3 wrz 2013

DOBRZE CI RADZĘ - RZUĆ WŁASNY BIZNES I IDŹ NA CUDZE

0

Hej, tak jak zawsze każdego namawiam, żeby robił własne biznesy (choć sam nie robię), tak dziś odkryłem, że to nie ma sensu!

Ogarnij się człowieku i pomyśl:

Bezrobocie jest super!

Ubezpieczą cię, pracy poszukają, pieniądze na życie dadzą. Masz masę wolnego czasu (w zasadzie cały czas), śpisz ile chcesz, rodziny nie masz (wcale nie dlatego żeś brudas), sprzątać nie musisz (starczy wymienić karton), flaszkę bierzesz na zeszyt. A te biznesy? Te zusy, te podatki, te wieczne niespłacone długi. Ta rodzina, której nie masz (która jest, ale to ciebie w domu nie ma), ten brak snu, ten czas wolny, którego znaczenia nie pamiętasz. Pewnie, że może się udać, ale może się też nie udać. Sam widzisz - nie opłaca się.

Cieplutki etat też jest super!

I na etacie, i na własnym podwórku musisz lizać ludziom tyłki - jak nie szefowi, to klientom. Jedyna różnica jest taka, że szef to lubi i chętnie zapłaci, a klient uzna, że chcesz mu wcisnąć jakiś shit i więcej nie da się polizać.

Brak odpowiedzialności - czy może być lepiej?

Nie to, że na etacie za nic nie odpowiadasz, ale... nic się nie stanie jak zawalisz, bo firma nie padnie od tego na pysk. Mogą cię zwolnić, ale równie dobrze mogą zwolnić twojego szefa (bo ci zaufał) albo twojego asystenta (bo ty go zwolnisz). Ryzyko rozkłada się na was trzech, a jak jesteś właścicielem swojej małej firemki to jeden głupi błąd i płyniesz.

Utrzymasz rodzinę - będziecie szczęśliwi!

Raczej nie masz wyjścia - musisz opłacić rachunki, zapełnić lodówkę, ubrać się jakoś. Mając etat możesz to sobie zaplanować, a jak ci starczy to nawet pójdziesz do kina i jeszcze kebaba na mieście zjesz. A ona będzie miała na nowe buty. A co na własnym? Jeśli cokolwiek zarobisz - nie ruszaj tego. Kto wie, jaki będzie następny miesiąc? Nigdy nie wiesz, a przecież zawsze musisz założyć czarny scenariusz. W tym rozwód, jak przez rok nie dasz jej na nowe buty.

Kupisz sobie mieszkanie - spełnisz marzenia!

Zapomnij o jakimkolwiek kredycie przez pierwszy rok bycia na swoim. Bank cię nie lubi i być może nigdy nie polubi, jak mu nie pokażesz, że jesteś fajny i zarabiasz. Co innego umowa o pracę... Banki kochają, kiedy twoja pensja regularnie zasila twoje (ich) konto.

* * *

Sami widzicie, własny biznes to kopalnia problemów i niezrealizowanych marzeń. Zarabiają na was wszyscy poza wami, światełka w tunelu długo nie widać, a z czasem zaczyna brakować nawet na alkohol, którego potrzebujecie jak nigdy wcześniej.

Jako ekspert od własnego biznesu bez własnego biznesu pouczam was: dajcie se spokój z tymi biznesami, z tymi start-upami, z tym robieniem internetów. Odpuśćcie, widzicie że się nie da. No i ten... będzie więcej miejsca dla mnie jak w końcu pójdę na swoje :)

A do komentowania zapraszam tych, którzy poczuli ironię i tych którzy już chcieli hejtować, a teraz im głupio :) To jak, macie własne biznesy? Planujecie coś? Czy etacik byle gdzie, byle do końca życia?


Czytaj dalej »

1 sie 2013

DZIĘKI PENISOWI FACET NIE MUSI BYĆ OJCEM?

0

Daleka metafora, ale po kolei. Ostatnio w internetach małe zamieszanie wywołał tekst Tattwy o kobietach, które niekoniecznie godzą się na mechaniczne usadzanie ich w roli matek. Temat niby oczywisty i nie powinien wywołać większych kontrowersji, ale jak zwykle - są LUDZIE i ludzie. Różne poglądy, różne perspektywy i choć nigdy nie jestem za ferowaniem ostatecznego wyroku na postawie tylko swojego zdania, to w tym wypadku istnieje jedna, słuszna racja - ludzie o sobie decydują sami. Kropka.

Ale wstęp ma służyć jedynie nawiązaniu do innego tematu. Bo abstrahując od teorii, że kobieta musi mieć dziecko, bo inaczej jest a) niekobieca, b) niespełniona, c) niedojrzała, d) wszystkie odpowiedzi prawidłowe, to dlaczego społeczeństwo posiadło tę mądrość tylko w stosunku do kobiet? Dlaczego tylko kobietom wpiera się, co robić powinny, do czego są zdolne, co mogą, a czego nie i jaką rolę muszą pełnić? Dlaczego kategoryzuje się i szufladkuje kobiety, a facetów pomija?

Kobieta - musi dać mężczyźnie potomka. MUSI, bo a,b,c,d - jak wyżej. A jeśli da, to skaże się na wieczny (tak, kilkanaście najbardziej produktywnych i kreatywnych lat życia to wieczność) żywot matki-siedzącej-w-domu, wychowującej, gotującej, piorącej i prasującej, sprzątającej i ogarniającej cały ten domowy burdel. I tego się od kobiety powszechnie wymaga, kiedy ta nawet nieopatrznie i zupełnie nieświadomie wpuści do swego powolnego jajeczka, żywy i rezolutny plemnik. Ten jeden kilkusekundowy i czasem niewiele znaczący moment, buduje piramidę kolejnych ról i kobiecych obowiązków, podczas gdy rola mężczyzny pozostaje nienaruszona - bo to on sam decyduje, co dalej. Może zostać, może odejść i nikomu nic do tego. Zakładające jednak ten optymistyczny scenariusz, spójrzcie co się dzieje dalej.

Zostaje. Już na samym starcie ma alibi, bo wcale nie musi zarabiać na rodzinę. Choć powinien, ale walka kobiet o równouprawnienie doprowadziła do sytuacji, że o rodzinne być albo nie być z powodzeniem może dbać również ona, kobieta. Ok, raczej jednak facet ogarnia temat i jakiś pieniądz do domu przynosi. Ale nikt od niego tego nie wymaga - to się albo dzieje, albo nie i wtedy mamy patologię w postaci ojca-pijaka pod sklepem. Nic to, najważniejsze że kobieta najpierw spełniła się jako ciężarna, a teraz "spełnia się" jako matka. Być może pięciorga dzieci z mężem-samo-dno, ale kogo to obchodzi. Są młode? Są.

Facetom od urodzenia jest łatwiej w życiu. Facet najczęściej dopiero na pierwszym roku studiów dowiaduje się, co to takiego miotła, do czego służy garnek i że trzeba go potem umyć. Facet rzadko wynosi z domu cenną informację, że kobieta nie jest wielofunkcyjnym robotem kuchennym, pralką automatyczną czy bezworkowym odkurzaczem. Jeśli od faceta nie wymaga się tak podstawowej odpowiedzialności za jego najbliższe otoczenie (czytaj własną dupę), to wymóg bycia ojcem brzmi co najmniej jak śmieszny, ale jednak żałosny mem internetowy.

Dobra, ale czy facet w ogóle powinien być ojcem? Znak nakazu w tym wypadku nie występuje, zresztą nikt też tego od niego nie oczekuje. A może już nawet jest czyimś ojcem, ale wcale o tym nie wie. Who cares, bycie ojcem nie jest dla przeciętnego mężczyzny priorytetem i nikt nie próbuje mu tak tego przedstawiać. Słyszeliście kiedyś, żeby ojciec / dziadek / babcia maglowali syna czy wnuka o to, kiedy zamierza spłodzić potomka? Kiedy, kiedy, kiedy, kiedy?! Dziecko dla faceta jest jedynie konsekwencją pewnych wyborów. Kobietom się wmawia, że to ich życiowy cel. Nieważne gdzie, nieważne z kim. Ważny efekt, ważna etykietka "prawdziwej, pełnowartościowej (jak mleko) kobiety".

Mówi się, że facet powinien założyć rodzinę, postawić dom i obok jakieś drzewo (dąb? osika?). Ja póki co mam rodzinę, ale nikt mnie nie wypytuje o własną chatę (taką, którą sam wybuduję) i czy cokolwiek sadziłem. Według tego schematu mężczyzna ze mnie żaden. A już na pewno niepełnosprawny mąż i ojciec. Tyle, że nikt nigdy mi tego nie wypomniał. Może dlatego, że to tylko stereotyp, uproszczenie roli dorosłego mężczyzny w życiu.

A czym innym jest konieczność urodzenia dziecka, jak nie próbą generalizowania roli i pozycji kobiety w społeczeństwie? Jak nie uproszczeniem i powielaniem stereotypów? Czy naprawdę największe znaczenie ma fakt, kogo natura wyposaża w macicę? Czy to dlatego kobieta zobligowana jest do bycia matką? Bo ma do tego lepsze warunki? Bo nie ma wyjścia i nie może zrzucić tej odpowiedzialności na faceta? To trochę za mało.

Bo jeśli ja posiadam penisa (a posiadam), to nikt mnie nie zmusza do produkowania nieskończonej liczby dzieci, mimo że przecież mam takie możliwości. Nie dążmy do tego, by kobiety zaczęły masowo podwiązywać sobie jajowody ze strachu przed rodziną i koleżankami. Wywieranie presji zazwyczaj daje skutek odwrotny do zamierzonego i żeby nie doszło do tego, że kobieta niby chce, próbuje, stara się, ale dobrze wie, że w ciąże i tak nie zajdzie. Przecież nikt nie śmie skrytykować "bezpłodnej" dziewczyny.


Czytaj dalej »

9 lip 2013

FLEGMATYKIEM BYĆ, CZYLI SLOW-LIFE PO MOJEMU

0

Niektórzy slow-life mają w genach. Na przykład ja. I nie tyle wiąże się to z flegmatycznym sposobem życia, co bardziej z życiem tu i teraz, bez ustawiania sobie celu za wszelką cenę, ale drogi którą trzeba iść, żeby ten cel osiągnąć. Dla flegmatyka to proste.

Bo to, że w każdym badaniu osobowości wychodzi mi, że jestem flegmatykiem to tylko jedna strona medalu. Można mi zarzucić, że jestem powolny i kiedy inni poświęcają na zjedzenie obiadu 10 minut, ja celebruję go 15. Można mnie besztać za to, że zapominam i zlewam różne sprawy - ale ja je po prostu selekcjonuję i to, co mniej istotne ląduje na końcu listy. Można chcieć mi przywalić, kiedy do wielu rzeczy dochodzę okrężną drogą - ale to moja droga, dla mnie wygodniejsza i bardziej komfortowa.

Nie dość, że tuman to jeszcze egoista 

Raczej facet, który ceni to kim jest, lubi swoją osobowością i żyje z nią w zgodzie. Ja wiem, że życie jest krótkie i trend jest taki, żeby je na maxa wykorzystać. Tyle, że każdy robi to w swoim własnym tempie. Czy ja się męczę sam ze sobą jedząc ten obiad albo robiąc zakupy dwa razy dłużej niż inni? Czy inni się ze mną męczą? Być może. Bywają zdziwieni, nerwowi, poirytowani. Stresują się, cóż - szybciej umrą. A ja? A ja nie. Bo żyję swoim naturalnym tempem. Kto chce przez całe życie biec, żeby wszędzie zdążyć - niech biegnie, a ja sobie zrobię spacer. Kto chce prowadzić życie instant - zalać wrzątkiem, szybko wypić i się nie oparzyć - niech sobie tak żyje. Ja będę gotował rosół na kurze i zjem, kiedy przestanie wrzeć. Powoli.

Masa tu kulinarnych metafor, ale slow-life wywodzi się przecież ze slow-foodu. Ludzie najpierw zaczęli eliminować ze swojego życia śmieciowe jedzenie, a teraz ich oczom ukazuje się piękny widok życia w zwolnionym tempie. I co najciekawsze - obojętnie jaki styl życia przyjmiesz, lista zadań do zrobienia zawsze będzie taka sama. Tyle, że w trybie slow będzie bardziej uporządkowana, posortowana i wyfiltrowana. W trybie fast wszystko musi być zrobione na już, na teraz, na wczoraj, bo świat się zawali.

Musi, ale po co?

Priorytety - to słowo naprawdę coś oznacza i po coś istnieje. Owszem - rzeczy ważnych jest dużo. Ale tych mniej ważnych jest jeszcze więcej. A kompletnych bzdur i głupot jest tyle, że przy nich te wszystkie ważne i mniej ważne leżą i kwiczą.

Niestety czasy są takie, że wszystko dzieje się szybko. Wiadomo - wszystkiemu winny kapitalizm i Zuckerberg. To tempo jest dla nas całkowicie naturalne, bo wymusił je na nas świat, w którym żyjemy. Teraz dzieci się z tym rodzą. My musieliśmy się przyzwyczaić, co - musicie przyznać - poszło gładko i było bezbolesne. I tylko nasi dziadkowie nie mogą pojąć, gdzie się ta młodzież tak ciągle spieszy, gdzie ona tak biega. Po co im to, popatrzyliby jak trawa rośnie.

Chętnie, ale nie o taki slow-life w tych czasach chodzi. My musimy go wpleść w nasze codzienne, zawodowe i rodzinne życie. O studentach nawet nie wspominam, bo ci na zwolnionych obrotach żyją przez całe studia. My - karierowicze, etatowcy, dłużnicy, rodzice, żony, mężowie. To są nasze stanowiska i takie są nasze role. Ponosimy za nie odpowiedzialność i to one są naszymi priorytetami. Musi istnieć między nimi równowaga. I wiecie co? Też nie mam pojęcia jak ją osiągnąć :)


Just slow (your) life.

Wiem tyle, że równowaga nie oznacza pełni sukcesu na każdym polu. Nie dasz rady wszędzie i wszystkim zrobić dobrze. Wszyscy jesteśmy ograniczeni czasowo, fizycznie i psychicznie - jakkolwiek to brzmi. Zresztą - próbując złapać kilka wiewiórek za ogon, możesz przypadkiem nie złapać żadnej. Wiele przeoczysz i wiele cię ominie. Dlatego odpuść sobie. Zwolnij.


Zwolnij, jeśli myślisz i działasz na zwiększonych obrotach. Ale jest naprawdę? Jakim trybem toczy się Twoje życie?

Czytaj dalej »

23 cze 2013

WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO TATO. MOŻE JESZCZE KIEDYŚ BĘDZIESZ MOIM OJCEM

0

Nie jest nim od prawie dwóch lat. Tak jakoś nagle mu się znudziło. Nie, właściwie to ojcowanie nadal go interesuje - tyle że swoje potomstwo zamienił na obce. Też dorosłe.

Jeszcze dwa lata temu naiwnie myślałem, że rozpad małżeństwa mojego ojca z moją mamą nie zburzy relacji między nim a mną i moim rodzeństwem. Myśmy przecież niczemu nie zawinili (przynajmniej nie bezpośrednio), oni sami sobie zgotowali ten los i takie tam. A tu psikus - ojciec tak jak zakończył życie z naszą matką, tak zerwał kontakt z nami. Dziwna logika, ale jak się później okazało - po prostu wykorzystał sytuację.

Z inną babą kręcił dobrych kilka lat, ale - jak na niego - całkiem nieźle się maskował. Albo to my byliśmy ślepi, nieważne. Dopóki prawdę znał tylko on, było okej. Było dobrze, ale nigdy nie rewelacyjnie, bo układ w rodzinie od zawsze był taki, że ojciec pracuje, matka sprząta i wychowuje. No to pracował - we własnej firmie od rana do nocy. A raczej do południa, bo do nocy pił. Bez jakichś wielkich libacji, piwo czasem wódka, ale czasu z rodziną nie spędzał. Mamie było ciężko, my młodzi przymykaliśmy oko - bo ojciec był jaki był, ale zawsze było o czym pogadać i z kogo pożartować. Wiecie, ich problemy były tylko ich problemami, oni nas w to nie mieszali, my zresztą też nie chcieliśmy w nie wnikać. Na nas się to nie odbijało i to było najważniejsze. Tak nas mama wychowała.

Jasne, że miałem do niego żal

Nadal mam. Ale nie dlatego, że przygruchał sobie drugą babę - zdarza się i w ogóle takie jest życie. Okłamywał nas, ale też mnie to specjalnie nie rusza - szczerze mówiąc zdziwiłbym się, gdyby się przyznał, tak sam z siebie. Mam do niego żal za moment, w którym postanowił przestać być moim ojcem. Jasne, że w pierwszych chwilach byłem wściekły, że w ogóle do tego doszło, że ojciec zrobił to co zrobił, że postawił moją mamę w tak nędznej sytuacji - praktycznie bez środków do życia. Ale od tego jest czas, żeby leczył te rany i po dwóch latach, kiedy emocje dawno opadły i nikt nie umarł, można próbować coś odbudować - choćby relację ojciec-syn.

Ale on ją zrównał z ziemią, zburzył fundamenty tak, że nie ma już czego zbierać. Nigdy nie próbował jej podtrzymać mimo, że dwa razy dałem mu swój numer telefonu. Sam prosił, a ja uważałem, że warto dać szansę. Nigdy nie zadzwonił. Nie to, żebym nie spał czekając na telefon, ale liczyłem na zwykły ludzki odruch. Na gest, który oznaczałby, że wprawdzie z matką mu nie wyszło, ale nadal jestem jego synem, a on moim ojcem. Czy to by coś zmieniło? Nie wiem. Ale nie podjął nawet jednej próby.

Wtem - poznaję powód, dla którego mój telefon milczy. Dowiaduję się, że każdy wyjazd, każde wakacje, każdy pobyt z rodziną, z dziećmi męczył go. Od lat, od naszych pierwszych rodzinnych wypadów nad morze czy w góry. I rzeczywiście - pamiętam jak się wymykał i nie wracał przez kilka godzin. A kiedy wracał - był szczęśliwy. Dlatego w naszych oczach wszystko było w porządku. A tak naprawdę był po 2-3 piwach i obraz rodziny nie był dla niego już tak bardzo straszny. Musiał nas po prostu odreagować. Nas.

Nigdy mi, nam, niczego nie brakowało. Niczego materialnego. Kasa była, jedzenie było, zabawki były. Dzieciństwo miałem zajebiste. Z punktu widzenia dziecka. Teraz wiem, że to był tylko teatr. I to marny, bo aktor grał rolę tylko dlatego, że kiedyś się na to zgodził. Nie dlatego, że chciał ją grać.

Szkoda, bo jako syn mógłbym mu na starość bardzo pomóc 

Cóż, jego strata. Ale dzięki temu nareszcie może odetchnąć. Teraz gra gdzie indziej i dla kogo innego. A może teraz w końcu ma to, czego chciał i szczerze spełnia się jako ojciec? Nie wiem, mam to w dupie. Od dawna nie jestem dzieckiem, mam 27 lat i ojciec nie jest mi już potrzebny. Raczej mam szczęście, że dotknęło mnie to tak późno. Inni jako półsieroty często żyją całe życie, bo rola ich ojców ograniczała się jedynie do ucieczki z miejsca zdarzenia.

A uzewnętrzniam się z jednego, prostego powodu - bo Dzień Ojca to nie kolejne święto do odhaczenia w kalendarzu. W dodatku bez ustawowego wolnego. Ten dzień po coś jest i do czegoś zobowiązuje. W Dniu Ojca nie tylko dzieci mają pamiętać, jak ważny w ich życiu jest tata i dziękować, że to życie im dał. Ten dzień ma przypominać też ojcom, jak ważną rolę pełnią w życiu swoich dzieci i że w ogóle mogą je mieć. Niezależnie od ich wieku. Niezależnie od okoliczności. Niezależnie od wszystkiego.


A co słychać u Waszych ojców?

Czytaj dalej »

8 gru 2012

DASZ CZY NIE DASZ - DOCZYTAJ DO KOŃCA. TO WAŻNE

0

Ja nie rozumiem tych wszystkich akcji ze zbieraniem pieniędzy. Co chwilę jakaś Szlachetna Paczka albo inny Czad. Jestem Polakiem, biednym Polakiem i nie stać mnie na takie pomaganie. Mam rodzinę na utrzymaniu, do cholery. Niemałą rodzinę. Robię na dwie zmiany, żeby było co do gara włożyć, żona z dzieciakami siedzi, czasem gdzieś pójdzie dorobić, ale i tak zalegamy z gazem za ostatni miesiąc. Nam też się należy pomoc, ale za bogaty chyba jestem, bo żadnej opiece społecznej nie podlegam. No mam duży dom, mam auto, mam dwa telewizory na chacie, ale przecież gdzieś muszę mieszkać, czymś do roboty dojeżdżać i czasem mecz obejrzeć. W najtańszym markecie robię zakupy, żeby się mi się budżet domknął. A ci jeszcze pieniądze chcą ode mnie wyciągać, dają zdjęcia chudych małych murzynków i myślą, że da się mnie tak podejść. Wiem, że ci ludzie mają biedę i to gorszą niż my tutaj, ale nic nie poradzę, że ja jestem tu, a oni tam. Moje 20 zł w skali ich problemu to kropla w morzu, a ja tu muszę mieć na paliwo, żeby mnie z pracy nie wyrzucili, jak się spóźnię. Ci co mają, niech dają nawet i dwa tysiące. Sorry, ja nie dam rady. Solidaryzuję się z nimi, ja bym nie chciał tak żyć, ale wiem że moje marne parę złotych tu i tak nie pomoże, a mi może uratować byt do pierwszego.

Prawda, że kolega ostro pojechał? Taką sobie ucięliśmy dzisiaj pogawędkę o pomaganiu innym. W jednym momencie przestał być kolegą, a został zwykłym dupkiem. Jednym z niewielu jakich znam i niestety jednym z wielu, którzy myślą podobnie.

A może miał zły humor? Żona od niego uciekła? W sumie to akurat nie byłoby dziwne, ale nie usprawiedliwia go nic. Jest dupkiem. Na tacę co tydzień rzuca parę monet, a na głodujące dzieciaki mu szkoda.

Wy bądźcie inni. Normalni. Kupcie prezent dla swojego chłopaka / dziewczyny o 20 zł tańszy i zróbcie coś dla świata. Nie ważne czy dla Afryki, czy dla wielodzietnej rodziny ze slumsów waszego miasta. Nie ubędzie od tego ani biednych, ani głodujących, ale przybędzie im przynajmniej jeden bardziej radosny dzień w ich życiu. Albo jeden dodatkowy dzień życia, bo ktoś dostanie szklankę wody.

Mnie to rusza, więc ja kupiłem Loko. To taka fajna, śmieszna i bardzo na czasie bajka dla dzieci (dla dorosłych też, bo mi bardzo przypadła do gustu) w formie audiobooka nagranego przez kilka blogerskich sław m.in. narratorkę Dorotę Kamińską (też się zakochacie w tym głosie), marionetkę Kominka (a jakżeby inaczej), ojca dyrektora Maćka Budzicha ("zmarionetkowali" biedaka na koniec, ale zasłużył) i parę jeszcze innych osobowości polskiej blogosfery. 

Oni zrobili to charytatywnie, a Wy możecie się do tego włączyć po prostu ją kupując. Są 3 opcje cenowe do wyboru, ale więcej dowiecie się na stronce projektu. Mam nadzieję, że to nie ostatnia taka inicjatywa i że za jakiś czas i ja się udzielę. Szkolny teatrzyk zaliczyłem, więc doświadczenie mam. A aktorstwa się nie zapomina ;)



Podobało Ci się? Nie zgadzasz się? Zostaw komentarz!

Czytaj dalej »

24 lis 2012

100 MILIONÓW LUDZI MA TEN SAM PROBLEM CO TY

0
Dlaczego nie potrafimy ze sobą dyskutować i opowiadać o problemach? Albo potrafimy, ale tylko przy flaszce wódki? Puszczają nam wtedy hamulce i wylewamy z siebie wszystko, czego nie powiedzielibyśmy nikomu na trzeźwo. A na drugi dzień nikt nic nie pamięta. Można i tak.

Tylko dlaczego normalna rozmowa, a nie pijacki bełkot, idzie nam tak ociężale? W knajpie sprawę ułatwia alkohol, ale co nam utrudnia rozmowę choćby przy kawie? I to nie chodzi o jakieś tam pitolenie, co tam ostatnio kolega na imprezie wypił, ile lasek poderwał i komu ubranie zarzygał.

Własne zdanie - dlaczego nie potrafimy go wypowiedzieć ani tym bardziej obronić? Dlaczego nie chcemy rozmawiać o problemach, które dotyczą nas i milionów innych ludzi? To jest dopiero problem. Mamy wokół siebie rodzinę, znajomych, ludzi których lubimy i nie umiemy z nimi szczerze pogadać o tym, co nas boli. 


Boimy się odrzucenia przez ludzi, którym ufamy? Że nas wyśmieją, zlinczują albo po prostu zleją nasz problem i nasze poglądy? Są dwa wyjścia: albo to nie z nimi powinniśmy się dzielić naszym życiem, albo to z nami jest coś nie tak.


W szkole i na studiach nikt nas nie uczy posiadania własnego zdania, ale wielu z nas już wtedy je ma. Choć niewielu potrafi to pokazać, bo tego też nas tam nie uczą. Ciągle według schematu, który ktoś kiedyś napisał i wpoił, że tak jest dobrze. Wyłamiesz się - masz problem. O którym też z rzadka można z kimkolwiek pogadać, bo to przecież twój problem, a nie tych, do których przychodzisz po pomoc.


Prawda jest taka, że twoje zdanie i twój problem, to często zdanie i problem milionów ludzi na tym świecie. Nie musisz się wstydzić, że człowiek stojący naprzeciwko patrzy na ciebie jak na debila. Nie gadaj z nim, nie jest wart twoich problemów i poglądów. Murem za tobą stoją miliony innych. Bo twoje otoczenie, to już nie tylko rodzina, kumple, koleżanki i kot w domu. A to właśnie oni najczęściej patrzą na ciebie jak na idiotę, kiedy się odzywasz. Może poza kotem.


Nie ustawiaj sobie sztucznych przeszkód i nie ograniczaj się na świat, który tylko czeka aż się mu wygadasz. Sieć przestała być anonimowa - kto chce taki pozostanie, ale coraz więcej jest ludzi, którzy nie chcą zostać ze swoimi poglądami tylko wirtualni. A są ku temu możliwości, więc wykorzystaj je. Skorzystasz na tym Ty i być może te 100 milionów innych osób. A wystarczy się otworzyć i wpoić sobie, że nawet eskimos może być tobie bliższy niż najlepszy przyjaciel.


Tym "krótkim" wstępem zapraszam do dyskusji tych wszystkich, którzy z niezrozumiałych dla mnie przyczyn jeszcze swojego zdania u mnie nie wyrażali. Tym bardziej, że panel komentarzy jest teraz bardziej przyjazny i więcej widać - przetestujcie sobie. To nie boli, a każdy pogląd na sprawę wzbogaca człowieka intelektualnie i być może właśnie rozwiązuje czyjś problem.





Podobało Ci się? Nie zgadzasz się? Zostaw komentarz!
Czytaj dalej »
- See more at: http://www.exeideas.com/2013/08/add-unlimited-blog-post-scrolling.html#sthash.WFyboNTy.dpuf