9 wrz 2013

CZEGO WSTYDZĄ SIĘ FACECI ?

0

Dawno nie poruszałem na blogu damsko-męskich tematów. Ale pojawiła się okazja, bo pojawił się Krzysiek. Krzychu to taki stary, dobry kumpel ze studiów. Pięć lat zeszło, jak się widzieliśmy ostatni raz. Na szczęście to ten typ kumpla, z którym można pół wieku nie gadać, a i tak zawsze jest o czym. Wiecie, te same charaktery, te same znaki zodiaku, ten sam rozmiar stanika. Nawijaliśmy o czym się dało, trochę o życiu, sporo o dziewczynach, ale najciekawiej nam się peplało o... facetach.

Ani z nas geje, ani transwestyci, ale takiego poziomu plotkowania o facetach nie powstydziłyby się nawet studentki kierunków humanistycznych. Nasze rozkminy unosiły się po całym Starbucksie przez bite 3 godziny i w sumie nie wiem czy nie unoszą się nadal, tyle że na fejsowych wallach, bo przecież cała ta hipsterska banda nie mogła nas nie słyszeć... Niech tam, obaj mamy to gdzieś, obaj mamy 5 lat nowych doświadczeń, więc gadamy o tym

czego wstydzi się współczesny facet?

I tak na dobry początek - tego, jak oddaje mocz. Sami byliśmy zaskoczeni zgodnością w tej kwestii, ale serio - myślicie że facet mając do dyspozycji muszlę, staje przed nią i sika? Facet siada, bo nie chce mu się stać. Nawet w centrach handlowych - kładzie papier (albo i nie) na deskę i siada. Co jest zresztą bardzo rozsądnym pomysłem, bo pozycja siedząca ułatwia przepływ moczu przez te wszystkie kanaliki. Kilku moich męskich znajomych i pan ginekolog (nie mój) potwierdziło tą wersję.

Tego, że lubi piwo z sokiem. Woli bez, ale to nie znaczy że malinowe mu nie smakuje. Tylko, że nie wypada w męskim towarzystwie zabarwiać sobie piwa czymś, co nie jest drugim piwem. Albo wiśniówką. Tak jakby piwo z sokiem miało mniejszego kopa niż bez. No ale jest słodkie, a prawdziwy facet pije gorzkie przecież. Przy kolegach rzecz jasna, bo w męsko-damskim miksie piwko z soczkiem już takim wstydem nie jest.

Tego, jak traktuje kobietę. A raczej jak ona jego traktuje, bo częściej to kobieta rządzi w związku choć facetowi wydaje się, że jest inaczej. Dlatego on usilnie i często żałośnie próbuje pokazać kolegom, że to on w domu rozdaje karty, a ona niech się cieszy że tak rzadko dostaje w twarz. Przykład? Dzwoni laska w środku imprezy. Po co? No przecież nie po to, żeby spytać czy mu alkoholu nie brakuje. Facet nie odbiera, bo to samo co usłyszy teraz, usłyszy też jutro, więc po co dwa razy dostawać zjebkę. "Nie było zasięgu" zawsze działa, a koledzy nie zadają zbędnych pytań.

Tego, że został porzucony. No bo jak tu się przyznać do porażki. Przecież kobiety rzucają tylko słabych, takich miętkim dydkiem robionych, takich którzy nie sprostali. Rzucają, bo zmieniają model na lepszy, więc logika podpowiada, że ten poprzedni był gorszy. Facet nie może tak się podłożyć kolegom i choć bardzo mu z tym źle i smutno, musi pokazać że to on ją wyrzucił z domu. W zasadzie wszelkie spekulacje ucina argument, że się puszczała. Ale nie każdy lubi jazdę po bandzie, więc ewentualnie może się przyznać... jednocześnie tłumacząc, że "ona chciała mnie zmienić, ja nie chciałem się zmienić, więc sobie poszła a ja jej nie zatrzymywałem". Jest to jakiś kompromis, tyle że to nadal nie jest prawda.

Tego, że ma dziewczynę. 10 lat temu chłopak miał dziewczynę i "chodził" z nią. Za rączkę. Dzisiaj młody, taki jeszcze nastoletni gówniarz nie ma dziewczyn. On ma koleżanki z którymi nie chodzi za rękę. Starsi mają przyjaciółki, ewentualnie znajome. A każda jedna służy przecież do tego samego. No ale to nie są dziewczyny.

Tego, że używa damskich kosmetyków. Nie przeszkadza mu żel o zapachu czekolady z karmelem, do golenia zarostu bierze różowego Wilkinsona, bo ostrzejszy, używa korektora do zakamuflowania pryszczy i kremu pod oczy w dzień i na noc. W dbaniu o siebie nie ma nic złego, tyle że męskie kosmetyki można przecież legalnie kupić w sklepie. Ale facet się wstydzi... Woli w zaciszu łazienki balsamować się damskimi i odkupić, kiedy się skończy. Że niby na prezent, że niby bez okazji...

Tego, ile zarabia. Okej, to nie jest tego typu wstyd, co poprzednie, bo to nie tyle obawa przed szyderą kolegów, co bardziej lęk przed utratą pozycji i może nawet szacunku w grupie. Dlatego właśnie dżentelmeni o kasie nie gadają. Nie gadają, bo nie ma na świecie faceta, dla którego kasa nie ma znaczenia. Tak, jak dla kobiet liczą się szmaty i która, co na siebie włoży, tak dla facetów priorytetem są pieniądze i to, co można na nie przeliczyć.

Tego, że kocha teściową. A przecież z definicji "teściowa" to osobnik, którego należy tolerować tylko dlatego, że ugryzł się w język i na ślubie nie wygłosił orędzia dlaczego ta para nie może się pobrać i dlaczego całą winę ponosi ON. Ergo, żeby przedwcześnie nie dostać Alzheimera czy innego Parkinsona, facet trenuje umysł wymyślając na poczekaniu dowcipy o teściowej. I co najlepsze - nie znam ani jednego nieśmiesznego :)


A wracając, większość facetów kocha swoje teściowe. Po prostu, ale często facet kieruje się też czystą pragmatyką - na wypadek różnych męsko-damsko-małżeńskich konfliktów lepiej mieć teściówkę po swojej stronie. Jak tego dokonać? "Pyszny obiad mamusiu" często załatwia sprawę ;)

Coś pominąłem panowie? A panie może macie jakieś swoje obserwacje? Czekam z niecierpliwością!

No i thx Krzychu za to inspirujące spotkanie, bo następne pewnie znów za parę lat.


Czytaj dalej »

17 paź 2012

DYLEMATY: WOJNA CZY POKÓJ?

2
A co byście zrobili, gdybym Wam powiedział, że czasem nie warto się godzić? Schować głowę w piasek i zamieść problem pod dywan? Unieść się honorem i czekać na ruch partnera? Przeczekać burzę i powtarzać sobie, że kłótnia z teściową byłaby gorsza? To jest dobry moment, żeby iść za ciosem i pokusić się o kontynuację tekstu "Uważaj co mówisz - nie mów co uważasz".

Nie ma przecież szans, żebyśmy jako faceci spamiętali te wszystkie słowa, ruchy, uniki, które należy stosować albo nie stosować, żeby naszego domowego drapieżnika dodatkowo nie drażnić. W ferworze walki wszystko jest możliwe, a w szczególności to, że popełnimy po kolei wszystkie błędy, jeden po drugim.

Tak czy siak, kiedy twojej "lepszej" połowie strzeli coś do głowy - np. jakiś hormon - i będzie usilnie dążyć do konfrontacji, bo nie schowałeś skarpetek na swoje miejsce, to możesz dokonywać cudów albo nawet schować te skarpetki, a i tak nie unikniesz katastrofy.

Myślisz, że taki z ciebie cwaniak i jak się do wszystkiego przyznasz, przeprosisz i głosik ci się zrobi piskliwy, to ją to ruszy? Za późno - o parę skarpetek. Ona cię dobrze zna i wie, że twoje przepraszanie jest guzik warte, bo nieszczere i nakierowane tylko na ostudzenie emocji. Czyli, żeby się łaskawie zamknęła. A przecież problem jest poważny. Zauważ, że to nie są zwykłe skarpetki... To są TWOJE skarpetki!

Ta para skarpet jest fajnym przykładem, bo przecież większość naszego "kłótliwego" życia spędzamy na toczeniu bezsensownych sporów o jakąś pierdołę. Zawsze znajdzie się powód do słownej zaczepki i właśnie dlatego nie zawsze warto chodzić na kompromisy i godzić się dla świętego spokoju.

Ok, ja schowam te skarpetki. Ale ty mnie przeprosisz za tą aferę, co mi tutaj na całą klatkę zrobiłaś. Nie?!

No to kolejna awantura. Zresztą, co za różnica - jedna więcej, jedna mniej. To jest ten moment, kiedy możesz jej delikatnie pokazać, że masz ją gdzieś. W takich warunkach, to ty się godził nie będziesz. Wola obu stron musi być i basta. Jeszcze wiele razy nie schowasz tych pieprzonych skarpet, ale to nie argument, żeby cię za to chłostać.

Zdarzyło mi się kilka razy usłyszeć powiedzenie, że "kłótnie są fajne, bo można się potem pogodzić". No tak, żeby była zgoda, to trzeba się najpierw pokłócić, to jasne. Czyli kłótnie są fajne - taka marna dedukcja (albo logika? to się chyba czymś różni, ale nikt normalny nie wie czym).

Tylko czy jak już wyrzucicie z siebie wszystkie swoje żale i obelgi, to czy warto po 5 minutach o wszystkim zapominać i padać sobie w ramiona? To zawsze jest przecież jakiś kompromis, obie strony coś tracą. Zyskujecie jedynie święty spokój i na powrót wspólną sypialnię, ale sprzedajecie swoje zdanie, poglądy, no i przecież nie da się ot tak po prostu zapomnieć, że właśnie przed chwilą wyzywaliście się od szmat i gnojów.

Jasne, że to zależy. Od sytuacji, od konkretnego przypadku, od człowieka, od tego, co rzeczywiście chcemy osiągnąć, od pory dnia i pogody. Od wszystkiego. To my musimy zdecydować czy warto nam iść na noże, czy zrezygnować z paru postulatów i nie móc potem spojrzeć w lustro.

Nie ma dramatu, jeżeli jakoś dojdziecie do tego porozumienia, bo oboje w końcu stwierdzicie, że macie dość. ONA przypali ziemniaki, wypierze jedyną twoją w miarę białą koszulę w 90 stopniach i kawą zaleje ci nowego iPhone'a. TY w robocie stanowczo, acz kulturalnie powiesz szefowi, że jest debilem, zawalisz jakiś projekt, nad którym pracowałeś od pół roku i zapomnisz odebrać dziecko z przedszkola. Po jednym takim traumatycznym dniu oboje raczej dojdziecie do wniosku, że dalej tak się nie da. I godzicie się, zapominając o tym co było, kto co próbował wywalczyć i jak komu naubliżał. To jest okej, bo w sumie żadne z was nie odczuwa wtedy jakiejś wielkiej porażki i niekoniecznie musicie tego żałować. I żadne z was nie wykazało inicjatywy - samo tak jakoś wyszło.

Gorzej, kiedy ON tak bardzo upiera się przy swoim, że w dupie ma wszystkie próby pogodzenia się. Od cebulki włosa po sam koniec dużego palca u stopy - cały jest skupiony tylko na jednym, tylko czeka na to jedno magiczne słowo. I wcale nie chodzi o "przepraszam". Bo to nie oznacza jeszcze tego, co najważniejsze. "Miałeś rację" - to jest to! Słowo-klucz. Tak, teraz pisze do Was dziewczyny, ale nie cieszcie się tak - wy też to macie. No dobra, ale co masz zrobić? Przyznasz rację, mimo że jest po twojej stronie? Będziesz mieć święty spokój, ale zerowe morale?

Nie daj się. Ulegniesz raz, ulegniesz i drugi. ON wygra teraz, wygra też kolejną rundę. Oboje się przyzwyczaicie, kto komu w tym związku całuje stopy i tak już zostanie albo będzie gorzej. Bo to jest tak, że dasz komuś palec i nawet się nie obejrzysz, a już nie masz ręki. Będzie chcieć więcej. I więcej. Po jakimś czasie nie wystarczy już skromne "masz rację". Trzeba będzie powtórzyć. I dodać "przepraszam". A potem dokupić prezent (ooo tak, jesteśmy przekupni). I piwo z lodówki wyjąć. Kapcie zdjąć. A na końcu wykonywać wszystkie rozkazy, żeby ci wybaczał. I to też nie zawsze ci się trafi. Przynieś, wynieś, podaj, pozamiataj - to będzie norma. Choć ze sprzątaniem to różnie, bo ON przecież nie widzi zasikanej od spodu klapy ani plamy na spodniach nie zauważy. Ale przyzwyczaisz się. Tylko czy tego właśnie chcesz?

Na babski rozum - to jak gra komputerowa (zły przykład?). Zabijesz kosmitę - masz bonus albo dodatkowe życie. Rozwalisz wszystkich - wygrywasz level. Jesteś silniejsza, zbierasz punkty doświadczenia i coraz bardziej ta gra cię wciąga. Jest tylko jedna różnica - poziom trudności nie wzrasta, bo przeciwnik jest ciągle ten sam. Dlatego gra ma sens, a kłótnia w takim wydaniu niestety nie. 

Chłopaku, teraz ty się nie kompromituj (od słowa "kompromis" :P), kiedy ONA sadza cię związanego i zakneblowanego na krześle i każe ci się ze wszystkiego tłumaczyć. To jest taka metafora specyficznej sytuacji, bardzo częstej zresztą, kiedy kobieta żąda wyjaśnień, jednocześnie nie dopuszczając cię do głosu. ONE to lubią, taki ich mały fetysz. No ale w takich warunkach, to ty się godził nie będziesz. Wola obu stron musi być i basta.

Czasem sami będziecie musieli się związać, żeby nie paść jej lub jemu do stóp. Są okazy, które po kłótni nic nie mówią, nie wypominają, niczego nie wymagają, a już na pewno żadnych tłumaczeń.

Przekaz jest jasny - to TWOJA wina. I im szybciej do tego dojdziesz, tym lepiej dla ciebie.

Zagryź język dziewczyno i nie daj się sprowokować. Nie idź na żadne układy, że ty przepraszasz, a ON będzie dla ciebie miły. Jak mu opadną emocje, to sam do ciebie przyleci, bo urośnie mu co innego. A wtedy to ty zyskujesz przewagę. Cierpliwości. Wiem, że macie z tym trudności, ale pomyślcie o przyszłości i wróćcie 3 akapity wyżej - raz, drugi okażecie słabość i pozamiatane na resztę życia. Bo potem ciężko jest odwrócić role.

Długo Was dziś przytrzymałem, ale chyba taka natura dylematów - dwa zdania nie wystarczą. Zresztą i ten tekst jedynie sygnalizuje parę kwestii i nie wyjaśnia niczego do końca. Wasza sprawa, czy wolicie odpuścić, czy kłócić się do upadłego. Bo czasem to nie sytuacja, a nasz charakter decyduje o przebiegu awantury. A bezsporna prawda jest taka, że ile pięknych i bestii na świecie, tyle powodów do takich potyczek. Ale Was, drogie panie, jest jednak więcej :)




Podobało Ci się? Zostaw komentarz!
Czytaj dalej »

8 paź 2012

DYLEMATY: ŚLUB CZY WOLNY ZWIĄZEK

7
No nie oszukujmy się - małżeństwo w kwestii emocjonalnej niczego nie zmienia. Nadal jesteś z tym samym człowiekiem, nadal go kochasz i nienawidzisz jednocześnie, on nie zmieni się nagle w obsypującego cię prezentami romantyka, a ona nie będzie zaspokajać twoich potrzeb seksualnych, kiedy tylko masz na to ochotę. Będzie jak było.

Obrączka to tylko symbol, a wspólne nazwisko to żaden przymus. Nie ubędzie problemów, kłótni, on raz na jakiś czas będzie debilem, a ona idiotką. Zresztą, małżeństwo nigdy nie było lekiem na całe zło, ale dopiero od niedawna ludzie zaczynają to dostrzegać i nie pchają się masowo do podpisywania cyrografów.

Przestają wchodzić w małżeństwo, bo to za wiele. Za wiele zaczyna ich formalnie wiązać. Nazwisko, majątek, kredyty. To wcale nie musi tak boleć, bo przecież nie musimy nazywać się tak samo, a pieniądze, domy, samochody też można rozdzielić, podpisać papier co jest czyje i mamy spokój. Przy ewentualnym rozwodzie. To się teraz naprawdę liczy, bo po co brać ślub, skoro za chwilę trzeba będzie wołać adwokata. Ludzie liczą swój czas i pieniądze, więc po co to trwonić, skoro możemy żyć długo i szczęśliwie bez ślubnych kajdanek? A jak się zacznie robić ciasno, to dajemy sobie nawzajem luz, pakujemy bagaż i jazda w teren. Odpoczywamy i nabieramy sił, aby wrócić. Lub poszukać nowych wyzwań.

Czy będąc w wolnym związku zdrada zaboli cię mniej? Nic z tego. To zawsze boli tak samo i jakaś przysięga lub jej brak nie zmienią tego, co czujesz. Możesz sobie milion razy tłumaczyć i wmawiać, że

gdyby on był moim mężem... gdybym szybciej kupił jej ten cholerny pierścionek... gdybyśmy więcej czasu spędzali razem...

Nic tych rzeczy, ślub niczego nie zmienia. Ważne jest nie to, co powiesz urzędnikowi albo księdzu (i tak nie masz za bardzo wyboru, skoro tu jesteś), ale to, co mówisz i robisz każdego następnego dnia. Emocjonalnie nic się między nami nie zmienia, żyjemy dalej i to, co się dzieje potem zależy już tylko do nas. A nie od tego, że kiedyś dawno temu, za siedmioma lasami, powiedzieliśmy sobie "tak".

No więc po co nam te śluby? Bo kasa, prezenty, roboty kuchenne, mikrofale? Raczej nie, szkoda nam czasu. Pieniądze się rozejdą, a do nowej pralki i tak trzeba będzie za chwilę wołać serwis. Podróż poślubna? Ha ha, to już dawno zostało odarte z wszelkiej maści romantyzmu i żadna młoda para nie leci na riwierę spędzać ze sobą nocy. Najlepsze momenty mają już za sobą i milion okazji przed sobą. 

Ja stawiam na rosnący kilka miesięcy kobiecy brzuszek i rosnącą w trochę mniejszym tempie męską odpowiedzialność. Jeśli taka w ogóle się pojawia, bo inaczej facet szybko korzysta z możliwości, jaką daje wolny związek - ucieka, nie wraca i nie płaci (to wariant pesymistyczny, bardzo popularny). Tak, tak, kobiet z brzuchem przyrzekających dozgonną miłość przed panią z urzędu (bo do ołtarza nie wolno w takim stanie), jest więcej niż grzybów tej jesieni i o czymś to świadczy. Mniej dyskusji z personelem w szpitalach, rejestracjach i innych dziwnych miejscach, gdzie koniecznie musimy wszystkim udowadniać, że dziecko nie jest kradzione. Kredyt też łatwiej wziąć pokazując obrączkę na palcu. Nie ma się czemu dziwić, że wolimy bezproblemowo wejść w dorosłe życie, niż tłumaczyć każdemu na około, że facet naprawdę jest ojcem, a nie tylko partnerem baby z dzieckiem.

Małżeństwo to dobra rzecz. Ale wolne związki też mają swoje mocne strony i nie każdemu "wiązanie na całe życie" jest na rękę, nie każdy do tego dąży. Zatem dziewczyno, zostaw tę nóżkę w spokoju i nie tup nią tak nerwowo, kiedy ukochany kolejny dzień nie klęka przed tobą i nie wsuwa pierścionka na palec. Chłopaku, nie licz na to, że każda niewiasta marzy tylko o tym, aby pójść z tobą przed oblicze pana (urzędnika) i publicznie wyznać, że będzie cię karmić i podmywać, jak będziesz stary. Szanujmy więc wybór albo raczej brak zdecydowania partnera, bo dylemat jest poważny i trzeba poświęcić parę (paręset?) wieczorów na przemyślenia. I najgorsze, co możemy zrobić to dać ultimatum. Albo dać do zrozumienia, że jak nie będzie po mojemu, to z nami koniec. Dajmy sobie luz, najlepsze jest zawsze przed nami, więc nie ma co przyspieszać tego, co i tak nieuniknione. A co to będzie? Coś, co uszczęśliwi obie strony - małżeństwo, wolny związek albo... rozstanie.

Ja wybrałem to pierwsze i nie narzekam :) A jak się mają Wasze wybory?


Czytaj dalej »
- See more at: http://www.exeideas.com/2013/08/add-unlimited-blog-post-scrolling.html#sthash.WFyboNTy.dpuf