15 gru 2013

JA TEŻ TAM PRACOWAŁEM I NIE ŻAŁUJĘ

0

Ha, podobno już 80% wykształconych ludzi po studiach albo jeszcze studentów pracuje w galeriach handlowych - to według ostatniej Polityki. Jak dla mnie mogłoby być nawet 100% i też bym się nie zdziwił, ale dziwi mnie wydźwięk tego artykułu. Bo okazuje się, że młodzież jest niezadowolona i się męczy. Dramat normalnie.

Tyle, że...

Ja też pracowałem w galerii.
Jako kelner na food-courcie.
Od 9 do 21.
Czasem 7 dni w tygodniu.
Za 7 zł na godzinę.
Bez napiwków.
I tym bardziej bez premii.
12 godzin biegania z tacą nad głowami klientów.
12 godzin tłumaczenia im, że to jeszcze nie ich jedzenie.
12 godzin wgapiania się w pełne żarcia talerze bez przerwy na drugie śniadanie.
12 godzin pod okiem kamer i głupiego szefa.
Plus Cyganie - każdy, kto w jakikolwiek sposób ich obsługiwał, wie o co chodzi.

No i co?

Lubiłem tę pracę.

Lubiłem, bo widziałem, że to co robię, przynosi jakieś efekty. W większości przypadków widziałem zadowolenie w oczach i na twarzach ludzi, którym "tylko" przynosiłem jedzenie. To raz, a dwa - lubiłem ludzi, z którymi pracowałem. No może poza szefem, ale w knajpach rzadko trafia się w porządku boss. Ekipa się zmieniała, ja trwałem na stanowisku i nadal lubiłem ludzi. Mimo, że - jak to w każdej robocie - trafiają się mniej i bardziej konfliktowe jednostki. Ja z każdym się dogadywałem, a jeśli mi się to nie udawało, po prostu nie wchodziliśmy sobie w drogę.

W takich miejscach ludzi zbliżają wspólne problemy. Nie przysługiwał nam darmowy obiad, mimo że codziennie nadmiar jedzenia lądował w koszu.

Przerwy były krótkie, a czasem w ogóle ich nie było - taka była tabaka.

Wolne na lekarza? Zapomnij, nie ma kto cię zastąpić.

Chory? Ściemniasz.

Podwyżka? Tak, tak - będzie. Yhm. Od stycznia. Okej. Jednak w lutym. Aha. Ale w marcu to już na pewno. Spoko. Poczekaj do kwietnia, co? No problem. Teraz nie mam do tego głowy, pogadamy w maju. Świetnie. W czerwcu otwieramy ogródek, więc będzie na podwyżki. Super. Deszczowy był ten czerwiec, przyjdź za miesiąc. Dobrze. Sorry, szef ma urlop do września - przypomnij się pod koniec roku.

Byliśmy zespołem.

Mimo to lubiłem tę pracę, bo wszyscy pracowaliśmy na tych samych zasadach. Każdy wiedział co, gdzie, kiedy musi zrobić i za co odpowiada. Lubiłem ten porządek. Lubiłem atmosferę końca pracy, kiedy ludziom włączała się głupawka, puszczały hamulce i nie musieli już udawać.

Po trzech latach zmienił się kierownik, więc przyszedł czas na zmiany. Nie przypadłem do gustu nowemu, więc opuściłem galerię. Okazało się, że na zawsze.

Nigdy nie żałowałem tych trzech lat.

Jasne, że nie każdy musi to tak odbierać, ale hej - nie generalizujmy i nie twórzmy fałszywego obrazu, że galernicy to niewolnicy. Sam jestem przykładem kogoś, kto nie tylko nie narzeka, ale z sentymentem wspomina tamten czas. To było prawie 8 lat temu, ale specyfika pracy w takich miejscach nie zmieniła się ani trochę. Nadal zapierdzielasz po 10-12 godzin, nadal średnio płacą i nadal robisz na śmieciówkach w zamian za zniżki do sklepu obok.

Tylko ludzie są chyba jacyś inni. Roszczeniowi strasznie, nadambitni i jednocześnie bez pomysłu na życie. Chcieliby robić coś innego, ale nie bardzo wiedzą co. Wiedzą jedynie, że nie tu i nie tak. A frustracja w tak młodym wieku, to najgorsze, co może ich spotkać.

Ja wiem, że bycie galernikiem to nie jest szczyt niczyich marzeń. Moim też nie był.

I właśnie dlatego brałem to wszystko na dystans. Z perspektywy patrząc wyglądało to tak, że do knajpy przychodziłem dla ludzi, a przy okazji trochę pracowałem. Nie odwrotnie.

Polecam, to działa.


Czytaj dalej »

5 gru 2013

JAK ZJEŚĆ ZA DARMO W RESTAURACJI ?

0

W knajpie nie masz tak łatwo, jak w markecie. Nie ukryjesz się za regałem, nie włożysz mentosów do kieszeni i nie wciśniesz kitu ochronie, że przy kasie pokażesz papierek po batoniku. W restauracji musisz wykazać się "znajomością prawa".

Taka sytuacja.

Mój znajomy, menago w pewnej poznańskiej restauracji przyznał mi się ostatnio, że kradzież jedzenia w knajpach to norma. Przynajmniej raz na tydzień ktoś postanawia nażreć się za darmo. I wcale nie wymyśla jakichś cwaniackich wymówek i nie wrzuca robaka na pusty talerz. Wylizuje, wstaje i wychodzi. Just like that.

Kiedy obsługa nie pozwala mu opuścić lokalu i wzywa policję, darmożerca spokojnie sobie czeka. Policja standardowo spisuje protokół, oddaje sprawę do sądu, a pana złodzieja wypuszcza na świeże powietrze.

- No i co teraz? - pytam.
- Nic. Czekam na pismo o umorzeniu sprawy ze względu na niską szkodliwość.
- ???
- Z doświadczenia wiem, że tak właśnie będzie.

Akurat ta sytuacja dotyczy knajpy i nie sądzę, żeby ktoś kto zamawia obiad za 200 zł nie chciał za niego zapłacić. To pewnie zupa za 5 zł albo - hardkorowo - dwudaniowy obiad za 30 zeta. Cóż, abstrahując od tego, że generalnie kradzież jest zła i brzydka, to rzeczywiście - nie ma co uruchamiać całej machiny sądowej dla kilkudziesięciu złotych. Smutne, nie?

Poza tym to okradziony musi udowodnić, że został okradziony. A jak ma to zrobić? Wsadzenie palca w gardziel, ani lewatywa raczej nie pomogą. Zresztą to już chyba podchodzi pod naruszenie nietykalności cielesnej, więc nawet gdyby, to i tak jest po zawodach.

Nic nie zrobisz i tak jak klient ufa kucharzowi, że ten nie doprawia sosu swoją śliną, tak w restauracji muszą ufać klientom, że ci zapłacą za posiłek. Z napiwkiem, co by zrekompensować ewentualne straty z kradzieży.


Czytaj dalej »

18 cze 2013

WHISKEY IN THE JAR, CZYLI W DOMU U JACKA DANIELA

0

Kiedyś przyjąłem sobie taką zasadę, że jeśli będę tu pisał o knajpach, to tylko tych sieciowych albo tak bardzo godnych polecenia, że warto tam przyjechać nawet z Helu (o ile nie mówimy o bistro w Juracie). Sieciowe dlatego, że oferują to samo w wielu miejscach i moja opinia przyda się każdemu, a nie tylko tubylcom. A "godne" prezentują w jakimś sensie poziom wybitny, co oznacza że wszyscy powinni o tym wiedzieć.

Whiskey in the Jar nie spełnia żadnego z tych wymogów. Bo ani to sieciówka, ani niczym specjalnym się nie wyróżnia (no może poza jednym elementem, ale o nim za chwilę). Co nie znaczy, że nie jest warta uwagi - wręcz przeciwnie, bo menu ma z górnej półki. Ale gdyby powstała kilka miesięcy wcześniej i złapała trend, zyskałaby miano pierwszej prawdziwej poznańskiej burgerowni i to byłoby coś. A tak pyszne burgery w ofercie są, tyle że przyćmione przez steki, które mają być główną wizytówką lokalu. Być może są mistrzowskie, ale u mnie rządziłyby burgery :)

Jackowi Danielowi się nie odmawia

W każdym razie dla Whiskey in the Jar postanowiłem zrobić wyjątek, bo... otrzymałem zaproszenie na opening party i parę drobiazgów. To raz :) A dwa, że jedzenie to tak naprawdę tylko dodatek do tego, co jest specjalnością tego miejsca i o czym naprawdę warto ludziom powiedzieć. A są to Whiskey Jars, czyli drinki robione na bazie Jacka Danielsa i podawane w jarach - takich dizajnerskich słojach. W Poznaniu żadna inna knajpa nie może pochwalić się takim podejściem do "łyżki" - w każdej dostaniesz whiskey z colą, ale tylko tu masz do wyboru 15 różnych miksów Jacka z dodatkami. Od chili, przez kiwi do blue curacao - pełen wachlarz. Ja wybrałem Sweet & Sour, co nijak wskazywało na to, z czego jest zrobiony, ale okazało się strzałem w dziesiątkę - chciałem dostać drinka, który nie zabije mi smaku Jacka i jednocześnie będzie smakował inaczej niż klasyczna whiskey z lodem czy wodą. No i udało się :)

Jednym się nie upijesz. Dwoma pewnie też nie, bo w słojach jest bardzo dużo lodu.

Mój akurat miał barwę rozrzedzonej lodem whiskey, ale dziewczyny też znajdą coś dla siebie, bo cała reszta  drinków przybiera różne kolory i fajnie wygląda. A ceny też są różne - od 19 do 27 pln. Drogo, ale to w końcu Jack.

Co poza whiskey jars?

Sprawdziłem dopiero w ten weekend, bo wcześniej jakoś nie było mi po drodze. I właściwie od początku moim celem był burger. To bardzo ciepły ostatnio temat i coraz mniej jest ulic, gdzie burgerowni nie ma. Ale burgery to nie tylko moda. Od całego tego śmieciowo-kebabowego jedzenia różnią się tym, że wiesz, co jesz. Bo mięso ci mielą na bieżąco, a jak dobrze trafisz to nawet na twoich oczach. Do tego sałata, cebula, pomidor, sosik i  buła (powinna być zwykła, tu niestety podali w takich typowych, jak z McD).
Jak zjadłem takiego spicy burgera o 17, tak do końca dnia nic już do ust nie włożyłem. Taki pożywny był. I smaczny, chyba najlepszy jaki jadłem w Poznaniu. Tak, zdecydowanie najlepszy. Mimo tej buły.

Burger - obłędny. Frytki - znakomite. Sałatka - niekoniecznie.

Jeszcze jakieś atrakcje?

Na pewno nie ceny, bo choć są "rynkowe", to tylko dlatego że lokal znajduje się na Starym Rynku. Taki jeden burger uszczupli twój portfel o 34 zł, ale - i tu piąteczka - dostajesz w zestawie kubełek grubo krojonych, pysznie doprawionych frytek stekowych. Generalnie drogo, ale raz na jakiś czas można rozluźnić poślady i nie myśleć o finansach.

No dobra, to jakie te atrakcje?

Po pierwsze muzyka na żywo, czyli rockowo-bluesowe klimaty grane przez  jakąś młodą, energiczną kapelę, ewentualnie DJ'a. Po drugie atmosfera, bo ludzie fizycznie i emocjonalnie związani z motocyklami, rockabilly i pin-up'em to mocno pozytywna, mocno wyluzowana i mocno towarzyska grupa przyjaznych sobie ludzi. Po trzecie klimat samego miejsca, który tę atmosferę amerykańskiego luzu skutecznie nakręca.

Wieczór, tłum ludzi i kapela na żywo - warunki idealne.

Z takich jeszcze drobnych niedociągnięć i mojego czepialstwa - brak opakowań na wynos. Albo zjadasz całość, albo zostawiasz. Ja się wycwaniłem i po pudełko poszedłem do lokalu obok. Bez żadnej spiny i z uśmiechem, bo to drobiazg, ale opcja zapakowania jedzenia powinna być standardem. Tym bardziej, że stronka na fejsie informuje, że jest taka możliwość.

Powiem tak: jeśli kiedykolwiek pomyślę o burgerze i będę miał trochę wolnej gotówki - pójdę do Whisky in the Jar. Jeśli kiedykolwiek pomyślę o wypiciu whiskey i będę w okolicy - pójdę do Whiskey in the Jar. Bo tak jak lubię mięso kupować w mięsnym i pizzę jeść w pizzerii, tak lubię pić whiskey tam, gdzie wiedzą jak ją podać, żeby mi smakowała.


A jak wygląda sytuacja z takimi lokalami w innych miastach? W ogóle pilibyście takie mikstury czy tylko czysta z lodem wchodzi w grę?

Czytaj dalej »

22 mar 2013

JAK ZOSTAĆ KNAJPIANYM BURAKIEM - NA 12 SPOSOBÓW

0

Na Pogaduchach we Wrocławiu nie dali nam tyle jedzenia ile byśmy chcieli (królowało picie) i musieliśmy sobie samemu coś zorganizować. Padło na Sphinxa, bo większość knajp o 23 była już pozamykana. Romantyczną kolację oprócz mojej osoby uświetniła również Dominika, Daniel i Krzysiek. I cóż... Jedzenie jak jedzenie, każdy wie co tam można zjeść, ale nawet w Sphinxie trzeba umieć się jakoś zachować.

Nie żeby nas z lokalu próbowali wyrzucać, ale przy paru sytuacjach trochę tej słomy z butów nam wyszło. Nie chcę nas tłumaczyć, że byliśmy po owocowej Wyborowej, no ale byliśmy. W każdym razie jedyny pozytywny aspekt jaki udało mi się w tej kwestii znaleźć to powstanie tej oto instrukcji. Trzymajcie. Absolutnie do zastosowania w realu, jeśli ktoś ma naturę krypto-celebryty i lubi jak się o nim mówi. Niekoniecznie dobrze.

1. Czy jak zrezygnuję z kaparów na pizzy to będzie taniej? Tak, zadaj to pytanie. Element zaskoczenia może zdziałać cuda. Tym bardziej, że to przecież logiczne - składnik mniej to realna oszczędność na poziomie 50 groszy. Warto negocjować.

2. Czekanie aż kelner do ciebie podejdzie jest dla frajerów. Ty nim przecież nie jesteś więc wpraw w ruch swoje palce i pstryknij. Nie słyszał? To jeszcze raz, do skutku. Zwroty grzecznościowe typu 'przepraszam' albo 'ej, ty' też są dla frajerów, więc ich nie używaj. Szlachta nie zdziera sobie gardła z byle powodu. Jak już, to naskórek ze szlacheckich paluszków.

3. Delikatnie podnieś głos i w bliżej nieokreśloną przestrzeń rzuć hasło, że przecież TY BYŁEŚ PIERWSZY więc dlaczego ON dostał przed tobą? No jak? Od kiedy to nie decyduje kolejność zgłoszeń, a jakiś tam czas przygotowania? Skandal!

4. Odkąd zabronili ci palenia w knajpach to ze stolików poznikały też popielniczki. No skoro nie ma, to gdzie masz zutylizować wyżutą gumę, jak nie pod krzesłem? Chciałeś dobrze, no ale jak nie ma profesjonalnego sprzętu to ty się prosił nie będziesz. Zresztą kto normalny zagląda pod krzesła.

5. Czy to jest świeże? Nie wahaj się zapytać. Od kiedy każdą restauracją w tym kraju trzęsie Magda Gessler każdy ma prawo wymagać. Nawet jeśli ci to nigdy wcześniej nie przeszkadzało, to teraz jest na to moda, więc nie bądź hipster i czepiaj się wszystkiego.

6. Zjedz wszystko co ci dali, wyliż talerz na błysk, poproś kierownika i powiedz mu, że wprawdzie zjadłeś to co było bo byłeś głodny, ale ta polędwica była zimna, kartofle niedogotowane, a surówka z wczoraj. I czy należy ci się za to jakaś rekompensata w myśl naczelnej zasady kapitalizmu 'klient nasz pan'.

7. Mlaskaj, ręcznie wydłubuj sobie kawałki mięsa z dziurawych zębów, wycieraj paluchy w spodnie, rozmawiaj głośno ale niekoniecznie wyraźnie, śmiej się głośno kiedy usłyszysz dowcip i cicho kiedy wyśmiewasz tego geja dwa stoliki dalej, który zapewne gejem nie jest, ale śmieje się jak ciota. Pokaż mu jaki śmiech ma prawdziwy macho i jak żre prawdziwy polski mężczyzna.

8. Podjadajcie sobie jedzenie z talerzy. Co kto lubi. Szczególnie spaghetti.

9. Po konsumpcji przekaż kobiecie rachunek i wyjdź na fajkę. No co, przecież godzinę wytrzymałeś bez palenia, zrobiłeś to dla niej, więc ci się należy. A ona niech się teraz zrewanżuje i doceni twoje starania w temacie równouprawnienia.

10. Są knajpy, gdzie nie ma kelnerów. Ale to nie zwalnia obsługi z obowiązku sprzątania po tobie, więc nie ułatwiaj im tego zadania. Informacja pt. 'samoobsługa' nie oznacza przecież, że masz SAM odnieść brudny talerz w wyznaczone miejsce. Nawet, gdy przypadkiem dostrzeżesz kartkę z taką instrukcją.

11. Poczekaj na resztę. I pamiętaj, że złotówka to też reszta. Ale przy złotówce dobrze jest poudawać, że wcale się na nią nie czeka. Ogranicz do minimum prędkość ubierania się, sprawdź nieistniejące nieodebrane połączenia, poszukaj w torbie/kieszeniach czegokolwiek. To wyniszczająca gra nerwów między tobą a kelnerem - kto pierwszy odpuści. Ty zawsze graj do końca.

12. Idź to knajpy aspirującej do co najmniej 3 gwiazdek Michelin i zamów margheritę. I małą colę, a co.

Kobiety macie fart - was to nie dotyczy. Chyba, że o czymś nie wiem, ale po was można się raczej spodziewać dzikich pisków i parsknięć w dziwnych momentach. No i to podniecenie w waszych oczach, kiedy możecie zwiedzić kolejną toaletę - bezcenne. Ale to nie jest burackie tylko taki wasz urok.

Jeszcze małe sprostowanie: może dwa z tych wszystkich zachowań udało nam się wtedy przetestować. Oczywiście całkiem przypadkowo i nieumyślnie - tak jakoś samo wyszło. Proponuję zwalić całą winę na wielką nieobecną - towarzyszkę Wyborową :)

A jak tam Wasze doświadczenia w tym temacie? Zapomniałem o jakimś grubym buractwie?



Piszcie w komentarzach!

Czytaj dalej »
- See more at: http://www.exeideas.com/2013/08/add-unlimited-blog-post-scrolling.html#sthash.WFyboNTy.dpuf