21 maj 2013

GRAJCIE W GRY. MIEJSKIE GRY.

0
Nigdy wcześniej nie miałem okazji brać udziału w czymś takim. No dobra, okazja była ale gorzej z czasem. Dlatego, żebym mógł przeżyć swój pierwszy raz z grą miejską pojechałem aż do Wrocławia, gdzie chłopaki z Exploring Events w ramach akcji Pogaduchy Blogerów zorganizowali nam 4 godziny intensywnego fizyczno-intelektualnego wysiłku  ze zwiedzaniem miasta w tle.

Dla tych, co nie wiedzą - w dużym uproszczeniu gry miejskie polegają na osiągnięciu jakiegoś celu określonego w scenariuszu. Trochę jak w grach RPG, a planszą jest mniejsza lub większa część dowolnego miasta - im bardziej tłumna, tym lepiej bo trudniej. I też żeby nie było za prosto, po drodze do celu musicie pokazać jak bardzo jesteście sprawni manualnie i umysłowo, bo warunkiem zaliczenia etapu i przejścia do następnego jest rozwiązanie jakiejś zagadki albo wykonanie zadania. Bez tego o wygranej możecie zapomnieć.



A sama koncepcja naszej gry polegała na rozpoznaniu sprawcy porwania Andrzeja Tucholskiego - takiego tam znanego blogera i kradzieży jego laptopa. 8 podejrzanych osób, każdą trzeba było odnaleźć (starodawnym sposobem, czyli przy użyciu mapy), wykonać zadanie i zabić ją gradem pytań o całe zajście i pozostałe osoby - a nóż zacznie sypać i zagadka się rozwiąże. Niestety dla nas, ale z korzyścią dla zabawy, aktorzy perfekcyjnie odegrali swoje role, znali swoje historie i wprowadzali fałszywe tropy, co nas dodatkowo frustrowało (tak pozytywnie) i podsycało atmosferę udziału w klasycznym kryminale. Niestety zakazali nam grożenia bronią (długopisem też) i zdzierania ofiarom paznokci, więc ciężko było wydobyć jakąkolwiek istotną informację bez choćby lekkiej torturki. Ale bloger to stwór inteligentny i zbyt łatwe zadanie mogłoby go po prostu urazić :)


Ja uważam, że wygraliśmy bo cel został osiągnięty a porywacz odnaleziony. Tylko ten czas nam jakoś źle policzyli... :P

Taka gra miejska spełnia kilka całkiem pożytecznych funkcji:
- integruje cię z ludźmi, z którymi jesteś w grupie i z ludźmi których zagadujesz na ulicy
- poznajesz swoje ukryte zdolności i popisujesz się tymi, które znasz
- zwiedzasz miasto (w tempie sprinterskim, ale jednak)
- nie tracisz czasu na głupoty (czytaj: fejsbuki i temu podobne internety)
- rywalizujesz o zwycięstwo z innymi ekipami (poziom adrenaliny i endorfin sięga swojego apogeum)
- spalasz nadmiar wchłoniętych kalorii (więc zmniejsza ci się brzuch albo tyłek, zależy od płci)

W naszym przypadku dodatkowym atutem było też to, że mogliśmy tego wszystkiego doświadczyć za darmo. Normalnie taka impreza kosztuje, a swoją drogą to ktoś kiedyś wymyślił iście mistrzowski biznes - każą ci biegać po mieście i jeszcze im za to płacisz :) Ok, wiadomo że bezkosztowo to się nie odbywa, ale i tak najprostsze pomysły zawsze są najlepsze.

Zresztą same miasta też bawią się w organizację takich gier. Choćby w Poznaniu za chwilę rozpocznie się Let's play Poznań - międzynarodowy festiwal dla fanów gier miejskich. Z mojej strony to żadna reklama, po prostu mieszkam tutaj, cieszy mnie że coś się dzieje i dlaczego miałbym o tym nie wspomnieć. Tym bardziej, że dzięki grze we Wrocławiu poznałem to miasto bardziej niż kiedykolwiek i - poznaniacy nie bijcie, ale taka jest prawda - infrastrukturalnie, towarzysko i kulturalnie nasze miasto Hał-Hał przy WrocLove wypada blado. Także jeśli kiedyś gdziekolwiek się przeprowadzę, a nie będzie mnie stać na Barcelonę albo Reykjavik, to będzie to Wrocław.

///

Jeszcze krótko o samych Pogaduchach. Krótko, bo czuję niedosyt. Mało ludzi (sporo mniej niż ostatnim razem), brak mądro-gadających głów (co dla nie-mainstreamowych blogerów zawsze jest cennym doświadczeniem), brak Frugo które do nas nie dotarło, choć obiecało (masowy hejt podobno już poszedł, ale ja - w związku z moim ostatnim wpisem - hejtował nie będę, bo może nie zrobili tego specjalnie i naprawią to, co zepsuli).



Za to! Ci, co byli - dla was ogromne dzięki właśnie za to, że byliście. A byliście jak pogoda tego weekendu - zajebiści. Ilona - kupiłaś najlepszy Camembert z ziołami :) A propos - Tesco przeznaczyło na naszą 'skromną' imprezę 3 tysiaczki, dzięki czemu bloger w niedzielę rano mógł zjeść śniadanie, pograć w badmintona i wyżyć się na trampolinie. Bartek i Tomek - Wam dziękuję za organizację i przede wszystkim za pretekst do oderwania się od codzienności. Dlatego obojętnie co by się nie działo - na następnych Pogaduchach też jestem, możecie mnie odhaczyć ;)

I osobne podziękowania dla Dominiki z Dorigami za suchary, Krzyśka z Więcej Luzu za jeszcze więcej sucharów i Łukasza z Kryzysowo za Zakład Usług Piwnych. A Kasi z Zapętlone oprócz pięknego towarzystwa dziękuję za karimatę, kocyk i foty, które macie powyżej.





To wróćmy jeszcze do tej gry miejskiej - braliście kiedykolwiek udział? Piszcie, bo ciekawi mnie jak to wygląda w innych miastach.

Czytaj dalej »

22 mar 2013

JAK ZOSTAĆ KNAJPIANYM BURAKIEM - NA 12 SPOSOBÓW

0

Na Pogaduchach we Wrocławiu nie dali nam tyle jedzenia ile byśmy chcieli (królowało picie) i musieliśmy sobie samemu coś zorganizować. Padło na Sphinxa, bo większość knajp o 23 była już pozamykana. Romantyczną kolację oprócz mojej osoby uświetniła również Dominika, Daniel i Krzysiek. I cóż... Jedzenie jak jedzenie, każdy wie co tam można zjeść, ale nawet w Sphinxie trzeba umieć się jakoś zachować.

Nie żeby nas z lokalu próbowali wyrzucać, ale przy paru sytuacjach trochę tej słomy z butów nam wyszło. Nie chcę nas tłumaczyć, że byliśmy po owocowej Wyborowej, no ale byliśmy. W każdym razie jedyny pozytywny aspekt jaki udało mi się w tej kwestii znaleźć to powstanie tej oto instrukcji. Trzymajcie. Absolutnie do zastosowania w realu, jeśli ktoś ma naturę krypto-celebryty i lubi jak się o nim mówi. Niekoniecznie dobrze.

1. Czy jak zrezygnuję z kaparów na pizzy to będzie taniej? Tak, zadaj to pytanie. Element zaskoczenia może zdziałać cuda. Tym bardziej, że to przecież logiczne - składnik mniej to realna oszczędność na poziomie 50 groszy. Warto negocjować.

2. Czekanie aż kelner do ciebie podejdzie jest dla frajerów. Ty nim przecież nie jesteś więc wpraw w ruch swoje palce i pstryknij. Nie słyszał? To jeszcze raz, do skutku. Zwroty grzecznościowe typu 'przepraszam' albo 'ej, ty' też są dla frajerów, więc ich nie używaj. Szlachta nie zdziera sobie gardła z byle powodu. Jak już, to naskórek ze szlacheckich paluszków.

3. Delikatnie podnieś głos i w bliżej nieokreśloną przestrzeń rzuć hasło, że przecież TY BYŁEŚ PIERWSZY więc dlaczego ON dostał przed tobą? No jak? Od kiedy to nie decyduje kolejność zgłoszeń, a jakiś tam czas przygotowania? Skandal!

4. Odkąd zabronili ci palenia w knajpach to ze stolików poznikały też popielniczki. No skoro nie ma, to gdzie masz zutylizować wyżutą gumę, jak nie pod krzesłem? Chciałeś dobrze, no ale jak nie ma profesjonalnego sprzętu to ty się prosił nie będziesz. Zresztą kto normalny zagląda pod krzesła.

5. Czy to jest świeże? Nie wahaj się zapytać. Od kiedy każdą restauracją w tym kraju trzęsie Magda Gessler każdy ma prawo wymagać. Nawet jeśli ci to nigdy wcześniej nie przeszkadzało, to teraz jest na to moda, więc nie bądź hipster i czepiaj się wszystkiego.

6. Zjedz wszystko co ci dali, wyliż talerz na błysk, poproś kierownika i powiedz mu, że wprawdzie zjadłeś to co było bo byłeś głodny, ale ta polędwica była zimna, kartofle niedogotowane, a surówka z wczoraj. I czy należy ci się za to jakaś rekompensata w myśl naczelnej zasady kapitalizmu 'klient nasz pan'.

7. Mlaskaj, ręcznie wydłubuj sobie kawałki mięsa z dziurawych zębów, wycieraj paluchy w spodnie, rozmawiaj głośno ale niekoniecznie wyraźnie, śmiej się głośno kiedy usłyszysz dowcip i cicho kiedy wyśmiewasz tego geja dwa stoliki dalej, który zapewne gejem nie jest, ale śmieje się jak ciota. Pokaż mu jaki śmiech ma prawdziwy macho i jak żre prawdziwy polski mężczyzna.

8. Podjadajcie sobie jedzenie z talerzy. Co kto lubi. Szczególnie spaghetti.

9. Po konsumpcji przekaż kobiecie rachunek i wyjdź na fajkę. No co, przecież godzinę wytrzymałeś bez palenia, zrobiłeś to dla niej, więc ci się należy. A ona niech się teraz zrewanżuje i doceni twoje starania w temacie równouprawnienia.

10. Są knajpy, gdzie nie ma kelnerów. Ale to nie zwalnia obsługi z obowiązku sprzątania po tobie, więc nie ułatwiaj im tego zadania. Informacja pt. 'samoobsługa' nie oznacza przecież, że masz SAM odnieść brudny talerz w wyznaczone miejsce. Nawet, gdy przypadkiem dostrzeżesz kartkę z taką instrukcją.

11. Poczekaj na resztę. I pamiętaj, że złotówka to też reszta. Ale przy złotówce dobrze jest poudawać, że wcale się na nią nie czeka. Ogranicz do minimum prędkość ubierania się, sprawdź nieistniejące nieodebrane połączenia, poszukaj w torbie/kieszeniach czegokolwiek. To wyniszczająca gra nerwów między tobą a kelnerem - kto pierwszy odpuści. Ty zawsze graj do końca.

12. Idź to knajpy aspirującej do co najmniej 3 gwiazdek Michelin i zamów margheritę. I małą colę, a co.

Kobiety macie fart - was to nie dotyczy. Chyba, że o czymś nie wiem, ale po was można się raczej spodziewać dzikich pisków i parsknięć w dziwnych momentach. No i to podniecenie w waszych oczach, kiedy możecie zwiedzić kolejną toaletę - bezcenne. Ale to nie jest burackie tylko taki wasz urok.

Jeszcze małe sprostowanie: może dwa z tych wszystkich zachowań udało nam się wtedy przetestować. Oczywiście całkiem przypadkowo i nieumyślnie - tak jakoś samo wyszło. Proponuję zwalić całą winę na wielką nieobecną - towarzyszkę Wyborową :)

A jak tam Wasze doświadczenia w tym temacie? Zapomniałem o jakimś grubym buractwie?



Piszcie w komentarzach!

Czytaj dalej »

25 lut 2013

POGADUCHY RZĄDZĄ A RZECZYWISTOŚĆ ŚMIERDZI

0

Ciężko pozbierać myśli po Pogaduchach, bo tyle się działo, że kompletnie nie wiem od czego zacząć. Może od tego, że nie spałem 28 godzin co jest moim nowym rekordem. Ale to chyba najlepiej świadczy o tym, że było zajebiście i niekoniecznie chciało się stamtąd wracać, mimo że pogoda we Wrocku była chyba najgorsza w całej Polsce.

No fakt, buty rzeczywiście trochę mi przemokły, ale momentalnie po przekroczeniu progu Nowych Horyzontów jakby obeschły. I dobrze, bo za chwilę miał się zacząć blogerowy performance, a nie chciałem sprawiać przykrości innym siedzącym obok ściągając buty po kilkugodzinnej przeprawie z Pzn do Wro. 

Właśnie, bo mimo że główną ideą pogaduch była integracja blogerów ze wszystkich stron świata, to zlot miał od początku bardzo uporządkowaną agendę, o którą trzeba było jednak trochę zawalczyć na FB. Ale się udało i za całą organizację spotkania wielkie dzięki należą się chłopakom ze Studium Przypadku, bo ogarnęli rekordową liczbę blogerów w jednym miejscu (poza BFG rzecz jasna) i zapewnili wszystko, czego roszczeniowemu blogerowi trzeba - zabawa, picie, żarcie i trochę wiedzy. Tylko jedno 'ale' - za mało takich eventów!


Dobra, schodzę na ziemię, czyli do sali kinowej bo tam była okazja posłuchać paru mądrych osób i obejrzeć też mądry film. 

To tak na szybko - zaczęli chłopaki z SP wygłaszając jakieś wstępne słowo, którego rzecz jasna nikt nie pamięta, ale trzeba się było całkiem zasłużenie polansować. Potem przyszła kolej na Martę Soję z agencji Lemon Sky, która swoją krótką prezką 'Bój się bloga' pokazała, czego firmy obawiają się przy współpracy z blogerami i jak taka kooperacja powinna wyglądać. Dalej na moment pojawił się Andrzej Tucholski i krótko zareklamował swój ostatni twór - Trendbooka Kultura 2013. Najwięcej czasu zabrała prezentacja Oli Stępień z projektu Miasto Moje A w Nim, która pomogła nam ogarnąć temat związany z zaśmiecaniem polskich miast reklamami i jak temu przeciwdziałać, żeby zadziałało. Potem nastała chwila na debatę blogerów: Maćka Budzicha, Michała Góreckiego (thx za koszulkę, trochę duża ale przypakuję), Kuby Prószyńskiego, Bartka Raka i Oli Stępień (sorry, że na końcu ale tak mi do konwencji pasowało). Sama debata była jakby przedłużeniem wystąpienia Oli i dyskusja traktowała właśnie o reklamowym chaosie online i offline. Nie wszyscy też widzieli, ale w trakcie debaty na sali spadł deszcz... papierowych żurawii od Dorigami jako zachęta do odwiedzenia ich fan pejdża. Oryginalnie, widziałem zachwyt pomysłem.


I przerwa. Na jedzenie (many thx for Jacob's Creek, Central Cafe & Food Care, było pysznie :), picie (FRUGO - lubię Cię), drugie picie (Wyborowa=Blogerowa) i spontan czyli zrobienie tego, czego się nie robi na co dzień - luźne gadki z innymi blogerami offline. A po przerwie pokaz filmu 'Sztuka reklamy' Douga Praya, super odprężający, mega pozytywny i motywujący do działania dokument. A jeszcze przed seansem każdy bloger znalazł pod swoim siedzeniem drobny gift od firm wspierających Pogaduchy (no ja akurat nie znalazłem i musiałem szukać po sali wolnego prezentu ;)

Wino dla elity. Czyli dla wszystkich.
Blogery rzucają się na jedzenie.
Blogery robią syf.
Blogery zrobiły syf i nie pozbierały. Każdy ma przecież osobistą sprzątaczkę :P
Brakło tylko białego...
To był szpinak, który powinno się podawać dzieciakom w przedszkolach. Najlepszy.
Integracja, networking, pitu pitu...
To samo, tylko z drugiej strony.
Kompania braci i sióstr blogowych. Tym drugim bratem byłem ja, ale ktoś musiał cyknąć fotę. Krzychu wyszedł niekorzystnie, ale sam jest sobie winien.
Po filmie nastał czas późno-wieczornego obiadu w Sphinxie z udziałem Dominiki (Dorigami), Krzyśka (Więcej Luzu), Daniela (Czasem widziane) i moim. Ale o tym miejscu musi być osobny wpis, bo przez pół godziny naszego pobytu tam na światło dzienne wypłynęło wiele dziwnych zachowań i przemyśleń ;)

Sfinks sfinksem, trzeba było czymś wypełnić brzuchy przed prawdziwą imprezą, która w klubie El Barrio odbywała się pod hasłem przewodnim 'no limits', czego namacalnym dowodem była dwójka 'tancerzy' prezentujących na parkiecie freestyle w dosłownym znaczeniu - jeden brał w tango wszystko co się ruszało i miało cycki, a drugi zadowalał się sam przy okazji skutecznie zabierając miejsce do tańczenia innym ;) Taki WroStyle, warto dla niego zostać na imprezie do rana. Poza tym klub świetny, kocham klimat imprezy w kamienicy wyglądającej na niedokończoną z parkietem przy barze i nie mogę ogarnąć, dlaczego tego jest tak mało. Idąc po piwo musisz przejść przez roztańczony tłum, który zaraża cię swoim entuzjazmem. Prosta i skuteczna logika, której nie rozumie większość właścicieli knajp w tym kraju.

Zagadka: dwóch panów na parkiecie to gwiazdy wieczoru, choć sami o tym pewnie nie wiedzą. Którzy to?
Ale kluczem do sukcesu imprezy był DJ (po prawo, za barem) - obłędny gość, obłędne spojrzenie, obłędne ruchy. Z naciskiem na 'błędne', bo na stówę miał tego wieczora pyszne palenie. Tyle, że kiedy mu go brakło potrafił rozwalić imprezę i rozhasaną gawiedź jednym smętnym kawałkiem. Ale jak tylko odpalał świeżutką bibułę wszystko wracało do normy.




Dominika i ja. A ponad 2-metrowy Kuba Caban stwierdził, że mam śmieszne okulary. No to mu zrispostowałem, że ma śmieszną brodę. Przybiliśmy sobie piątki. Blogery :)
Dla mnie i paru innych blogerów impreza skończyła się nad ranem i po komunikacie ze strony barmanki, że "zamykamy". Było jeszcze przed 6, ale spacer po rynku już raczej nie wchodził w grę i trzeba było zawlec tyłki się na dworzec. Udało się bez pudła mimo, że człowiek zmęczony, niedospany i nie do końca trzeźwy.

No extra było, a lepsze Pogaduchy mogłyby się odbyć jedynie latem w kinie pod gołym niebem. No bo co stoi na przeszkodzie, żeby sprosić blogerów do Wrocławia dwa razy w roku? Jedyne czego mi brakowało, o czym już napisałem Bloger Mamie i napiszę do chłopaków z SP, to brak jakiejś dedykowanej blogerom zabawy czy konkursu na miejscu w celach rzecz jasna integracyjnych. Może to kwestia logistyki, bo ciężko byłoby ogarnąć 300-osobą ekipę w jedno zadanie. No nic, do przemyślenia. A reszta na ogromny PLUS, oby tak dalej, bla bla i w ogóle do przodu. Nie zapomnę :)



Komu się podobało niech się wpisuje!

Czytaj dalej »
- See more at: http://www.exeideas.com/2013/08/add-unlimited-blog-post-scrolling.html#sthash.WFyboNTy.dpuf