie uznać za osoby realnie bezrobotne, którym należy się zasiłek i darmowy lekarz. Nikt nie miałby pretensji, a tak permanentnie ktoś bluzga na rząd, że nie tworzy miejsc pracy.

A jedyne na co możemy sobie luźno ponarzekać to fakt, że nie ma żadnej skutecznej metody na eliminowanie cwaniaków żerujących na tej luce w systemie. Nie będzie przecież żaden tajniak chował się całe tygodnie za drzewem, żeby sprawdzić czy jeden z drugim ruszają w ogóle swoje dupy spod sklepu.

Zapytałem się pani w cukierni i w obuwniczym czy ktoś w ogóle zagaduje o tą pracę. Raz do dwóch dziennie. Na setki, a może nawet tysiące ludzi którzy tamtędy przechodzą. Ten margines, który powinien się taką okazją zainteresować - nie to, że widzi ale nie pyta, bo wstyd. On w ogóle takich ogłoszeń nie zauważa, nie szuka ich nawet. Jasne, że i pensja, i prestiż stanowiska nie powalają, ale na to trzeba sobie zapracować. Trzeba zacząć pracować.

Problem nie leży więc ani w systemie ani w tym, że nie ma pracy. To medialna nagonka. Problemem są ludzie. Egoiści, którym się nie chce i wybierają życiową łatwiznę kosztem tych, którzy z ich powodu muszą potem płacić wyższe podatki, żeby takiemu frajerowi zafundować przeszczep wątroby. Albo po prostu darmowy pieniądz od państwa. Żeby go nie suszyło.

Dodaj też coś od siebie - każda myśl się liczy.

Czytaj dalej »

30 gru 2012

9 KATEGORII - 9 PRZEPOWIEDNI

0

Mam na blogu 9 kategorii. Każda w mniejszym lub większym stopniu jest mi bliska i staram się pod każdą z nich coś umieścić. Ale nie zawsze się udaje. Tym wpisem chcę to hurtowo nadrobić, bo notka będzie się tyczyć wszystkich naraz. Użyję więc swojej wiedzy, inteligiencji i daru przewidywania pogody po kolorze nieba do oceny, co nas czeka w 2013 idąc tropem tych dziewięciu słów.


No nie będę oryginalny - w 2013 wszyscy dostaniemy po dupie. I po kieszeni też. Drożeć będzie wszystko i wszyscy, i za chwilę zmusi to nas do poszukania alternatywy nawet dla Biedronki i pana Mietka co nam zawsze spłuczkę naprawia. Pensje przecież nikomu nie urosną o więcej niż symboliczny wskaźnik inflacji, a i tak powinniśmy się cieszyć, gdyby nawet zmalały. Zapowiada się też, że jeszcze przez pół roku będziemy walczyć o swój kawałek tortu z UE i zanim znowu nastąpi boom na zatrudnianie tymczasowych pracowników do obsługi projektów, minie kolejne 6 miesięcy. Razem rok. I do tego zlikwidują nam nasze ukochane umowy śmieciowe. Co nam pozostanie? Może nadzieja, że jakiś nowy kraj otworzy swój rynek dla pracowników ze wschodu?
Nie. Znajdźmy lepiej swoje nisze i twórzmy własne projekty. Nic tak dobrze nie uchroni nas przed kryzysem jak to, że sami możemy na niego wpłynąć.


2013 to będzie rok próby powtórzenia sukcesu Gangnam Style. Mówcie, co chcecie, ale każdy kto nie chciałby żeby jego performance zdobył miliard odsłon na YouTube, kłamie wam prosto w twarz. Wątpliwa jest jedynie wartość kulturalna tego typu show, ale mimo wszystko jest to jakaś muzyka, jakiś taniec i przede wszystkim pan PSY wyśmiewa samych Koreańczyków, może nawet samego siebie, więc jest karykatura. Inaczej niż chłopaki z Weekendu, którzy swoje "laj la laj" robią na poważnie i też mają miliony fanów. Dali nam drugą "Szaloną" i dlatego dzięki całej masie ja-też-tak-mogę pseudonaśladowców w 2013 polskie disco-polo znów ożyje.


Wszystko się może zdarzyć, bo lajfstajl to worek bez dna. Przerzucimy się z laptopów na tablety, smartfonami będziemy płacić na zakupach i otwierać nimi samochody, faceci będą się ubierać coraz bardziej kobieco, kobiety na potęgę będą zakładać second-handy, blogosfera jako sposób na życie dalej będzie się rozwijać, całe rodziny będą podróżować stopem po Europie bo taniej, ludzie nadal będą głosić, że 'eco' jest fajne i nadal będą marnować jedzenie, a Facebook wprowadzi opłaty za nasze profile. Możliwości są wielkie i nieograniczone.


Rydzyk wejdzie na multipleks, to pewne. Ale nie takie straszne, bo przecież nikt nie każe nam go oglądać. Prasa papierowa jeszcze się nie skończy, ale kto pierwszy zaadaptuje swoją gazetę na tablet albo smartfon tak, że będzie chciało się ją czytać, ten wyznaczy trend i dalej pójdzie lawiną z górki. TVP dalszym szantażem będzie zwiększać wpływy z abonamentu, bo widzi że to działa. Tylko nadal nikt nie będzie jej oglądał. Zmieni się też podejście  wszystkich mediów tradycyjnych do blogosfery, nie wiadomo tylko w którą stronę - zależy, ile nowych afer uda nam się spłodzić.

#Moje życie

A w moim życiu będzie się działo to, co sobie zaplanuję. Będę pisał, bo tematów mam na lata. W sumie to one nigdy się nie skończą. Wyjadę w końcu na jakiś porządny urlop z rodziną dalej niż na drugi koniec miasta. Zarobię tyle, żeby móc wreszcie prywatnie chodzić do każdego lekarza, a nie tylko do dentysty. I kupić dom nad jeziorem, z dwoma toaletami. Na pewno nie zrobię sobie trzeciego dziecka, bo facet wcale nie musi mieć syna. Ale dobra, z takimi planami to akurat różnie bywa. Najważniejsze, żeby zdrowym być :P


No cóż, powstaną kolejne centra handlowe obok tych, co już stoją. Przecież mamy tyle pieniędzy i przecież ciągle za mało jest ZAR i HaeM'ów. Szkoda, ze padnie sporo mniejszych kafejek, które mają klimat, ale się nie zmieniają i nie trafiają w gusta młodego pokolenia. Już nie żądam tabletu na każdym stoliku, ale permanentny brak WI-FI? Rozwiną się za to hostele, bo w lato 2013 czeka nas ponowny najazd Irlandczyków zakochanych w naszym kraju po Euro. A 'my place' to oczywiście Oasis of the Seas. I Starbucks, bo on na internecie nie żałuje.


W 2013 będą królować second-shopy. Będziemy tam kupować ubrania, buty, garnki, rowery, komputery, wszystko. Fanatycy będą kupować gadżety. Nowe, bo to geeki. A latający Michał Wiśniewski swoim "W NISKICH CENACH!" nie da rady dźwignąć pałętającego się w ogonie stawki Avansu. No i twardo będziemy kupować na Allegro, które po pierwsze od nowego roku wprowadza nowy image i niby ma być fajniej, a po drugie konkurencja niestety raczej mu nie grozi. Osobiście czekam też na upadek wszystkich firm wciskających pościele z merynosów. Ale to chyba nie za mojego żywota...


No chyba będziemy się integrować, co nie? Wszelkie kryzysy zawsze temu sprzyjały, więc razem będziemy protestować przeciwko cięciom, podatkom, podwyżkom biletów, tablicy z długiem publicznym i ministrowi zdrowia. Blogerzy też będą się łączyć w różne wielokąty dzięki Ilonie z Blogostrefy, która stara się nas wszystkich do siebie zbliżać i nie puszczać. A tak poza tym, ci co nie chcą pracować nadal będą żebrać o zasiłki, ci co chcą pić to nawet w Wałbrzychu się napiją, a ci co jeżdżą bez biletu nadal będą tak jeździć albo przesiądą się na rower. Albo skuter - polecam.

#Sport

Polska wygra z Anglią na Wembley trzy do zera po golach strzelonych ręką. Jak rewanż to za wszystko. Kubica znowu wpadnie w jakąś barierkę i wróci do gokartów. Dobra, na bok te nieśmieszne żarty. Łatwo przewidzieć, że raczej wszystko zostanie po staremu, bo nie ma żadnej globalnej imprezy, która mogłaby cokolwiek zmienić. W boksie znowu wygra Kliczko (nieważne który), a brzydki Messi tradycyjnie pokona pięknego Ronaldo. Za to tenis zdominuje Janowicz na spółę z Radwańską, a Krzysiek Hołowczyc w końcu nie zakopie się w piachu i wygra ten Dakar.

No i kto się nie zgodzi? Za rok zrobię podsumowanie. Liczę na 95 procent trafionych strzałów.

Ale jak utrafię jeden, to też będzie dobrze.

PS.
W międzyczasie zmieniłem nazwy kategorii i nie wszystkie działają. Ale na początku 2014 i tak podsumuję czy to, co mi się wtedy wydawało rzeczywiście się wydarzyło :)



Podobało Ci się? Nie zgadzasz się? Zostaw komentarz!

Czytaj dalej »

5 gru 2012

VENDINGI SĄ SŁABE BO NIC SIĘ W NICH NIE ZMIENIA

0

Dlaczego w automatach vendingowych zawsze jest to samo? Wszędzie te twixy, marsy, princessy. Zawsze cola albo pepsi i reszta gazowanego towarzystwa. Albo pusto.

Czasem zdarzy się jakaś proszkowa zupa, ale i tak do tego potrzebny mi wrzątek i kubek, więc raczej nigdy nie skorzystam. Generalnie gdzie bym sobie nie poszedł (miasto, szkoła, galeria handlowa) zawsze jest to samo albo nie ma nic. I zawsze przynajmniej dwa takie tunele wysuwające batoniki są wypełnione tymi samymi batonikami albo świecą pustką. I zawsze jest drogo, ale pomińmy to, bo wszystko co dostępne od ręki nie może być tanie.

Powinno się dla przykładu od czasu do czasu wymieniać tych wszystkich directorów i managerów, bo ewidentnie kończą im się pomysły.  Albo to klienta traktują jak świnię, która jak jest głodna, to i tak zje wszystko. A klient i tak kupi batona z maszyny, więc nie trzeba się specjalnie starać. No to ja wam powiem, że trzeba.

Postawić urządzenie ze snickersami to żaden wyczyn, każdy głupi może to zrobić, o ile mu się chce w takie rzeczy bawić. Kupa ludzi rzeczywiście kupi te batony, bo będą głodni. Ale kupa ludzi oleje wasz automat, bo za rogiem jest sklep, w którym snickers jest 2x tańszy. Kupa ludzi szerokim łukiem ominie waszą machinę, bo nie znajdzie tam nic nowego, a z czasem stanie się ona zupełnie niezauważalnym eksponatem, który ktoś kiedyś postawił, bo tak mu pasowało. Idziecie po najmniejszej linii oporu - tanio postawić, drogo sprzedać. No i niektórzy kupują. Ale tylko wtedy, kiedy muszą. Jeszcze. A nie lepiej sprawić, żeby chcieli kupować?  Firmy drogie, widzicie już ten problem? A zapaliła się wam może taka lampka nad głową?

Jakoś do budek z kebabem mogą się ustawiać kolejki. A do vendingów nie mogą? W smaku i zapychaniu żołądka kebs nie ma konkurencji, ale wystarczy wprowadzić do automatów parę nowych produktów i zmieniać je częściej niż raz na miesiąc albo dopiero kiedy się skończą. Żeby tego przechodnia zaskoczyć i zainteresować, a nie tylko dać mu cokolwiek do żarcia byle się zapchał. Ja na przykład czasem mam ochotę wszamać zwykłą suchą bułę, a nie batona. Pewnie, że musieliby codziennie te bułki tam wkładać, stare zabierać i w życiu na to nie pójdą. Ale kto nie chciałby sobie w takim automacie kupić jogurtu, kabanosa albo jabłka? Wszystko w mniejszych ilościach, ale większy wybór. Nie musi być też do końca zdrowo, więc niech będą i batony dla kontrastu.

Ja wiem, że to koszty, że czas, że się nie będzie opłacać, że bla bla bla. A próbował ktoś? No właśnie. Jest trend na zdrową żywność, sklepy EKO wyrastają jak te grzyby po deszczu i ludzie to kupują. Nie trzeba od razu przekształcać wszystkich vendingów w eco-vendingi, ale niech się coś zacznie dziać. Powoli, ale do przodu - żebym ja widział, że te firmy chcą się o mnie bić. Niech nawet będzie drożej - w końcu nakłady muszą się jakoś tam zbilansować, a jogurt to nie baton, który można pół roku trzymać w lodówce i zjeść bez konsekwencji dla żołądka.

Są jeszcze dzieci, które - nawet jeśli im rodzice tego nie kupują - ślepe nie są i widzą, co się w takich automatach lansuje. Taki widok kształtuje ich świadomość albo raczej nieświadomość, że są też inne, bardziej wartościowe produkty. Potem się społeczeństwo dziwi, że polskie dzieciaki są grube.  Pewnie, że są, bo nawet jak im maszyna na rodzinnym spacerze po shopping mallu nie sprzeda, to w poniedziałek zrobi to pani ze szkolnego sklepiku.

Trochę się rozpędziłem, ale świadomość też jest ważna, może nawet ważniejsza niż sam w sobie vendingowy biznes. Bo żeby się firmom sprzedawało i żeby ludzie chcieli a nie musieli kupić, to najpierw trzeba w nich wykreować tą właśnie świadomość - że można inaczej, zdrowiej i równie szybko. Teraz mają prościej, bo bycie EKO to już nie jest luksus. Nastała moda na zdrowie i zrobił się z tego styl życia osiągalny dla każdego. A że 90 procent ludzi trendom ulega, to teraz jest czas na zmiany. Albo zupełnie nowe maszyny stworzone przez nowych ludzi. Może to pobudzi stare pokolenie vendingów do zmian. A nam wszystkim to wyjdzie na dobre. I na zdrowie.



Podobało Ci się? Nie zgadzasz się? Zostaw komentarz!

Czytaj dalej »

24 paź 2012

IDEA BANK - FUCK OFF!

14








Miało być dziś miło i spokojnie. Miała być zapowiedź mniejszych i większych zmian na blogu. Ale to będzie musiało poczekać, bo dość mocno musiałem się dziś zirytować.

Nie wiem, kto z Was widział nową ofertę czy tam promocję Idea Banku. Ale ja widziałem - patrzcie.


Tylko frajer by na to nie poszedł. No właśnie, ja próbowałem. Bo tego nie możecie wiedzieć, ale zanim trafiłem na stronę tego frajerskiego banku, to w jakimś zupełnie innym miejscu w sieci napadła mnie reklama tej pseudopromocji. Kliknąłem, bo kto by nie kliknął. Tablet w zamian za konto i trzymanie u nich pieniędzy? Poproszę. 

Przecież wiem, że zawsze jest jakiś haczyk albo parę haczyków, pamiętam o tym. No, ale kliknąłem. Gdzieś mnie przekierowało. Informacji jak na lekarstwo. "Konto za 0 zł, prezent gwarantowany - tablet". I każą podać moje dane i telefon. No dobra, niech dzwonią, przynajmniej się dowiem, gdzie jest ten pies pogrzebany. Podaję więc. I komunikat, że bardzo dziękują, sretetete, i się skontaktują.

No to czekam. Jest, dzwonią. Babka piszczącym, acz miłym głosem oświadcza mi, że dzwoni, bo właśnie złożyłem wniosek o założenie konta bankowego. Że słucham?! O nie, moja droga, ja chciałem się tylko doinformować. Na to słyszę, że nie - ja złożyłem wniosek. No to tłumaczę babie, że nie było tam żadnego "złóż wniosek" tylko "podaj swoje dane" (frajerze - to w domyśle). Nie, proszę pana - znowu słyszę. I tak z 5 razy przerzucaliśmy się domysłami kto co zrobił, aż w końcu wygrałem. Musiałem wygrać, bo jeszcze by mi baba zakomunikowała, że w związku z zaakceptowaniem regulaminu (phi, kto by go czytał?) mam zajebiste konto za zero, ale tylko przez pierwsze 2 dni, karta kredytowa już do mnie jedzie, prowizję za coś tam właśnie ściągają mi z drugiego konta, a tabletu nie mają akurat na magazynie i będzie za rok. Wolałem wygrać tą batalię.

No dobra, gadamy dalej. W potyczkach z bankami różnej maści mam jako takie doświadczenie, więc pytam, o co tylko mogę. No to jakie opłaty? Zero za wszystko jak mam własną działalność, co miesiąc wpłynie mi na konto minimum 1500 i zrobię zakupy kartą za minimum 500. A jak nie? To 19,99 raz na miesiąc zabierają mi z rachunku. I co, to wszystko? TAK. Naprawdę to wszystko (x 10 powtórzone)?! TAK. Dobra biorę! I umówiła mnie bezczelna baba na spotkanie z jakimś śmiesznym doradcą, tego samego pokroju zapewne.

Już miałem do niego jechać, ale coś mnie tknęło (chyba to, że ta oferta jednak jest z kosmosu i przywiozło ją ufo) i wyszukałem regulamin tej promocji. A tam, jak zwykle gdzieś między wierszami i w samym środku stoi, że ja muszę jeszcze wykupić usługi księgowe za ponad dwie stówy na miesiąc! I wtedy dopiero należy mi się tablet. O nie, ja nie odpuszczę takiego łgarstwa.

No to dzwonię do nich z zamiarem słownego linczu na kobiecie, która bezczelnie i chamsko próbowała mnie udupić.

- Tak słucham, w czym mogę pomóc?
- W niczym nie ma mi pani pomagać, tylko słuchać. No więc... 10 razy pytałem się CZY TO NA PEWNO WSZYSTKO? Zatem - WTF, kurwa mać?! Jaka księgowość?! (to w skrócie, ale byłem raczej grzeczny, choć myśli miałem bardzo wulgarne, bo nie znoszę, jak ze mnie ktoś frajera robi)
- Yyy... A tak jest rzeczywiście?
- To mnie się pani pyta? Przecież to ja do was dzwonię i chcę się czegoś łaskawie dowiedzieć!
- No tak... Ja pana o wszystkim poinformowałam. 
- Przecież mówię pani (babo ty wstrętna), że nic o żadnych usługach księgowych od pani nie słyszałem! A to są dodatkowe opłaty właśnie, a nie tylko te marne 19,99 (w dupę se je wsadź teraz)
- No to dobrze... yyy... dobrze... to ja rozumiem, że skoro tak jest w regulaminie, to ja mam odwołać pana spotkanie z doradcą?
- A jak pani (idiotko jedna) myśli? Oczywiście, że tak!
- Yyy... to dobrze... to ja właśnie "odklikowywuję" (dokładnie tak) to spotkanie. Czy mogę w czymś jeszcze pomóc?
- Mówiłem na wstępie, że nie chcę od pani pomocy w niczym już. Wystarczająco się pani (małpa, w czerwonym pewnie) postarała.
- To ja dziękuję i życzę miłego dnia.

Jebs tą słuchawką, już jej nie odpowiedziałem. Czytaliście i czy coś się Wam może nasuwa? Jakiś drobny szczegół? Ani razu w tej rozmowie nie padło z jej ust słowo "przepraszam". Ani, że jej przykro, ani pocałuj mnie w dupę. NIC. Chciała mnie prostacko oszukać i potraktowała jak dzieciaka po ogólniaku, który zrobi wszystko, żeby się polansować przed kolegami. Swoją drogą bardzo chętnie, ale uczciwie poproszę!

Ja to ja, ale ciekawe ilu dało się już naciągnąć na taką machloję? Po tym, co usłyszałem od tej kobiety, nie wierzę, że był to wypadek przy pracy. To zakrojona na szeroką skalę akcja łapania frajerów i ściągania im majtek za tablet. Baba na telefonie nie wspomni, doradca akurat tę część umowy zasłoni i wchodzisz w to bagno po sam nos. Skandal i hańba! Mam imię i nazwisko tej paniusi. Kto chce, mogę podać.

Idea Bank - z nami koniec. Narobiłeś mi nadziei, mogło być tak pięknie, ale postanowiłeś mnie na samym początku oszukać. Nie polecam cię nikomu, przestrzegam przed nawet krótkim romansem z tobą. Won z mojego życia. I nie dzwoń więcej.

Czytaj dalej »

9 paź 2012

ODDAM POMYSŁ NA BIZNES WART 5 MLD ZA iPADA

0

Pierwsza myśl: zajebiście. Kolejny konkurs, w którym rozdają pieniądze w zamian za dobrze rokujący biznes. Naprawdę fajnie, więcej takich eventów, to może wreszcie ktoś z tego kraju zatrzęsie w końcu światem. Nowy Facebook, nowe Google - who knows? Może 5 miliardów to za mało, żeby dać choćby klapsa takim molochom, ale na start wystarczy. No to dalej, taki pieniądz na ulicy nie leży, zgłaszam pomysł.

Druga myśl: WTF? Czyli zderzenie z rzeczywistością. I z regulaminem tego pseudokonkursu.  Dla porządku tylko wspomnę, że organizatorem jest nasza przyszywana matka Unia i nasze ministerstwo nikt-nie-wie-od-czego, czyli gospodarki. Pierwszy krok to zgłoszenie swojego pomysłu. Oczywista oczywistość. No dobra, ale kto decyduje o tym, czy mój biznes jest wart choćby uwagi. I tu pierwsze zaskoczenie - użytkownicy portalu Wykop.pl ! Mało ostatnio śpię, ale jednak mi się nie przywidziało. Z najgłębszych czeluści mojego umysłu, ot tak, wyrzucam układany mozolnie, cegiełka po cegiełce, skrywany i dopieszczany, jedyny w swoim rodzaju pomysł na biznes, którego realizacja ma sprawić, że zamieszkam na Manhattanie, a ludzie będą bić pokłony z podziwu dla mnie i tego, co wymyśliłem. Na portalu, na który dziennie wchodzą miliony ludzi, ja mam publicznie ogłosić swoją złotą myśl, która zrobi ze mnie milionera. Toż to żart jakiś i wcale nieśmieszny.

Okej, załóżmy że jednak nie mam mózgu, jestem frajerem i za darmo udostępniam pomysł, na który nikt przede mną jeszcze nie wpadł. Mam szansę na - uwaga - werble - ... na udział w jakiejś konferencji. No cieszę się, skaczę z radości przecież, nie widać? Od kiedy pamiętam zawsze o tym marzyłem. Pierwsze słowo, które wypowiedziałem jeszcze z pępowiną w pępku, to była właśnie "konferencja". Mama mówiła: daj sobie spokój, to za dużo jak dla ciebie. Teraz mogę jej udowodnić, jak bardzo się myliła. Muszę tylko odkryć wszystkie swoje karty i czekać, aż mnie użytkownicy Wykopu polubią.

Jest, jest! Dostałem się! Jadę na konferencję, publika która nie miała jeszcze okazji poznać mnie i mojego pomysłu, teraz będzie mogła to nadrobić. Eksperci, autorytety, branżowcy. Wysłuchają, pomogą, doradzą i pewnie sypną trochę grosza. Ależ jestem podekscytowany, żołądek mi się skręca, a oczami wyobraźni widzę, jak jeden przez drugiego licytują, kto da więcej za mój pomysł.

Nadchodzi wiekopomna chwila. Jest! Jestem laureatę! Jednym z wielu, ale jestem. No to słucham, czekam na propozycje. A co pan mi tu przynosi? iPad? Ooo, nie trzeba było. Ale dziękuję, pogram sobie w węża czekając na moje miliardy (jak ten szef Groupona, poudaję luzaka, pokażę że mam ich w dupie i sami przyjdą). A pan co mnie tak szturcha? Jak to "do widzenia"? Ja tu czekam na oferty, spadaj pan. Jak od kogo, przecież siedzą tutaj... siedzieli... poszli już. Poszli do swoich biurowców, gabinetów, zwołali nadzwyczajne zebrania i będą realizować mój pomysł. I nie tylko mój. I nie tylko oni. Setki osób, które "wykopały" mój biznes na tę konferencję właśnie zaciera ręce i liczy zyski. A mi pozostał iPad. Fajny, nigdy takiego nie miałem.

Gdyby ktoś z Was chciał oddać swoją przepustkę do sławy i bogactwa - podaję link: http://mojstartup.wykop.pl/najlepsze/


Czytaj dalej »

2 paź 2012

TAKIE RZECZY TYLKO W AMERYCE

1

Wpisu dziś już miało nie być. Trafiłem jednak na ten ciekawy materiał zupełnie przypadkowo, bo na Onet raczej nie zaglądam. Głównie z tego powodu, że zamieszczane są tam tego rodzaju rewelacje. Ale co tam Onet, oni dzięki temu żyją i z tego właśnie są znani. Sam reportaż został jednak zrobiony przez podobno szanowaną stację CNN i prezentuje... Zresztą sami zobaczcie.


A więc CNN zrobił materiał o odkrywaniu Ameryki przez Amerykanów. Jaką cenną wiedzę możemy zatem  z niego wynieść? Ano dowiadujemy się, że miód można sprzedawać. I żeby móc podpisać kontrakt z lokalną gorzelnią wystarczy posiadać 10 uli, co wystarczy do napełnienia setek małych słoików i dużych zbiorników. Poznajemy też, jak wygląda przebłysk amerykańskiego geniuszu, kiedy panowie wpadają na pomysł zastąpienia miodu miodem. Tak po prostu. W końcu patrzymy na ich rozanielone buzie i widzimy jak  na naszych oczach spełnia się ten ich wymodlony amerykański sen.

Solidna lekcja biznesu. W całości do przeniesienia na nasze polskie warunki. Mamy miód? Mamy. Są gorzelnie? Są. Zamiłowanie do słodkich napojów alkoholowych? Jest. Ale nie każdy może mieć z tego miliony. Musi mieć sześć lat, 10 uli i ojca na polu golfowym. A już zamawiałem pszczoły na allegro...


Czytaj dalej »

14 cze 2012

KASA W BŁOCIE, CZYLI MILIARDY NA (PSEUDO) INNOWACJE

0

Trwa poszukiwanie kompromisu w sprawie ustalenia unijnego budżetu na lata 2014-2020. Spór jest zacięty, bo państwa będące płatnikami netto (tj. wpłacają do unijnej kasy więcej, niż z niej otrzymują) w czasach kryzysu i niewesołej sytuacji gospodarczej na greckich czy portugalskich rynkach nie chcą wyrazić zgody na zaproponowaną przez Komisję Europejską kwotę 972 mld euro wspólnego budżetu (o 5 procent większą niż obecnie). Postulują zmniejszenie tej sumy o 100 mld euro.

Jednym z problemów rzeczywiście mogą być te kraje UE, które kryzys dotknął najmocniej, tj. Grecja i Portugalia. Te państwa dostają na ogół więcej środków z kasy UE, niż do niej wpłacają, tyle że teraz brakuje im pieniędzy na tenże wkład własny, z reguły wahający się w granicach 20-30 procent inwestycji. Do tego dochodzi pomoc finansowa dla tych krajów, czyli de facto ci najwięksi i najbogatsi (Niemcy, Francja) dodatkowo dopłacają do unijnego interesu ( w formie pożyczek, ale zawsze jest to tymczasowy wypływ pieniądza z ich wewnętrznej kasy).

Z drugiej strony sześciu największych płatników netto nie wydaje się być zainteresowanych zwiększaniem funduszy na politykę spójności, z której korzystają głównie państwa Europy Środkowo-Wschodniej, czyli tzw. Grupy Wyszehradzkiej. Nawet mimo ustanowionego konsensusu w tej sprawie. Tyle, że - jak pokazują badania naszego Ministerstwa Rozwoju Regionalnego - z każdego euro netto, jakie państwa UE-15 inwestują w realizację polityki spójności w państwach Grupy, wraca do nich około 61 centów z dodatkowego eksportu. Niemcy natomiast, jako kraj będący najbardziej zaangażowanym finansowo płatnikiem netto, na każdym wpłaconym do budżetu 1 euro notuje zysk w wysokości 25 centów. Problem zatem leży gdzieś głębiej, ale Polska się nie poddaje i buduje koalicję wśród innych państw członkowskich, również zainteresowanych propozycją ze strony KE.

Zanim jednak do jakiegokolwiek kompromisu dojdzie, już pojawiają się spekulacje, na jakie priorytety i działania zdecyduje się Komisja. W zasadzie nie jest tajemnicą, że najważniejszym celem na lata 2014-20 będzie dalszy rozwój polityki spójności, w tym głównie innowacyjności. Według propozycji władz UE na kolejną 7-latkę, budżet unijny miałaby zostać zasilony 80 mld euro, czyli kwotą o 30 mld większą niż poprzednio. Polska ma pozostać największym beneficjentem funduszy europejskich, zatem można wysnuć wniosek, że także my otrzymamy więcej środków na ten cel aniżeli przez ostatnie 6 lat. To wspaniała wiadomość, prawda?

Tak, pod warunkiem że przyznanie nam kolejnej potężnej sumy wsparcia pociągnie za sobą więcej niż proporcjonalny wzrost wydatków na innowacje. Polska jest bowiem bardzo blisko końca listy klasyfikującej kraje członkowskie pod względem wydatków na ten cel. Sprawdziłem statystyki, z których dobitnie wynika, że środki publiczne przeznaczane na badania i rozwój stanowią jedynie 0,53 procent PKB, natomiast wydatki prywatne to zaledwie 0,2 procent PKB. Jak te liczby mają się do zalecenia KE, aby kraje wspólnoty przeznaczały na innowacyjność 3 procent swojego PKB? Ano mizernie. Za nami są tylko Rumunia, Bułgaria, Litwa i Łotwa. Mimo, że wydatki na badania i rozwój w naszym krajowym budżecie z roku na rok są większe, to niestety przy takim tempie ich zwiększania jeszcze przez długie lata nie osiągniemy założonego progu i, co ważniejsze niż jakiś tam wskaźnik, zostaniemy daleko w tyle za takimi krajami jak Niemcy czy Szwecja, które już teraz przekraczają 3-procentowy cel.

Patrząc na innowacyjność z perspektywy otaczającej nas sytuacji gospodarczej jest to przede wszystkim inwestycja, która w przyszłości może pomóc nam uchronić się przed podobnymi konsekwencjami wszechobecnego kryzysu. Zresztą, o środki na ten cel na pewno martwić się nie musimy, bo akurat w tej kwestii większość państw UE osiągnęła kompromis.

Powinniśmy natomiast dobrze się zastanowić, jak rozsądnie te pieniądze rozdysponować oraz jak nie przeszkadzać naszym rodzimym beneficjentom w ich wydawaniu. O ile bowiem katalog wydatków, które mogą zostać poniesione w ramach projektów innowacyjnych musi istnieć i trzeba go przestrzegać (od czasu do czasu również modyfikować i dostosować do panujących warunków), to projekty, które są przyjmowane do dofinansowania, na przykład w ramach działania 8.1 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, często mają niewiele wspólnego z innowacyjnością. Dla przypomnienia: owo działanie polega na wspieraniu działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej, czyli tak naprawdę na stworzeniu i świadczeniu e-usługi. Z racji swojego przeznaczenia, jest najbardziej obleganym i popularnym wśród młodych ludzi działaniem, ponieważ pozwala na dofinansowanie ich własnego biznesu opartego na technologii informacyjnej. Z tego też powodu pozwoliłem sobie wziąć 8.1 za przykład polityki innowacyjności funkcjonującej w naszym kraju. Jest to też działanie w jakimś sensie "namacalne", widoczne i bardziej przystępne dla człowieka niż temat B+R czy dyfuzja innowacji.

Niestety, w ramach tego działania większość startujących w konkursie projektów nie powala innowacyjnością, co przecież powinno być podstawowym kryterium wyboru tychże do dofinansowania. Tyle, że we wniosku aplikacyjnym pytań o innowacyjność pomysłu jest jak na lekarstwo! Wypierają je zagadnienia związane głównie z funkcjonowaniem i finansowaniem e-usługi. Dodatkowo, "z pomocą" przychodzi definicja innowacyjności, która w dużym uproszczeniu zakłada, że jest to również zjawisko ulepszenia, unowocześnienia produktu czy usługi, sprawienia, że coś, co już na rynku jest, będzie działać lepiej. W wymiarze teoretycznym ma to sens i jest poniekąd oczywiste, natomiast przełożenie na praktykę wypada bardzo blado i wypacza rzeczywistą innowacyjność. Wystarczy prześledzić projekty (pomysły), które w ramach 8.1 w ciągu kilku ostatnich lat otrzymały dofinansowanie. Platformy e-learningowe/edukacyjne, portale informacyjne, programy mailingowe czy modne ostatnio serwisy społecznościowe to tylko niektóre z "innowacyjnych" e-usług, które pojawiły się na polskim rynku internetowym dzięki decyzji... Komisji Europejskiej, która to aprobuje zasady działania PO IG i innych jemu podobnych programów. Oczywiście, wszystkie wyżej wymienione e-przedsięwizięcia różnią się między sobą wieloma aspektami, od tematyki zaczynając, na funkcjonalności kończąc. Są również inne od konkurencji, bo inaczej ich byt zupełnie nie miałby sensu. Problem w tym, że w sposobie działania są do siebie czasem wręcz bliźniaczopodobne, a innowacja polega jedynie na tym, że jeden serwis posiada bardziej zaawansowany model wyszukiwarki produktów, drugi został wyposażony w możliwość interakcji z użytkownikiem, a trzeci oferuje szybszy niż konkurencja przebieg jakiejś transakcji. Prawda jest taka, że zawsze można znaleźć tego rodzaju lukę, bo nie ma usług, które od początku do końca zaspokajałyby potrzeby konsumentów. Zawsze można jakieś działanie czy proces próbować ulepszyć, często jednak zdarza się, że jest to robione niejako "na siłę", bez planu, pomysłu i tylko po to, aby otrzymać wsparcie finansowe. Rzadko natomiast można natrafić na projekty wartościowe, wnoszące na rynek e-usług powiew świeżości.

Do końca obecnej perspektywy finansowej pozostało 1,5 roku, zatem nadszedł czas, aby zastanowić się czy stać nas na finansowanie przedsięwzięć, których nie sposób nazwać innowacyjnymi, i które w żadnym stopniu nie przyczyniają się do wzrostu naszego PKB (co jest przecież głównym argumentem KE w sprawie zwiększenia środków na ten cel, tj. innowacyjność = wzrost gospodarczy). Wybierane w drodze konkursu projekty nie powinny stanowić swego rodzaju poligonu doświadczalnego i mimowolnego badania rynku, bo to nas zbyt dużo kosztuje. Trochę wygląda to tak, jakby losowo wybierano przypadkowe e-biznesy, rzucano je na głęboką, internetową wodę i sprawdzano czy wypłyną. Dlaczego losowo i dlaczego przypadkowe? To tylko ironia, ale prawda jest taka, że o tym, czy dany projekt zostanie przyjęty do dofinansowania, w pierwszej kolejności nie decyduje innowacyjność ani wiarygodność modelu biznesowego, a poprawnie wypełniony wniosek aplikacyjny. Zdarza się więc tak, że środki na rozwój otrzymuje firma skupiona bardziej na studiowaniu papierologii niż na dopracowaniu pomysłu, kosztem realnie innowacyjnego projektu, któremu przeszkodziła omyłkowo nieuzupełniona komórka w szablonie wniosku...

Niestety, nasze krajowe instytucje trudniące się przyznawaniem unijnych dotacji zbyt często chcą (muszą?) je najzwyczajniej w świecie szybko rozdać, bo inaczej przepadną. Konkluzja jest oczywiście taka, że znów priorytetem staje się biurokracja, a kreatywność i biznesowe podejście schodzą na dalszy plan. Wina za taki stan rzeczy nie leży tylko po naszej stronie, bo przecież nie ze swojej inicjatywy śrubujemy wskaźniki, tylko ktoś od nas tego wymaga. Kłuje w oczy brak logiki i zdrowego rozsądku, bo przecież kolejnym etapem rozwoju innowacji musi być jej komercjalizacja, czyli sprzedaż pomysłu i czerpanie z tego korzyści. Jak to ma działać, skoro liczy się przede wszystkim poprawnie wypełniony świstek papieru (tudzież e-formularza) i kwestia rozdysponowania tych pieniędzy na czas? Jeśli Unia chce wspierać wzrost gospodarczy, którego motorem napędowym są przedsiębiorstwa i biznes przez nie prowadzony, to należałoby podejść do sprawy biznesowo, a nie urzędowo. Na zasadzie: no risk - no progress. Potrzebna jest zmiana podejścia, mentalności, być może pewnych wytycznych ze strony KE. Bez tego zwiększenie puli środków unijnych na politykę spójności w kolejnych latach skończy się tym, że na papierze Polska stanie się europejską gazelą innowacyjności, a w rzeczywistości nadal będziemy z zazdrością przyglądać się krajom, które tę innowacyjność czynią widoczną i namacalną, a nie tylko policzalną.


Czytaj dalej »
- See more at: http://www.exeideas.com/2013/08/add-unlimited-blog-post-scrolling.html#sthash.WFyboNTy.dpuf