7 lut 2014

JAK ROZPOZNAĆ KANARA? | 11 OBSERWACJI, KTÓRE URATUJĄ TWÓJ PORTFEL

0

Nie wiem, jak w waszych miastach mówi się na kontrolera biletów, ale w Pzn to po prostu kanar. No więc kanarów w mieście Poznań jest ostatnio zatrzęsienie - gdzie nie wsiądziesz, tam kontrola. Prawdopodobnie wywnioskowali geniusze, że podwyżka cen biletów spowodowała pustki w kasie i teraz muszą to nadrobić. A wiadomo, że nie ma lepszego sposobu niż podatki i mandaty.

W porządku, jak mam bilet - a zazwyczaj mam - to żaden problem. Ale zdarza się, że nie mam. Nie to, że papierowego - od miesiąca korzystam z Mobiletu i nie obchodzi mnie zepsuta maszyna czy to, że pani Zosi z kiosku nie dowieźli biletów. Niestety i tak mogę zostać uznany za złodzieja usługi przewozowej, bo:
a - internet (szczególnie w Playu) bywa zawodny,
b - android nie rozpieszcza długością działania baterii,
c - mogę zwyczajnie zapomnieć, że wejście do tramwaju powoduje konieczność skasowania biletu.

No co, wam się nie zdarzyło?

Nawet jeśli, to nie możecie wylać na mnie wiadra hejtu. Dobra, ale krótka pamięć, roztargnienie, stres, pośpiech, niewyspanie, kac, zwykła ludzka głupota - te i cała masa innych czynników decyduje o tym, że zapominamy kupić pomidory, oddzwonić do klienta, zrobić przelew, wsiąść do właściwego autobusu i skasować w nim bilet. NORMALNE.
W takich sytuacjach mandat za jazdę na krzywy ryj jest zwyczajnie niesprawiedliwy, choć kanara to oczywiście nie interesuje. Wiadomo, muszą założyć że bardziej jestem złodziejem niż uczciwym, ale zmęczonym obywatelem. Nic nowego.
Ale skoro oni do mnie tak, to ja wykorzystuję fakt, że przez lata jeżdżenia komunikacją miejską nauczyłem się ich rozpoznawać. W 9 na 10 przypadków zawsze wyglądają i zachowują się tak samo, więc tak naprawdę najtrudniejszym momentem jest podjęcie decyzji o wyjściu lub nie wchodzeniu do pojazdu. To nigdy nie jest łatwe, kiedy się spieszysz.
Ja wiele razy wyskakiwałem z autobusu w ostatniej chwili. Albo nie wsiadałem. Nigdy wiem czy podejmuję dobrą decyzję - nie wrócę i nie sprawdzę przecież. Stracę trochę czasu, ale ta opcja jest zdecydowanie bardziej korzystna niż strata 200 zł. Nawet z głupoty, bo generalnie jestem zdeklarowanym zwolennikiem płacenia za własne błędy. Tylko po co, skoro jest wyjście?

Jak rozpoznać tego kanara - poradnik.

#1
Nie patrz na płeć. Ale patrz na płeć. Kanarem może być zarówno mężczyzna, jak i kobieta, więc nie możesz skanować tylko męskich twarzy. Ale z drugiej strony, w tym zawodzie nadal przeważają mężczyźni, więc skup się na nich - zawęzisz sobie chociaż pole szukania.

#2
Kanar ma specyficzną mordkę. Trochę gburowatą, typową dla ziomków z osiedla. Takich po trzydziestce, których jeśli nie spotykasz w tramwaju, to na bank siedzą na siłowni. Szerokość karku zazwyczaj ponad średnią, włos nie dłuższy niż 4 milimetry. Po solarium. Wzrok pewny, wyostrzony, dlatego kanarów najłatwiej rozpoznaje się przed 8 rano i po 22 - tylko oni wyglądają na rześkich i wyspanych.

#3
Kanar z pewnością nie prowadzi po godzinach bloga modowego, bo nie ma gustu i ubiera się jak większość nie umiejących się ubrać Polaków: dresik / dżinsy, zimą - puchowa kurtka z bazaru / specjalistyczna kurtka do łażenia po górach w sam raz na miejską dżunglę, latem - zwykły t-shirt bez żadnego logo / t-shirt z logo. To nie będzie hipster w zbyt ciasnych rurkach, to nie będzie dystyngowany starszy pan w kapeluszu i to nie będzie ktoś, kto w ręku trzyma cokolwiek.

#4
Bo kanar musi mieć wolne ręce. Jeśli widzisz, że podejrzany osobnik dzierży w dłoni gazetę, telefon, książkę, notatki, siatkę z Tesco, jedzenie, picie, dziecko, dziewczynę - możesz rozluźnić pośladki.

#5
Kanar nie jest ani gruby, ani chudy, ani wysoki i za niski też nie jest. Wychodzi na to, że kanary to ludzie bez defektów, idealni. I dlatego podejrzani.

#6
Kanar wchodzi do maszyny pewnym krokiem. 99 procent ludzi, którzy próbują się do niej wgramolić, robi to powoli, bez werwy i zaangażowania. Tak jakby chcieli, ale mają kupę w majtkach i wstyd im za to. Tacy jeszcze zanim wejdą do środka, już wypatrują miejsca do siedzenia. A kanar nie z tych... Z reguły wchodzi energicznie, nie patrzy ludziom w oczy, skupiony nie-wiadomo-na-czym podchodzi do okna, odwraca się i stoi oparty o szybę. A potem wiadomo.

#7
Niestety zdarza się, że dla niepoznaki siadają... Nie raz i nie pięć pierwsze wrażenie było jednoznaczne (kanar), ale kiedy usiadł - odpuszczałem obserwację. Wtem! Powstał z martwych i zaczął sprawdzać bilety.

#8
Zwracaj uwagę na przód pojazdu (nie dotyczy drugiego wagonu tramwaju). Nawet, jeśli masz podejrzenie i czujesz w zwieraczach, że "ten koleś z tyłu wygląda na kanara", to odpuść, jeśli nie czujesz tego samego patrząc w stronę kierowcy. Nie wiem, jak w innych miastach, ale w Pzn kontrola odbywa się raczej przy zblokowanych kasownikach - kanar wydaje komendę kierującemu, żeby ten uniemożliwił uczciwemu obywatelowi skasowanie biletu.
Byłem nawet świadkiem sytuacji, kiedy pasażer zdążył włożyć bilet do kasownika, ale nie zdążył go wyciągnąć, bo w ciągu tej jednej milisekundy urządzenie zdążyło się zablokować. Skutek? Mandat dla podróżującego, bo nie był w stanie okazać skasowanego biletu. Skandal? Jaki skandal, przecież każdy mógł zostawić bilet w kasowniku. A to, że zszokowany pasażer znajdował się najbliżej całej sytuacji? Oczywiście przypadek.

#9
Nawet jeśli masz tzw. pamięć do twarzy, nie staraj się pamiętać twarzy kanara - prawdopodobnie i tak nigdy więcej cię nie skontroluje. To byłby przypadek, który spokojnie można byłoby wrzucić do jednego worka z wygraną w lotto. Skupianie się na kilku wybranych mordach powoduje, że nie skupiasz się na analizowaniu innych i twoja niewątpliwie zajebista pamięć może cię drogo kosztować.

#10
Kanary już nie trzymają się razem. Już nie gaworzą słodko i nie śmieją się do rozpuku na przystanku, żeby potem tajniacko się rozdzielić. W końcu doszli do wniosku, że chyba jednak ktoś ich obserwuje i zmienili strategię. Teraz wchodzą każdy innym wejściem i ciężko ich wyczaić. Po prostu obserwuj i módl się.

#11
Ewentualnie, zamiast modlitwy, możesz wyciągnąć telefon i udawać, że szukasz w nim biletu. Istnieje duża szansa, że kanar cię ominie i spróbuje później. Plusem gry na zwłokę jest to, że tych kilkanaście sekund często wystarcza na złapanie kogoś innego...

Z kobietami jest trudniej - niby te punkty dotyczą wszystkich niezależnie od płci, a jednak najważniejszą kwestię, czyli wygląd, ciężko mi sklasyfikować. Okej - nie będzie kanarem długowłosa, długonoga i nawet niekoniecznie cycata brunetka (dosyć mam stereotypu blondynki). Ale poza takimi, fuchę kanara może robić każda babka w średnim wieku. Nawet z potężną torebką na ramieniu!
Tak, sprawdzała mnie taka ostatnio. Jej męskie towarzystwo oczywiście zdradzało całą operację, ale ona sama wbiła się w tłum jak rasowy oficer wywiadu. Miny pasażerów - nie do podrobienia.

Niezidentyfikowany Obiekt Kontrolujący

Kiedyś próbowano poubierać poznańskie kanarki w takie zielone, jednakowe uniformy. Na mieście było o tym głośno, bo wydawało się, że wreszcie ktoś rozsądny zajął jakiś ważny stołek. Niestety szybko musieli go z niego zepchnąć, bo żaden kanar w zielonym mundurze nigdy się moim oczom nie ukazał. Choć niektórzy podobno widzieli.

To wbrew pozorom dość ważna dygresja, bo w tej chwili kanar, chyba w każdym polskim mieście, zachowuje się jak drogówka schowana za krzakami. Sprowokować do złamania przepisu - to jest ich zadanie. Różnica polega na tym, że z policją jesteś w stanie coś ugrać, a z kanarem nie pogadasz. Oni na wszystkie twoje tłumaczenia mają jedną odpowiedź: "odwołanie".
Nie wiem, jak to wygląda w innych miastach, ale w moim regulamin mówi jasno - żadna sytuacja nie usprawiedliwia przejazdu na nieskasowanym bilecie, co oczywiście podważa jakiekolwiek próby odwoływania się. Kasownik nie działa? Kiedyś to był argument, ale teraz jest Mobilet czy inny Skycash. I nieważne, że przyłapany na tym niecnym czynie pasażer ma 60 lat i używa myPhone'a. Niech idzie do iSpota i kupi se iPhone'a - przecież to tylko różnica dwóch liter. Są możliwości? Są.

Przy takich akcjach, moja chwilowa amnezja nie jest żadnym wytłumaczeniem, ale też ja wcale nie chcę, żeby takim była. Nie mam biletu, mój błąd, moja głupota, wiem to i rozumiem doskonale, ale jeżeli bystrość mojego umysłu pozwala na uniknięcie srogiej kary, to dlaczego mam się podkładać?

Ufff... Teraz wasza kolej, bo ciekawi mnie, jak wy widzicie ten problem. Tylko nie wrzucajcie mi tu komentarzy w stylu "trzeba mieć zapas biletów ze sobą". Ja naprawdę mam co robić i nie myślę całymi dniami o ZTM i orderze wzorowego pasażera.



Czytaj dalej »

2 lut 2014

JAK WSPÓŁŻYĆ Z MĘŻCZYZNAMI, CZYLI PORADNIK MĘSKIEGO MYŚLENIA DLA KOBIET

0

Drogie dziewczyny, ja wiem że ciężko wam nas zrozumieć. Ale - że tak powiem - vice versa. Z pocałowaniem ręki przyjąłbym poradnik, który krok po kroku wyjaśnia wasz tok rozumowania, więc jeśli można taki gdziekolwiek znaleźć, to proszę o linki. A póki co - mój poradnik dla was. Co myśli facet, gdy kobieta zachowuje się tak, jak się zachowuje. I dlaczego jej zachowanie nie działa tak, jak powinno. 
Czuję, że ten poradnik uratuje kilka związków, zmniejszy liczbę prób samobójczych i zachęci do robienia dzieci. Bo kto, jak nie one zarobi na nasze emerytury? Spodziewam się, że prezes PiS wyśle mi za to depeszę z podziękowaniami.

Uwaga: nieprzypadkowo wszystkie zasady mają numer 1. Po prostu wszystkie są najważniejsze :)

#1
Stara, dobra deska klozetowa - nie narzekamy, kiedy musimy ją podnieść, więc i wy nie narzekajcie, kiedy musicie ją opuścić. I pamiętajcie - gdyby bóg chciał, żeby deska była zawsze opuszczona, nie utrzymywałaby się w pionie.

#1
Płacz to szantaż. Taki mały terroryzm. A z terrorystami się nie negocjuje.

#1
Subtelne aluzje nie skutkują. Mocniejsze aluzje nie skutkują. Oczywiste aluzje też nigdy nie skutkują. I zawsze prowadzą do kłótni.

#1
W dyskusjach z nami niedopuszczalne jest używanie jako argumentu czegoś, co zostało powiedziane przez nas przed sześcioma miesiącami. A jeśli już - przygotujcie nagranie potwierdzające, że takie słowa rzeczywiście padły. A jeśli jakimś cudem wam się to uda... cóż, w 99 procentach przypadków nasze słowa dezaktualizują się po 7 dniach.

#1
Nie pytajcie nas o to, czy jesteście grube / brzydkie / nieatrakcyjne. Przecież my wiemy, co powiedzieć.

#1
Jeśli nasze słowa mogą być zrozumiane na dwa sposoby, a jeden z tych sposobów wywołuje waszą wściekłość, mieliśmy na myśli to drugie.

#1
Możecie nas zawsze poprosić o zrobienie czegoś, a nawet powiedzieć nam, jak chcecie, żeby to zrobić. Pominięcie jednej z tych możliwości dyskwalifikuje wasze pretensje o to, że coś nie zostało zrobione albo zostało zrobione niewłaściwie.

#1
Jeśli prosicie nas o coś, nie określając terminu wykonania zadania, nie dziwcie się, że to nadal nie jest zrobione. Nie możemy wiedzieć, że brak wzmianki o czasie realizacji oznacza brak tego czasu i równa się słowu "natychmiast".

#1
Mężczyźni nie mają podzielności uwagi dlatego, że robiąc dwie rzeczy na raz nie poświęca im się 100% uwagi. To czysta matematyka, za którą nie możecie mieć do nas pretensji.

#1
Jeśli coś swędzi, trzeba się podrapać. Jeśli w nosie pojawiają się babole, trzeba je wydłubać. My tak robimy.

#1
Jeśli pytamy "czy wszystko ok?", a wy odpowiadacie "tak, tak", będziemy się zachowywać, jak gdyby nigdy nic. Wiemy, że kłamiecie, ale widocznie nie chcecie nas obarczać swoimi problemami. Doceniamy to.

#1
Jeśli zadajecie pytania, na które nie chciałybyście znać odpowiedzi, musicie liczyć się z otrzymaniem odpowiedzi, której nie chcecie usłyszeć.

#1
Jeśli twierdzicie, że coś nam mówiłyście, a my kompletnie o tym nie pamiętamy, weźcie pod uwagę, że mogłyście nam o tym jednak nie powiedzieć. A najprawdopodobniej powiedziałyście o tym swojej koleżance.

#1
Jeśli nie wiecie, w co się ubrać, możecie liczyć na naszą pomoc - powiemy, że we wszystkim wyglądacie oszałamiająco.

#1
Jeśli zapytacie "w tej czy w tej?", możecie liczyć, że w ciągu sekundy wybierzemy jedną z nich. Wiemy też, że to i tak nie ułatwi wam zadania.

#1
Dla nas stwierdzenie "nie jestem głodny" nie oznacza "zjem trochę od ciebie". A "trochę" nie oznacza "prawie wszystko".


Jak mi się coś przypomni, to dorzucę. Wy też możecie mi w tym pomóc :)


Czytaj dalej »

28 sty 2014

JAKIE ŚNIADANIE NA KACA-GIGANTA? | MINI-SONDA

0

Wiecie jaka jest najlepsza metoda na poimprezowego kaca? W ogóle nie wychodzić z domu. Okej, w domu też możesz się sponiewierać, ale załóżmy że picie do lustra nie jest tym, o czym marzysz w sobotę wieczorem. I załóżmy, że jednak ktoś cię na tę imprezę wyciągnął (bo przecież to nie twój plan), ktoś cię zmusił (całe 3 sekundy się opierałeś) i obiecał, że postawi (jedno, ale bez sensu kończyć na jednym).

Dobra - pomińmy samą imprezę. Wiadomo, że znowu nie dotrzymałeś danego sobie słowa ("już nigdy nic nie wypiję"), znowu nie wziąłeś 2KC na czas i znów zasnąłeś w knajpie, a obudziłeś się we własnym łóżku. To znaczy sam do końca nie wiesz, bo wirujący przed tobą obraz podsuwa różne scenariusze. Nie ma biedy, jeśli możesz cały dzień chorować i puszczać kac-bąki pod kołdrą. Ale co, jeśli nie możesz?

Bo masz obowiązki? Plany? Pracę, studia, popołudniową randkę z nowo poznaną dziewczyną / chłopakiem? Albo żonę, która nie rozumie podstawowej zasady sawuar wiwru, że kiedy szef pije, to pracownik też musi? Nie masz wyboru, musisz powstać niczym feniks z popiołów i ogarniać niczym kot swoją kuwetę. Musisz być na tyle trzeźwy, żeby móc wymówić słowo "trzeźwy".

Przez "rz".

Przeczytaj też: NAWET JEZUS PIŁ

Zapytałem więc paru znajomych, jak sobie z tym radzą. A konkretnie, co jedzą i co piją, bo przecież najważniejsze to wypełnić żołądek czymś innym niż wczorajsze procenty. Niestety nie wszystkie wnioski były zadowalające, więc wywaliłem z mojej sondy takie odpowiedzi jak "klinem go", "odwołać wszystkie plany" czy "nie mieszać następnym razem". Picie wody też nie wchodzi w grę, bo to wiadomo, a poza tym to ma być coś, co od razu stawia człowieka na nogi. Jajecznica też jest oklepana.

Dobra, to co zostało?

Kolega Andrzej

- U mnie to zależy, jak mocno zabalowałem. Jeśli mogę zwlec się z łóżka i nie pędzi mnie od razu na muszlę, to idę w tłuste - tyle, że nie w jajecznicę, jak wszyscy, a w omlet. Na to żółty ser, keczup + pomidor i ogórek, tak żeby nie było za mdło. A jeżeli chce mi się wymiotować na samą myśl o jedzeniu, to strzelam sobie mocną kawę z cytryną. Nie wiem, może to placebo, ale faktem jest, że po 20 minutach cały ból jakimś cudem znika. Zostają tylko zmęczone oczy ;)

Koleżanka Ewka

- Naczytałam się kiedyś, że zamiast wody lepiej pić dużo soku pomidorowego, bo zawiera potas i witaminę C. Tyle, że ja nie lubię samego soku, więc sobie go rozrabiam - dodaję Tabasco, trochę cytryny, selera naciowego, sól, pieprz i trochę cukru. No i obowiązkowo z lodem, inaczej nie wejdzie. To coś a la Krwawa Mary, tyle że bez wódki oczywiście. A zjeść, to nic nie zjem. Najpierw muszę swoje odchorować i jak mi się zrobi lepiej na żołądku, to wychodzę pobiegać i wtedy głodnieję.

Kolega Tomasz

- Osobiście najlepszym dla mnie sposobem jest jedno, dwa, no może pięć piwek następnego dnia, ale na trzeci dzień kaca mam jak skurwysyn, więc to raczej droga donikąd. Albo do alkoholizmu, jak zwał, tak zwał. No więc jeśli nie to, to lody. Obojętnie jakie, byle zimne. A do tego gorąca herbata z hurtową ilością cukru, to znaczy zamiast dwóch łyżeczek daję cztery. Nie wiem, o co w tym chodzi, ale dziadek mojego kumpla, taki prawdziwy alkoholowy kombatant, doradził mi, żebym powalczył w ten sposób. I działa.

Koleżanka Paula

- Fast food! Najlepiej taki "makdonaldowy", ewentualnie ucieszy mnie kebab. No i cola, najlepiej już taka nieco wygazowana. Nie wiem z czego to wynika, może mój organizm po prostu się przyzwyczaił - w końcu na studiach nie raz i nie sto wracało się nad ranem i trzeba było coś wszamać. A że Mak był zawsze otwarty i zawsze po drodze, to się tam stołowało. Masakra, wiem, ale jak widzisz - nie szkodzi mi to. If U know what I mean ;)

Kolega Paweł

- Jeśli już muszę, bo np. od 12 godzin nie miałem w ustach nic poza alkoholem i pastą do zębów, to idę do sklepu po kiszoną kapustę. To znaczy od jakiegoś czasu kupuję ją dzień przed, żebym nie musiał z samego rana o trzynastej biegać po nią do warzywniaka. No i w zależności od tego, jak bardzo chce mi się jeść i jak mocnego mam kaca, tyle zjadam. Popijam wodą i już. Głowa, co prawda, boli do wieczora, ale od czego jest Panadol ;)

A ja?

Moim ostatnim odkryciem są jabłka i gruszki. Powiedział mi o tym mój własny mózg, kiedy wspólnie z resztą narządów wegetował po imprezie andrzejkowej. Mój ówczesny stan, bliski agonalnemu, nie pozwalał nawet myśleć o napełnianiu żołądka czymkolwiek innym, niż woda. Do momentu aż oczom moim ukazały się owoce. Nie wiem czy tak samo zareagowałbym np. na arbuza, ale to nie on był tego dnia bohaterem.

Gruszka i jabłko. Na żołądek, w którym zalegają jeszcze płyny z ostatniego wieczora, nie ma innego ratunku. Przynajmniej dla mnie.
Szczerze mówiąc myślałem, że nie odkryłem niczego nowego, ale okazało się, że znajomi srodze dziwili się temu patentowi. Zresztą ja też czuję się zainspirowany ich pomysłowością i podziwiam tolerancję Pauli na fast foody. Cytując klasyka - ja bym się zrzygałbym :)

Ok, teraz Wasza kolej. Dajcie mi jeszcze jakąś alternatywę na wypadek, gdyby zabrakło jabłek i gruszek.


Czytaj dalej »

29 gru 2013

ZMIANY NA GORSZE. A MOŻE NA LEPSZE ?

0

Ten wpis rzeźbię od dobrych kilku dni. I tworzyłbym go jeszcze długo, gdyby nie dzisiejszy wpis Konrada Błaszaka, w którym umieścił mnie na liście dziesięciu blogerów, którzy w 2014 roku zmienią świat. Hmm... Dzięki Konrad, nie mam nic przeciwko, tyle że...

Niektórzy z Was pewnie zauważyli, że od jakiegoś czasu piszę z mniejszą częstotliwością. Być może ktoś nawet zadał sobie pytanie "dlaczego?". No więc...

... sam nie wiem, ale dobrze mi z tym :) Ostatni wpis na blogu pojawił się 15 grudnia, czyli równo 2 tygodnie temu. Kiedyś zdarzyło się, że nie pisałem przez 4 dni i to była moja najdłuższa przerwa w blogowaniu. Pamiętam ten niepokój, to rozdrażnienie i złość, że z jakiegoś powodu nie mogłem nic napisać. Wiecie, taki stan kiedy zabraknie wam dragów... No dobra, ja też nie wiem, ale podejrzewam, że objawy miałem podobne.

A teraz jest dobrze. Nie czuję presji, że dzisiaj musi być kurwa wpis. Nie czuję presji, kiedy nie mam weny. Nie czuję presji, że jak nic nie napiszę, to o mnie zapomną. Ba, przez pół miesiąca i na blogu, i na fan pejdżu pojawiło się okrągłe ZERO treści, a fanów i tak przybywa. Jest super, potrzebuję tej przerwy. Nie wiem ile potrwa - może właśnie się kończy, a może nie skończy się nigdy. A może - i to jest najbardziej prawdopodobne - moim przeznaczeniem jest slow-blogging i będę wrzucał coś od czasu do czasu, kiedy naprawdę mam coś do powiedzenia światu.

A czy staty mi przypadkiem nie opadną? No tak i co z tego. Mam to gdzieś. Piszę dla cyferek czy dla ludzi? Chcę robić dobrze sobie czy innym? No właśnie. Wiem, że cenicie moje pierdololo, dlatego musi ono być jak najwyższej jakości. Kropka. No i to mięsko musi jakoś do was docierać, dlatego...

... znikam z fan pejdża.

Ja wiem, że wszystkim ucina zasięgi.
I nie obrażam się, tylko stwierdzam fakt.
Z tysiąca lajkujących, moje posty wyświetlają się zaledwie stu osobom.
Nie wiem, jakim osobom.
Być może tym, którzy mają mnie totalnie gdzieś.
Moich postów nie widzą ludzie, którzy być może chcieliby je widzieć.
W takich warunkach nie da się pracować.

Dlatego odchodzę. Z fan pejdża. Nie usuwam go, on będzie żył sobie swoim życiem i dryfował na wodach facebooka. Ja go będę olewał, choć pewnie zajrzę tam od czasu do czasu, żeby przypomnieć zbłąkanym owieczkom ten właśnie wpis.

Mam prywatny profil i kto chce, może mnie tam obserwować. Zresztą on jest dużo ciekawszy i dużo bardziej bogaty w treść niż ten durny fan pejdż, więc nie krępujcie się. Serio, będziemy mieli do siebie o wiele bliżej, a to jest dla mnie bardzo ważne. Chcę, żeby moje rozkminy i życiowe prawdy widzieli ci, którzy chcą je widzieć. Wreszcie będę świadomie pisał dla ludzi, których znam, a oni będą świadomi tego, kto do nich pisze. Znikną ci, których nie obchodzę i ci, którzy mnie nie obchodzą. Win-win, już nie mogę się doczekać :)

Dlatego, jeśli chcesz wiedzieć wszystko i być ze mną na bieżąco - obserwuj mnie, a o wszystkim zostaniesz powiadomiony.
Możesz też zostać moim znajomym. Nawet, jeśli w rzeczywistości się nie znamy - ja nie mam z tym problemu. 93% moich fejsbukowych znajomych nie widziałem od lat lub widziałem tylko raz w życiu, więc kolejnych dwustu nie zrobi mi różnicy. A korzyść z tego masz taką, że Mark nie powiadamia cię o każdym moim pierdnięciu.

No i to by było na tyle. Wyszło, jak wyszło.

Teraz może być tylko lepiej.



Czytaj dalej »

15 gru 2013

JA TEŻ TAM PRACOWAŁEM I NIE ŻAŁUJĘ

0

Ha, podobno już 80% wykształconych ludzi po studiach albo jeszcze studentów pracuje w galeriach handlowych - to według ostatniej Polityki. Jak dla mnie mogłoby być nawet 100% i też bym się nie zdziwił, ale dziwi mnie wydźwięk tego artykułu. Bo okazuje się, że młodzież jest niezadowolona i się męczy. Dramat normalnie.

Tyle, że...

Ja też pracowałem w galerii.
Jako kelner na food-courcie.
Od 9 do 21.
Czasem 7 dni w tygodniu.
Za 7 zł na godzinę.
Bez napiwków.
I tym bardziej bez premii.
12 godzin biegania z tacą nad głowami klientów.
12 godzin tłumaczenia im, że to jeszcze nie ich jedzenie.
12 godzin wgapiania się w pełne żarcia talerze bez przerwy na drugie śniadanie.
12 godzin pod okiem kamer i głupiego szefa.
Plus Cyganie - każdy, kto w jakikolwiek sposób ich obsługiwał, wie o co chodzi.

No i co?

Lubiłem tę pracę.

Lubiłem, bo widziałem, że to co robię, przynosi jakieś efekty. W większości przypadków widziałem zadowolenie w oczach i na twarzach ludzi, którym "tylko" przynosiłem jedzenie. To raz, a dwa - lubiłem ludzi, z którymi pracowałem. No może poza szefem, ale w knajpach rzadko trafia się w porządku boss. Ekipa się zmieniała, ja trwałem na stanowisku i nadal lubiłem ludzi. Mimo, że - jak to w każdej robocie - trafiają się mniej i bardziej konfliktowe jednostki. Ja z każdym się dogadywałem, a jeśli mi się to nie udawało, po prostu nie wchodziliśmy sobie w drogę.

W takich miejscach ludzi zbliżają wspólne problemy. Nie przysługiwał nam darmowy obiad, mimo że codziennie nadmiar jedzenia lądował w koszu.

Przerwy były krótkie, a czasem w ogóle ich nie było - taka była tabaka.

Wolne na lekarza? Zapomnij, nie ma kto cię zastąpić.

Chory? Ściemniasz.

Podwyżka? Tak, tak - będzie. Yhm. Od stycznia. Okej. Jednak w lutym. Aha. Ale w marcu to już na pewno. Spoko. Poczekaj do kwietnia, co? No problem. Teraz nie mam do tego głowy, pogadamy w maju. Świetnie. W czerwcu otwieramy ogródek, więc będzie na podwyżki. Super. Deszczowy był ten czerwiec, przyjdź za miesiąc. Dobrze. Sorry, szef ma urlop do września - przypomnij się pod koniec roku.

Byliśmy zespołem.

Mimo to lubiłem tę pracę, bo wszyscy pracowaliśmy na tych samych zasadach. Każdy wiedział co, gdzie, kiedy musi zrobić i za co odpowiada. Lubiłem ten porządek. Lubiłem atmosferę końca pracy, kiedy ludziom włączała się głupawka, puszczały hamulce i nie musieli już udawać.

Po trzech latach zmienił się kierownik, więc przyszedł czas na zmiany. Nie przypadłem do gustu nowemu, więc opuściłem galerię. Okazało się, że na zawsze.

Nigdy nie żałowałem tych trzech lat.

Jasne, że nie każdy musi to tak odbierać, ale hej - nie generalizujmy i nie twórzmy fałszywego obrazu, że galernicy to niewolnicy. Sam jestem przykładem kogoś, kto nie tylko nie narzeka, ale z sentymentem wspomina tamten czas. To było prawie 8 lat temu, ale specyfika pracy w takich miejscach nie zmieniła się ani trochę. Nadal zapierdzielasz po 10-12 godzin, nadal średnio płacą i nadal robisz na śmieciówkach w zamian za zniżki do sklepu obok.

Tylko ludzie są chyba jacyś inni. Roszczeniowi strasznie, nadambitni i jednocześnie bez pomysłu na życie. Chcieliby robić coś innego, ale nie bardzo wiedzą co. Wiedzą jedynie, że nie tu i nie tak. A frustracja w tak młodym wieku, to najgorsze, co może ich spotkać.

Ja wiem, że bycie galernikiem to nie jest szczyt niczyich marzeń. Moim też nie był.

I właśnie dlatego brałem to wszystko na dystans. Z perspektywy patrząc wyglądało to tak, że do knajpy przychodziłem dla ludzi, a przy okazji trochę pracowałem. Nie odwrotnie.

Polecam, to działa.


Czytaj dalej »

10 gru 2013

JAKA ŚMIERĆ MNIE CZEKA ?

0

Zastanawialiście się kiedykolwiek czy to, jak umrzecie, ma dla was jakiekolwiek znaczenie? Technicznie to nie bardzo, bo konsekwencje zawsze są takie same - nie ma was. Leżycie w grobie albo w puszce na kominku i nic was już nie obchodzi. Co za różnica czy zginiecie w pożarze, czy w wypadku samochodowym.

A ja jednak, gdybym mógł, chciałbym wybrać rodzaj swojej śmierci.


#10 głodówka.
Czyli tzw. śmierć z niedożywienia, a wcześniej halucynacje. Podobno można przeżyć 60 dni bez jedzenia, ale w praktyce po kilku dniach organizm zaczyna wariować i boli wątroba.
No nic, taki zgon raczej mi nie grozi, bo nie pracuję w służbie zdrowia, ani tym bardziej nie jestem pielęgniarką. Zresztą śmierć głodówkowa praktycznie nigdy nie ma miejsca, bo zawsze znajdą się "życzliwi", którzy doniosą ci dwudaniowy obiad, a ty w ukryciu i poza kamerami skwapliwie z tej okazji skorzystasz.

#9 katastrofa samolotu.
Hmm... Samolot jest podobno najbezpieczniejszym środkiem transportu, a i tak większość ludzi podczas lotu odczuwa dyskomfort związany z ewentualną katastrofą. I nie bez powodu klaszcze po udanym lądowaniu. Wiecie, skoro kwiat polskiej elity (czy coś) miał pecha, to każdy może go mieć.
Tyle, że to kolejna śmierć, która długo mnie nie spotka. Skoro prawdopodobieństwo takiej katastrofy wynosi 0,00001%, a ja wsiadam w samolot średnio raz na 10 lat, to ryzyko, że akurat trafi na mnie, jest prawie żadne.

#8 utonięcie.
Chyba najgorsza możliwa śmierć... Nie móc nabrać oddechu? Ja się stresuję oglądając Titanica, a co dopiero walczyć o przetrwanie w realu. To już lepiej zginąć w samolocie, bo tam jedyne co możesz zrobić, to... nic nie robić.
Poza tym utonięcie każdemu może się zdarzyć. Szczególnie po alkoholu, dlatego swoje pływanie ograniczam do siedzenia na plaży i podziwiania, jak inni to robią. Czyli spoko, tak nie umrę.

#7 zamarznięcie.
A to chyba najlepsza możliwa śmierć. Wychodzisz z domu na porządny mróz, siadasz pod mostem, żeby cię strażnik miejski nie dojrzał, wyjmujesz flaszkę, czujesz pozorne ciepło, a twoje ciało powoli umiera. Bez bólu i stresu. Zasypiasz i już się nie budzisz.
Podchodzi pod samobójstwo, ale zawsze możesz zupełnie przypadkiem wyjść półnagi z imprezy na 20-stopniowy mróz i usnąć na chodniku za rogiem. Dlatego na imprezy instynktownie chodzę z kimś, żeby potem miał mnie kto szukać.

#6 spalenie.
Jakoś sobie nie wyobrażam nie móc uciec z płonącego budynku, ale też nigdy nie musiałem, więc mogę nie wiedzieć. Pamiętam, jak kiedyś wypaliłem sobie zapalniczką część owłosienia na przedramieniu (ach te różowe lata 90-te), stąd wiem że widok, zapach i uczucie palącego się ciała nie należą do najprzyjemniejszych doznań.
Nie polecam, bycie żywą pochodnia zdecydowanie nie jest szczytem moich marzeń, jeśli chodzi zgon.

#5 morderstwo.
Nie chciałbym, żeby nocą w parku jakiś przypadkowy recydywista ugodził mnie maczetą, bo nie spodobały mu się moje buty. Pół biedy dostać kilkanaście ciosów, bo to oznacza pewną śmierć w pół sekundy, ale jedno-dwa dźgnięcia to dobre kilka minut powolnego wykrwawiania się, zanim zobaczysz przed sobą jasny tunel. Nie brzmi dobrze, więc muszę uważać w co się ubieram, żeby nie prowokować.

#4 choroba.
Śmierć z powodu choroby zawsze przychodzi za późno, dlatego z nadzieją czekam na zalegalizowanie eutanazji. Jest na to szansa, bo daję sobie jeszcze 50 lat zanim będę nieuleczalnie chory i do tego czasu tych wszystkich obrońców życia w każdej postaci powinno już nie być.
A póki co, szczerze współczuję ludziom przykutym do łóżek i aparatur podtrzymujących życie. Nie mogą nawet przedawkować leków.

#3 zaczadzenie.
Jest o tyle nieprzyjemne, że przed śmiercią masz zawroty głowy i zbiera ci się na wymioty. A potem zasypiasz na amen (o ile cię nie odratują).
Najbardziej zagrożone są kobiety w ciąży i osoby z biegunką tudzież grypą żołądkową. Od czasu do czasu każdemu się zdarzy, więc i ten rodzaj śmierci biorę pod uwagę.

#2 upadek.
Z dużej wysokości. Nie sądzę, żebym kiedykolwiek z własnej woli próbował wyskoczyć z okna, ale kiedyś na pewno skoczę na bungee i lina może się zerwać. Albo polecę balonem i zahaczę o brzozę. Ryzyko podobne, jak w przypadku katastrofy lotniczej, ale jak wiemy przypadki się zdarzały. Może akurat trafi na mnie?

#1 wypadek samochodowy.
Jest spoko o tyle, że dzieje się nagle, momentalnie tracisz przytomność i jeśli się nie obudzisz, to znaczy że nie żyjesz.
Ja dość sporo jeżdżę, więc taka śmierć wydaje się najbardziej prawdopodobna. A jeśli nie jeżdżę, to idę chodnikiem, przechodzę przez jezdnię, czekam na przystankach... Mnóstwo okazji do potrącenia mnie przez innych kierujących. Zatem, jeśli nie umrę ze starości, to na bank skończę pod kołami samochodu albo na jakimś drzewie.

Wpis może się Wam wydać dziwny, ale grunt to zdawać sobie sprawę z tego, co nas czeka. A skoro nie ma nic bardziej pewnego niż śmierć, to warto przymrużyć oczy i pobawić się konwencją :)


Czytaj dalej »

5 gru 2013

JAK ZJEŚĆ ZA DARMO W RESTAURACJI ?

0

W knajpie nie masz tak łatwo, jak w markecie. Nie ukryjesz się za regałem, nie włożysz mentosów do kieszeni i nie wciśniesz kitu ochronie, że przy kasie pokażesz papierek po batoniku. W restauracji musisz wykazać się "znajomością prawa".

Taka sytuacja.

Mój znajomy, menago w pewnej poznańskiej restauracji przyznał mi się ostatnio, że kradzież jedzenia w knajpach to norma. Przynajmniej raz na tydzień ktoś postanawia nażreć się za darmo. I wcale nie wymyśla jakichś cwaniackich wymówek i nie wrzuca robaka na pusty talerz. Wylizuje, wstaje i wychodzi. Just like that.

Kiedy obsługa nie pozwala mu opuścić lokalu i wzywa policję, darmożerca spokojnie sobie czeka. Policja standardowo spisuje protokół, oddaje sprawę do sądu, a pana złodzieja wypuszcza na świeże powietrze.

- No i co teraz? - pytam.
- Nic. Czekam na pismo o umorzeniu sprawy ze względu na niską szkodliwość.
- ???
- Z doświadczenia wiem, że tak właśnie będzie.

Akurat ta sytuacja dotyczy knajpy i nie sądzę, żeby ktoś kto zamawia obiad za 200 zł nie chciał za niego zapłacić. To pewnie zupa za 5 zł albo - hardkorowo - dwudaniowy obiad za 30 zeta. Cóż, abstrahując od tego, że generalnie kradzież jest zła i brzydka, to rzeczywiście - nie ma co uruchamiać całej machiny sądowej dla kilkudziesięciu złotych. Smutne, nie?

Poza tym to okradziony musi udowodnić, że został okradziony. A jak ma to zrobić? Wsadzenie palca w gardziel, ani lewatywa raczej nie pomogą. Zresztą to już chyba podchodzi pod naruszenie nietykalności cielesnej, więc nawet gdyby, to i tak jest po zawodach.

Nic nie zrobisz i tak jak klient ufa kucharzowi, że ten nie doprawia sosu swoją śliną, tak w restauracji muszą ufać klientom, że ci zapłacą za posiłek. Z napiwkiem, co by zrekompensować ewentualne straty z kradzieży.


Czytaj dalej »

3 gru 2013

REKLAMY NIE DZIAŁAJĄ. PRZYNAJMNIEJ NA POLAKÓW

0

Im bliżej do świąt, tym więcej świątecznych reklam w mediach. Przy tej okazji usłyszałem dziś wypowiedź "eksperta", który twierdzi, że choć zdecydowana większość ludzi zaprzecza temu, że reklamy mają na nich jakikolwiek wpływ, to tak naprawdę tylko marny procent nie sugeruje się tym, co widzi w telewizorze, kiedy serial ma przerwę.

No to panie drogi ekspercie - jednak większość ludzi w tym kraju nie ma takich pieniędzy, żeby sobie pozwalać na regularne picie oryginalnej Coca-Coli tylko dlatego, że to znana marka, że w swojej klasie nie ma konkurencji i że prawdopodobnie ma najlepsze reklamy świąteczne na świecie. Idą do dyskontu i kupują podróbę.

Akurat ja colę piję rzadko, więc jeśli już kupuję, to tylko oryginalną, niezależnie od ceny. Ale nie zapłacę więcej za zwykłą wodę tylko dlatego, że ma na etykiecie "Żywiec Zdrój" i że kiedyś widziałem ją w reklamie. Bo raz, że woda ma gasić pragnienie i takie właściwości to ma nawet kranówa, a dwa - wiadomo, że markowe są droższe właśnie dlatego, że są reklamowane.

Ja nigdy nie kupiłem Viziru, mimo że Zygmunt i biel tych ubłoconych wcześniej skarpet robią wrażenie. Moje brudy piorą się w jakimś niemieckim płynie ze straganu pod blokiem. I też są czyste.

Przecież reklamy w telewizorach i tak wyłączamy.
Ulotki wyrzucamy.
Reklam w gazetach nie czytamy.
Billboardy olewamy.
Skaczące okienka w internetach blokujemy.
W adwordsy nie klikamy.

Na ludzi w Polsce typowa, nachalna reklama nie działa. Działa cena i przyzwyczajenie. No i rekomendacja, ale nie taka od Wojewódzkiego czy innego Pascala, ale od rodziny i znajomych.

Okej, są jeszcze te wszystkie wielkie-mega-hiper-cudo-promocje, ale one nie informują o produkcie, że jest (bo to na ogół wiadomo), a o dramatycznie niskiej cenie za ten produkt. Ludzie na to lecą i polecą za każdym innym jedzeniem czy ubraniem z wyprzedaży. Niezależnie od tego, co widzą na metce.

Nie działa nawet to całe lokowanie produktu, które w polskich serialach jest tak namolne i nienaturalne, że chyba właśnie dlatego nie działa. Te wszystkie "prodakt plejsmentowe" cuda raz, że nie są tanie, bo na taniochę telewizja nie może sobie przecież pozwolić i dwa, że to nigdy nie jest towar pierwszej potrzeby. Wniosek - większość z nas ma w pompie to, co oni tam w tych serialach piją, jedzą i czym bujają po ulicach, bo nas i tak na to nie stać.

I teraz nie wiem czy ma mnie to bawić, czy powinienem raczej płakać, że reklama czegokolwiek w Polsce i dla Polaków jest tak niskich lotów i traktuje dorosłych ludzi, jak dzieci, które łykną wszystko. A wbrew obiegowym opiniom większość Polaków myśli nad tym, co wrzuca do koszyka, bo nie stać ich na to, żeby nie myśleć.


Czytaj dalej »

28 lis 2013

TO ONE MAJĄ CELLULIT I SĄ BRZYDKIE ?!

0

Z Pudelka możemy się śmiać, możemy nienawidzić za to, że prasuje dzieciakom fałdy na mózgu, możemy nie rozumieć ludzi którzy to czytają, możemy też mieć to centralnie w dupie.

Ale nie ignorujmy sytuacji, kiedy Pudelek - świadomie czy nieświadomie, nieważne - wciela się w rolę psychoterapeuty, pedagoga i seksuologa dla młodych dziewczyn i leczy je z kompleksów.



Pierwsza myśl?

No i co z tego. Przecież wiadomo, że te wszystkie niunie w filmach i na okładkach mają się podobać, więc trzeba je doprowadzić do perfekcji. Na ich ciałach nie ma miejsca, które nie byłoby dotknięte przez kosmetyczkę czy grafika-fotoszopowca. One mają się podobać, ich kształty mają sprzedawać, a że na skórze zawsze znajdzie się jakiś defekt, to trzeba go czymś przykryć. Logiczne. To znaczy tak mi się wydawało, dopóki nie przeczytałem komentarzy pod spodem, a chwilę później uświadomiła mnie koleżanka.

Otóż - uwaga - dziewczyny nie myślą w ten sposób! A im młodsze, tym bardziej oderwane są od rzeczywistości. Dziewczyny w komentarzach odczuwają ulgę, że nie tylko one mają cellulit i satysfakcję, że NAWET gwiazdy go mają. LOL. W dobie internetu i pojawiania się takich "niusów" codziennie, dziewczyny nadal nie wiedzą, że ich idolki, te śliczne i smukłe aktoreczki, to też tylko ludzie i mogą czasem zaświecić nieogoloną pachą. A że ktoś zrobi z tego sensację? No i tu pojawia się...

... druga myśl.

Świetnie, że jest ktoś, kto robi z tego sensację. Bo pokazuje tym młodym, naiwnym dziewczętom, że nie mają się czego wstydzić. Że takie sprawy jak cellulit, jakieś rozstępy czy zmarszczka pod okiem to normalna ludzka rzecz. A jak ci przeszkadza, to zawsze możesz to ukryć - w Hollywood działa, więc zadziała też u ciebie. Idąc dalej, nie różnisz się niczym od takiej Rihanny czy Kate Moss, a bez mejkapu prawdopodobnie wyglądasz lepiej od nich.

Edukacja w czystej postaci, terapia lepsza niż na kozetce u specjalisty, zdrowsza od każdej diety-cud i lepsza niż pomysł na tabletki z internetu.

// wszystkie fotki pochodzą z serwisu pudelekx.pl


Czytaj dalej »

25 lis 2013

ROZWIĄŻ TEN TEST I BĄDŹ LEPSZYM KIEROWCĄ

0

Ja mam taką propozycję - niech obowiązkowym elementem każdego egzaminu na prawo jazdy będzie test na inteligencję.

Bo jak już jeden z drugim dostanie prawko, to oprócz tego, że dostaje przyzwolenie na jazdę samochodem po ulicy, to ma to robić to tak, żeby innym tej czynności nie utrudniać. A z tym jest ogólnie źle.
Wiadomo, że na początku najważniejsze to odróżniać gaz od hamulca, ale po to jest ten zielony listek, żeby ludzie wiedzieli, że stanowisz niebezpieczeństwo na drodze. A kiedy listka nie ma, to cóż - mam prawo wymagać od ciebie tego, czego wymagam od siebie. Obojętnie czy masz 20, 30 czy 50 lat i jaka jest twoja płeć. To po pierwsze.

A po drugie - test na inteligencję. Prosty, choć pewnie nie dla wszystkich.

Bo wiecie, przepisy przepisami, każdy musi je znać, ale to jeszcze nie gwarantuje inteligentnej jazdy. Zresztą na egzaminie masz obowiązek prowadzić jak ciota i nie obchodzi cię, jakimi gestami pozdrawiają cię inni kierowcy. Napawaj się tą chwilą, bo to jest ostatni moment, w którym możesz mieć ich w dupie. Potem albo musisz uodpornić na słowa typu >debil, idiotka, pedał< albo pokażesz jaja.

W sensie inteligencję i styl, którego wielu kierowców jednak nie ma, sądząc po różnych dziwnych zjawiskach, jakie spotykam na drodze. A nie zawsze ten styl udaje się wypracować, nie mówiąc już o inteligencji, którą albo się ma, albo nie. Dlatego taki test stanowiłby idealne uzupełnienie dla suchej teorii i mało życiowej praktyki. Ba! Decydowałby o tym, czy zasługujesz na kolejny kawałek plastiku w portfelu. Na moje oko spokojnie 30% się wykłada i problem korków w mieście mamy rozwiązany ;)

To jedziemy. Jedna odpowiedź prawidłowa. Albo żadna.

1. Sto metrów do skrzyżowania. Zielone światło.
A) zwalniasz, bo a nuż zapali się czerwone
B) przyspieszasz, bo a nuż zapali się czerwone
C) zamykasz oczy i niech się dzieje, co chce
D) z tego stresu nie widzisz żadnych świateł

2. Stoisz na czerwonym. Zapala się zielone.
A) stoisz dalej - tak na wszelki wypadek
B) stoisz dalej - malujesz się, piszesz smsa, wiążesz buta, szukasz dwa złote do parkomatu
C) stoisz dalej - bo rondo
D) ruszasz! A że zielonego już dawno nie ma...

3. Jedziesz. Lewym pasem. 50 km/h. Przy ograniczeniu do 70-ciu.
A) ale o co chodzi?
B) wiesz, co robisz - w końcu za 2 kilometry skręcasz w lewo
C) prawy jest dla lamusów, więc ciągniesz dalej
D) zjeżdżasz, bo w porę uświadamiasz sobie, że jednak jesteś lamusem

4. Autobus wyjeżdża z zatoczki. Sygnalizuje manewr.
A) no chyba śni - przyspieszasz
B) wymusza pierwszeństwo - dzwonisz ze skargą do ZTM i na policję
C) wpuszczasz, ale wkurza cię, że akurat w tym miejscu postawili przystanek
D) zawracasz - przecież nie będziesz jechał za śmierdzącym autobusem

5. Stoisz w korku. W godzinę pokonałeś sto metrów. Jakaś blondi próbuje wbić się z podporządkowanej.
A) przyglądasz się czy ładna, bo od tego zależy twoja dobroć
B) jednak brzydka, więc udajesz że nie widzisz
C) w takich sytuacjach zawsze piszesz smsa
D) łaskawie pozwalasz, ale tylko dlatego, że za chwilę sam będziesz tego potrzebował

6. Spadł śnieg...
A) bierzesz urlop do wiosny
B) strzała wódki i będzie dobrze
C) podczepiasz się pod pługo-piaskarkę
D) bierzesz tramwaj

7. Ups... rowerzysta na horyzoncie.
A) twój Matiz ma przecież 3 metry szerokości, więc nawet nie myślisz o wyprzedzaniu
B) trąbisz, bo miejsce rowerzysty jest w rynsztoku
C) wyprzedzasz, powodując że rowerzysta ląduje w tym rynsztoku
D) twardo podążasz za rowerzystą ignorując to, co dzieje się za tobą

8. Auto na awaryjnych. Nie twoje. Czyjeś. Tworzy się korek.
A) trąbisz, bo wszyscy trąbią
B) dzwonisz, że się spóźnisz, bo jakiś debil stanął na środku drogi
C) zawracasz i jedziesz 10 kilometrów na około
D) ruszasz ten swój tyłek, brudzisz te swoje czyste rączki i spychasz ten złom na pobocze

9. Remont. Objazdy. Nowe znaki. Dużo nowych, żółtych znaków. Koparki i panowie z łopatami.
A) wrzucasz wsteczny i liczysz na wyrozumiałość
B) zakładasz ciemne okulary, żeby ukryć przerażenie
C) to miraż - GPS mówi, że nie ma tu żadnego remontu
D) czekasz aż skończą

10. Planujesz wykonać manewr skrętu. Gdziekolwiek. Teoretycznie dobrze jest włączyć kierunkowskaz.
A) a komu to potrzebne? A dlaczego?
B) a który?
C) a kiedy?
D) a to oni nie wiedzą, że ja skręcam?

Tyle powinno starczyć, żeby wyeliminować najsłabsze ogniwa. A spokojnie taki test mógłby liczyć 5 razy więcej pytań, bo antytalentów drogowych ci u nas dostatek. I to nie kwestia szkolenia czy wbijania sobie do głowy ciągu odpowiedzi. Ani nawet łapówki, bo z tym od jakiegoś czasu jest coraz trudniej.

To kwestia podejścia. To kwestia tego, o czym pisałem na początku - czas na naukę i czas na bycie słabym kierowcą jest ograniczony. Jak to w życiu - do pewnego momentu mieszkanie z mamusią jest okej, ale potem musisz pokazać światu, że umiesz wyprać swoje skarpetki. Nie muszą być wielce czyste - ważne, żeby nie śmierdziały.

Na drodze też nie musisz być królem szos. Ważne, żebyś nie przeszkadzał.

PS. Jak Ci poszedł test?

// autor fotki: Steffen Jakob


Czytaj dalej »

18 lis 2013

CZEGO NIEOBECNI I NIE-BLOGERZY MOGĄ NAM ZAZDROŚCIĆ ?

0

O nie, nie napiszę żadnej standardowej relacji, bo tych zaraz będzie przynajmniej 150. Zresztą ja bym się wkurzył, gdyby ktoś mi napisał że było zajebiście, a mnie by tam nie było :P
Paradoks jednak polega na tym, że to o czym napiszę, prawdopodobnie wywoła jeszcze większą zazdrość nie tylko u tych, których nie było, bo byli chorzy, ale też tych, których nie mogło być, bo są tylko i aż moimi czytelnikami.

Napiszę o trzech sytuacjach, które sprawiły, że Blog Forum było jakie było. A było jedną, wielką, merytoryczno-motywacyjno-integracyjno-zajebiście-piękną imprezą (sorry, nie wytrzymałem) do której człowiek będzie wracał latami. Ewentualnie do przyszłego roku. Wiadomo, 300 osób nie może się mylić. 

Ale wracając do sytuacji. Te sytuacje to wydarzenia w samym wydarzeniu, jakim było BFG. Coś, czego powinien żałować każdy, kto nie był, nie widział, nie słyszał. Bez względu na to, co w życiu robi. Możesz być kosmetyczką, monterem instalacji wod-kan-gaz, Hindusem sprzedającym skarpetki w sklepie z własną twarzą albo boyem hotelowym pilnującym porządku w pokoju 225. Te wydarzenia to emocje, a do tego nie potrzebujesz być blogerem. Łapcie.

1. Jurek, ja pierdolę!

Każdy bóg rozgrzeszyłby mnie za ten wstrętny wyraz, gdyby widział, co Juras wyprawiał na scenie. Co mówił i jak mówił. I co wcale nie jest takie oczywiste, bo tak naprawdę niewielu ma szansę go tak na serio POSŁUCHAĆ. Woodstock i Orkiestra się nie liczą, bo tam za emocje odpowiadają ludzie, a Jurek "tylko" ogarnia bałagan. Na Blog Forum to on wziął odpowiedzialność za nasze umysły i nasze emocje, a ludziom opadały kopary. Różne sny miałem przed wyjazdem do Gdańska, ale to że Owsiak doprowadzi mnie do szczerego zeszklenia się oczu i ciężkiego przełykania śliny? Jednak mam w sobie jeszcze trochę tej wrażliwości. Youtube nie odda tego, co występ na żywo, ale serio - warto poświęcić te 42 minuty. Gdyby ten człowiek był pastorem, mielibyśmy w Polsce protestantyzm. Taka charyzma. Taka chęć zmiany rzeczywistości. Na szczęście woli robić dobrze ludziom w inny sposób.

No to co, macie jakiś problem w życiu? Obejrzyjcie i idźcie się wstydzić.



2. Wojtek, dla Ciebie zostałbym gejem.

A ściślej dla jego grzywki falującej w rytm wojtkowego kontrabasu. Grzywka falowała, bo Wojtek Mazolewski swoją energią na scenie świadomie na to pozwolił. Zresztą to był kwintet i gdyby każdy z muzyków miał grzywkę, to falowałoby ich pięć. Bo cały zespół kipiał energią mimo tego, że większa część publiki stała nie tupiąc nawet nogą. Szacunek dla WMQ. Ja ruszałem i głową, i biodrem, bo mi się ta atmosfera bardzo udzieliła. Ale to ja, lubię sobie dygnąć.

Wracając jeszcze do samego koncertu, to zanim wystartował, nikt poza organizatorami nie wiedział o co kaman. Wiadomo tylko, że filharmonia, pewno jakieś skrzypki i akordeon, może klarnecik, wow, uszanowanko. A tu Wojtek Mazolewski. Koncert yassowy. Jeszcze lepiej, szkoda tylko, że zagra dwa-trzy kawałki i pójdzie do domu.

Chłopaki grali 1,5 godziny. W tym zaduchu, tej temperaturze, w tych garniturach i koszulach dopiętych po samą szyję, spoceni, czerwoni, ale uśmiechnięci i zadowoleni. Potem poszli z nami na imprezę. Zajebiści ludzie. Osobiście gratulowałem Wojtkowi i reszcie występu, zapomniałem tylko fotki strzelić. Ale są świadkowie.

Zostawiam dla Was dwa jutiubki - fragment koncertu i oficjalny singiel + teledysk do najnowszego kawałka. I powiem Wam - dawno nie kupiłem żadnej płyty, bo dawno nikt nie zrobił na mnie takiego wrażenia, żebym mógł za nie zapłacić. WMQ zastopował ten niekorzystny trend.






3. Kanciarz, w 10 minut zrobiłeś dobrze trzystu osobom na sali.

Skoro się tu znalazł, to raz że należy mu się to uszanowanko, a dwa - należy mu się atencja tych, którzy go nie widzieli. Oglądacie tych wszystkich śmiesznych stand-upowców w telewizorach, a Krzysztof bije ich na głowę, bo stworzył postać. Niejedną zresztą. Być może tylko wtajemniczeni kładą się ze śmiechu na podłodze, ale skoro tak, to apel do całej reszty - trzeba się wtajemniczyć, bo jego złote rady są warte miliony monet. A nie zadawać pytania w stylu "ale oso chosi" i "kim jest ten pajac". Google, głupcze! Albo od razu youtube.

Poza tym to bardzo miły i uczynny gimnazjalista - pomagał mi szukać czapki, kiedy nie potrafiłem jej zlokalizować w #225. A tu macie występ.


Gdybym nagrał mój sławny... wróć - słowny "romans" z Jessiką Mercedes to też wrzuciłbym do zestawienia, bo ona też na nie zasługuje. Wszystkich łączą emocje, charyzma i fakt, że robią coś obiektywnie zajebistego. Ta ostatnia cecha jest superważna, bo gdyby nie ona, to nawet Macierewicza mógłbym tu wcisnąć. A tak są tylko ludzie na wskroś wspaniali.

Dobra, to było dla ludu, a teraz prywata, której w sumie nie lubię, bo zawsze kogoś pomijam. No cóż, postaram się.

Dziękować:
  • Oli Mokwie i Miastu Gdańsk za to, że mogę napisać to, co wyżej
  • Stoczni Gdańsk za to, że przez kilka dni zgodziła się nie budować żadnych statków w hali B90
  • Lekkostronniczym za konferansjerkę, której nie powstydziłby się sam Piotr Bałtroczyk
  • Andrzejowi Tucholskiemu za to, że nie bał się podchodzić do niszowych blogerów
  • prelegentom, bo mądrze gadać to trzeba umieć
  • uczestnikom, bo sam nim byłem
  • ludziom, których nie było, bo jest dla kogo pisać
  • osobom sprzątającym, bo żadnej nie widziałem, a w kibelku za każdym razem było czysto
  • panom baristom za to, że parzyli mocną kawę
  • paniom z cateringu za to, że poskromiły najazd wygłodniałych blogerów zanim zaczęła się przerwa
  • dziewczynie z szatni za to, że nie robiła scen jak zgubiłem numerek
  • całej ekipie z pokoju 225 za #225 i że wiadomo o co chodzi
  • Marcie Górazdzie (tak to się pisze?) za to, że jest fajną dziewczyną, fajnie pisze, ale ma mało fanów i może teraz jej przybędzie
  • moim współlokatorkom za to, że były cicho, kiedy ja chciałem spać
  • i komuś za zdjęcie pobrane z fanpejdża BFG

No to tyle. Aha, uznałem że skoro sam nie piszę klasycznej relacji, to podlinkuję innych, którzy też niekoniecznie klasycznie podjęli temat. Do wieczora pewnie sporo się zbierze, będę też co jakiś czas updejtował ten wpis o kolejne. A tymczasem #ilovegdansk i na koniec słowa Karola Paciorka wypowiedziane w pokoju 225:

"To jest najlepsza edycja Blog Forum Gdańsk ever!"

Sylwia Kubryńska - http://kubrynska.com/2013/11/17/zrobmy-wreszcie-cos-dobrego-blog-forum-gdansk-2014/
Monika Czaplicka - http://czaplicka.eu/blog-forum-gdansk/#sthash.8G4ZIntp.dpbs
Muszkieter - http://muszkieter.in/2013/11/gdansk-blogerem-silny/
Mediafeed - http://mediafeed.pl/blog-forum-gdansk-2013-okiem-czterolatka/
Martekerka - http://martekerka.pl/blogerzy-zmieniaja-swiat/
Black Dresses - http://blackdresses.pl/2013/11/19/gdzies-pomiedzy-lenistwem-szalenstwem-pasja/
Eksperymentalnie - http://www.eksperymentalnie.com/2013/11/ilovegdansk.html
Riennahera - http://www.riennahera.com/2013/11/przemyslenia-po-blog-forum-gdansk-2013.html
Paweł Bielecki - http://www.pawelbielecki.in/do-blogerow-do-ludzi/
NoLife Style - http://nolifestyle.com/moj-pierwszy-raz/
Zuch - http://zuchpisze.pl/bfg2013/
Venila Kostis - http://www.venilakostis.com/2013/11/non-omnis-moriar.html
Jacek Kotarbiński - http://kotarbinski.wordpress.com/2013/11/18/sabat-nienormalnych/

+ na zachętę Andrzej Tucholski, bo on trochę mniej "relacyjnie", a bardziej "prezentacyjnie" - http://jestkultura.pl/2013/stres-na-scenie/
+ Aleksandra Mokwa jako mózg całej operacji - http://mojatrawa.pl/blog-forum-gdansk-2013-czyli-duzo-duzo-dobra.html
+ Kominek, jako chyba najważniejsza "relacja" z imprezy, serio. Przeczytajcie, to uwierzycie - http://www.kominek.in/2013/11/wszystko-w-porzadku-blogosfero/



Czytaj dalej »

12 lis 2013

SORY FOR MAJ POLISZ, ALE JA NIE MAM Z TYM PROBLEMU

0

Wczoraj mieliśmy taki fajny, prawdziwie polski dzień, z prawdziwymi polakami w roli głównej (mała litera użyta celowo). Wczoraj, dziś i jeszcze przez kilka następnych dni media będą mielić kto, co, za co i po co. A ja w ten prawdziwie polski czas olewam temat z żółtego paska i biorę na tapetę nasz język ojczysty. Nie do końca patriotycznie, za to bardzo życiowo.

Wszystkie Łukasze to fajne chłopaki
Znacie Słownik Słowostworów? To taka akcja organizowana przez L.U.C`a i Metro (znany polski raper i znana polska gazeta). Idea jest taka, żeby jakimś słowem, którego normalnie nie ma, zastąpić te obcojęzyczne, które ZAŚMIECAJĄ nasz język. WyCAPSlowałem "zaśmiecają", bo to słowo jest dla mnie kluczowe, ale o tym za chwilę. Generalnie, do sprawy trzeba było podejść mocno kreatywnie i taki "weekend" nazwać inaczej niż "dwa ostatnie i nierobocze dni tygodnia". Efekty macie powyżej i na fotce obok.

No dobra. Konkurs fajnie, zabawa fajnie, nagroda 1000 zł za "pią-so-n" też fajnie. I nic poza tym, bo choć to tylko taki FUN, to co chwilę ktoś wyskakuje z bardziej poważnym apelem, żeby ten nasz polski język szanować, używać i kasować te obrzydliwe nie-polskie wtręty. Szczególnie przy okazji wielkich polskich świąt.

No i zawsze kończy się na słowach.

Mnie to akurat nie dziwi, bo jeśli coś jest sztuką dla samej sztuki, to wynik łatwo przewidzieć. To jak walka z ociepleniem klimatu, pedofilią w kościele i szukaniem kosmitów - super, że ktoś się stara, ale sukcesu i tak nie będzie. Ot, donkiszoterka jakich wiele.

Poza tym, z jakiej paki słowo "weekend" jest nie na miejscu? Mamy jakieś lepsze określenie?

- Co robisz w piątek po pracy, w sobotę i niedzielę?
- Co robisz w te dwa ostatnie dni w tygodniu?
- Co robisz w "koniec tygodnia"?

Uczepiłem się tego weekendu, ale on najdobitniej pokazuje, jak bardzo ten ZAŚMIECONY język jest nam potrzebny. Ja jestem za upraszczaniem sobie życia w każdej możliwej sytuacji, a ten anglojęzyczny "śmietnik" tylko mi w tym pomaga.
Bo wiecie - mogę powiedzieć, że kupiłem książkę elektroniczną. Tylko po co? A może lepiej cyfrową, bo "elektroniczna" to chyba też nie do końca po polsku? No bezsens.

Przez pewien czas w podstawówce, mój nauczyciel od polskiego próbował nawracać nas, gówniarzy, na takie patriotyczne tory. No bo po co mówić, że coś jest "fajne", skoro można powiedzieć, że jest "dobre".
Teraz bym mu odpowiedział, że "zajebiste" brzmi lepiej i też jest po polsku.

Te wszystkie przemycone z obcego do naszego słowa nie tylko nie "zubażają polszczyzny" (jakby to powiedział profesor Miodek), a wręcz ją bogacą. Dają wybór. Pozwalają mi trenować kreatywność i elokwencję, bo mogę powiedzieć to samo na kilka różnych sposobów. To pomaga, szczególnie w kontaktach z kobietami.
Zresztą, "weekend" od dawna funkcjonuje w słowniku języka polskiego. Tak samo, jak "fajne", "pub", "jeansy" i najbardziej polska z polskich muzyka disco polo. Plus tysiące innych. Po co z tym walczyć? No chyba, że ktoś się bardzo nudzi w życiu, to spoko. Tylko prawdopodobnie wyjdzie na to, że walczy z czymś, w czym sam na co dzień siedzi i chętnie z tego korzysta.

Ale niech sobie walczy.

// foto z portalu metromsn.gazeta.pl


Czytaj dalej »

7 lis 2013

NAWET JEZUS PIŁ

0

Czy picie alkoholu niesie za sobą jakieś negatywne skutki? No tak, dla tych co go nadużywają. A pozytywne? Też, badania jednoznacznie to potwierdzają. Wniosek? Pij mało, będziesz zdrowszy. Ale pij!

Naukowcy wymyślili sobie taką zasadę, że za zdrową, dzienną dawkę alkoholu dla faceta uważa się 720 ml piwa (aż półtora kufelka!), 240 ml wina (z dwa i pół kieliszka będzie) albo 74 ml wódki (czyli w przybliżeniu setka :P). Kobieta może wypić dwa razy mniej i to jest moment, kiedy rzeczywiście macie gorzej. Tak wynika z badań, nic nie ściemniam.
Piwo dobrze robi na nerki i to też jest fakt. Podobnie jak wódeczka na serducho i białe wino na płuca. >>Hej, nie bez powodu wraz ze wzrostem spożycia alkoholu (które przecież co roku rośnie, zmieniają się jedynie preferencje), wzrasta średnia długość naszego życia. No takie są fakty :)

Btw. Ciekawym gatunkiem są studenci, bo oni dopiero na studiach tak naprawdę zaczynają swoją przygodę. Przeciętna studencka logika opiera się na założeniu:

"Nieee...w tygodniu nie piję, wiesz, projekty, zaliczenia... Ale w weekend tak się sponiewieram, że do przyszłego będę trzeźwiał"

No nie, bo - tu nuda - naukowcy już dawno udowodnili, że nie ilość ma się zgadzać, tylko częstotliwość picia. To jak z jedzeniem, ze wszystkim w zasadzie - lepiej mniej i częściej, niż... wiadomo. No ale studentowi nie wytłumaczysz, to jest taki gatunek po prostu. Zresztą, póki jest młody i zdrowy, to co ma robić? Ograniczać się będzie na starość, kiedy ta zdrowa dawka rzeczywiście ma jakieś znaczenie.

Tym tekstem chcę trochę uciszyć ludzi (w tym moją mamę), która w alkoholu widzi samo zło. Poniekąd, albo w stu procentach, jej postawa spowodowana jest postawą mojego ojca, który zdrowych dawek nigdy nie spożywał. To znaczy tygodniową dawkę wlewał w siebie na jedno posiedzenie i tak przez 7 dni. On przegiął, wielu ludzi przegina, ale hej - nie dajmy się mierzyć ich miarą.

Alkohol przejmuje nad tobą władzę...

... jeśli ty sam/sama mu na to pozwolisz. Wniosek jest prosty - nie pozwalaj. Pozwolisz - jesteś słaby, a słabych ludzi się nie szanuje. Dlatego ja w to nie wchodzę.

Poza tym chcę dożyć 125 lat, bo ubzdurałem sobie, że fajnie będzie żyć na przełomie trzech wieków. I opowiadać pra-pra-prawnukom, że kiedyś to się całe dnie na fejsie siedziało, a nie latało na Marsa w te i z powrotem. A żeby tego dokonać, to - tadam - muszę pić. Tak, jak naukowcy każą. Bo oprócz tego, że wiedzą ile powinienem w siebie wlać, to wiedzą też, że całkowita abstynencja szybciej doprowadzi mnie do zgonu niż to półtora piwka dziennie. No takie są fakty.

Nie wiem tylko, jak to się ma do ludzi, którzy wyszli z alkoholizmu. W sensie nadal są alkoholikami, ale nie piją, żeby znowu nie wpaść. Podejrzewam, że nawet ta zdrowa dawka mogłaby im zaszkodzić, bo zwyczajnie spieprzyli sprawę, jak byli młodzi. 

Nie szanowali wątroby, to mają.

Nie winiłbym ich jednak do końca, bo niby skąd mieli wiedzieć, jak pić, by być zdrowym. Lansuje się teorię, że "alkohol szkodzi zdrowiu", robi się kampanie społeczne, rozwiesza plakaty z martwą wątrobą albo pobitym dzieckiem i nikt nie wie, że można inaczej. Że można pić dla zdrowia. Ja zawsze jestem zdania, że ludzi trzeba traktować po ludzku, jak istoty myślące i nie zakładać, że jak im pozwolę na jedno, to wybombią czteropak.

Zresztą, tym pijącym na umór i tak żadna kampania nie pomoże, dlatego nie informując o pozytywnych skutkach picia alkoholu, sami sobie robimy kuku. Ja piję jedno dziennie, nie mam parcia na więcej i... to źle, bo piję o pół litra za mało, jak się okazuje. Ale!

Dla facetów ta zdrowa dawka jest najbardziej zdrowa po 34 roku życia, więc mam jeszcze trochę czasu. Dziewczyny - wy znów macie gorzej, bo u was alkohol najlepiej działa po 50-tce. Totalna dyskryminacja w przyrodzie, ja wiem. No, ale takie są fakty.


Czytaj dalej »
- See more at: http://www.exeideas.com/2013/08/add-unlimited-blog-post-scrolling.html#sthash.WFyboNTy.dpuf