1 paź 2013

JEŚLI CIĘ LUBIĘ, MOGĘ CIĘ SKRYTYKOWAĆ

0

Słyszeliście powiedzenie "dla dobra sprawy". Dlatego człowiek czasem robi coś, czego nie chce albo nie powinien robić. Taki wybór lepszego z dwojga złego. No i ja mam właśnie taką sprawę.

Bloger świadomy swojego nieograniczonego zasięgu nie powinien publikować czyichś maili. Raczej. No chyba, że taki mail ma posłużyć do osiągnięcia wyższego celu, jakim jest - na przykład - wpis na blogu :) Zarzucił mi ostatnio pewien zbłąkany (i obłąkany chyba też) czytelnik, wyobraźcie sobie, hipokryzję! Bo zalajkowałem jeden, dwa, dziesięć (nieważne) wpisów blogera, którego śmiałem kiedyś skrytykować. I mam się zdecydować, bo on ma rozdwojenie jaźni i chce, żebym był spójny w tym, co robię. Zresztą - macie tu.



Co za ton, o ja. Prosiłbyś. O zmiany. Niby grzecznie, a jednak głupawo. No i ja się zmieniam tylko dla kobiet, więc wybacz, nie uda nam się. I nie śledź mnie więcej, bo jakoś tak... boję się o swój tyłek. Ale dostaniesz odpowiedź, bo nawet ciekawy temat poruszyłeś.

I zanim Kominek, to Opydo. Jego też pół internetu kocha, drugie pół... lubi trochę mniej. Z jednej strony dostajesz bana zanim zdążysz cokolwiek o nim pomyśleć, z drugiej dostajesz w twarz tekstem, którego nie jesteś w stanie skrytykować, jest tak dobry. Przynajmniej ja tak uważam. Ale czy mam problem, żeby lubić go za teksty i krytykować za banowanie? Jednocześnie? Ehm, a dlaczego miałbym mieć?

Wracając do Kominka - jeśli napisze, że śmierć dziecka to nic takiego, bo codziennie jakieś ginie to sorry, ale ja tego nie kupuję. Ten pogląd jest dla mnie idiotyczny i mam prawo się z tym obnosić. Co nie znaczy, że wszystkie są do bani, a wiele jest zwyczajnie dobrych i trzeba je zauważać. Jestem dorosły, nie mieszkam z mamusią, mam 1/3 życia za sobą, wiem co jest dla mnie ważne, a na co mam zlew i dlatego nie mierzę wszystkich (i wszystkiego) jedną miarą. Bo bywa i zazwyczaj jest różnie.

Kiedyś jeden gej chciał wykorzystać sytuację sam na sam ze mną w toalecie. W centrum handlowym. Napastliwy był, nie chciał mnie wypuścić. Nie chciałem go tak od razu bić, ale cierpliwość też powoli mi się kończyła. Na szczęście dla nas obu w drzwiach stanął facet z dzieckiem (mam nadzieję że ojciec, bo w tych kiblach to nigdy nic nie wiadomo jak się okazuje). Wyszedłem i jeszcze przez jakiś czas oglądałem się czy nie lezie za mną. Niewyżyta ciota.
Ale czy dla jednej takiej ciotki, jednego takiego incydentu mam teraz pałować każdego, co wygląda mi na geja? Mam się ich bać czy atakować od razu? Mam nie chodzić samemu do kibla, bo a nuż w kabinie siedzi rozebrany mężczyzna? Jeden przypadek nie może decydować o całości. Ja gejów lubię, szanuję i podziwiam za to, że chcą żyć swoim życiem.

I tak jest ze wszystkim. To, że nie podoba mi się jedna kreska na obrazie nie znaczy, że nie podoba mi się cały obraz. Jest coś takiego jak zły dzień, niskie ciśnienie, układ gwiazd, TE dni u kobiet... Nie zawsze się chce, nie zawsze wyjdzie, bo jakiś inny czynnik o tym zdecydował, coś na co nie mamy wpływu. Ehm, empatia generalnie i trzeba jej w sobie trochę mieć, żeby zrozumieć. To raz, a dwa - banały w stylu "nikt nie jest idealny" nigdy się nie zdezaktualizują i cały czas trzeba je komuś powtarzać. Bo jeśli ja lubię człowieka i on popełnia błędy, to mam prawo go skrytykować.

To źle, że chcę dla niego jak najlepiej?

Pozdrawiam czytelnika i liczę że skumał.


Czytaj dalej »

26 wrz 2013

CZEGO NAUCZYSZ SIĘ OD BLOGERA ?

0

Dla mnie wrzesień zawsze był najlepszy. Pamiętam jak dziś, kiedy z początkiem jesieni 28 lat temu matka wylądowała w szpitalu, żeby wydać mnie na świat... 27 lat później, w tym samym czasie, jej pierworodny syn zostaje blogerem. Przypadek?

Nie sądzę. I zdaję sobie sprawę, że historia ewolucji mojego bloga jest niezwykle fascynująca, ale... nie dziś, sorry ;) Zresztą on był na początku tak brzydki, a teksty tak toporne, że nawet dobrze że nikt wtedy tego nie czytał. Choć do tekstów możecie wrócić, ale nie polecam, bo odlajkujecie profil a ja odkręcę gaz w kuchence. Nie psujcie mi września.

Dobra, ale ja nie o tym, nie o tym, nie o tym.

Nie o mnie, a o innych. O blogowaniu. O tym, jak czytanie blogerów - albo lepiej - blogów znanych blogerów, wpływa na życie czytelnika. W tym i na moje, bo przecież sam jestem czytelnikiem i śledzę lepszych od siebie. W końcu obok ludzi, którzy już coś w życiu osiągnęli, nie przechodzi się obojętnie. Możesz kochać, możesz nienawidzić, ale musisz mieć szacunek do cudzych sukcesów, bo tylko tak jesteś w stanie osiągnąć swój. Możesz blogera nie podziwiać, ale powinieneś się od niego uczyć. Czego?

Konsekwencji

Bo przeciętny czytelnik nie ma pojęcia ile determinacji, ile samozaparcia i często wymuszonej motywacji bloger musi włożyć w to, żeby regularnie pisać. Jasne, że nikt go nie zmusza. Ale ciebie też nikt siłą nie trzyma w robocie. A robisz. Robisz, bo ktoś ci daje za to kasę do ręki. I teraz wyobraź sobie, że pracujesz za darmo. Przez rok, dwa, trzy. Palcem nie ruszysz, a bloger konsekwentnie dąży do celu i do pozycji, którą sobie wymarzył często za total free. Za lajki, za które nie kupi sobie piwa. Za lajki, które - w co głęboko wierzy - kiedyś zaprowadzą go na szczyt. A póki co dają tylko (aż) dumę.

Asertywności

Bo bloger mówi, pisze i robi to, co akurat chce powiedzieć, napisać i zrobić. Nieważne, że zaboli. Bloger wpływa na to, co myślimy i jak widzimy świat. Ja wiem - gazeta i telewizja też. Ale w gazecie i telewizji nie masz wizji człowieka a wizję taką, która się sprzeda. Jasne, blogerowi też zdarza się być nie fair i kręcić lody za dolary. Ale ryzykuje utratę czytelnika, a bez niego bloger idzie do piachu. Co tylko potwierdza fakt, że ludziom zależy na opinii i na tym, co bloger myśli, a nie co wypada myśleć.

Elokwencji słownej

Bo lepiej czytać bloga, niż w ogóle nie czytać. Zresztą, bloger to istota z definicji oczytana i to, czego sam się nauczy, przenosi na swoje teksty. Bloger bez przerwy gdzieś bywa, słucha, obserwuje i tym rozbudowuje swój warsztat. Bloger zawsze i na wszystko ma jakiś pogląd, ale sztuką jest tak go przekazać, żeby ludzie wracali. Sztuką jest tak dobrać słowa i tak je połączyć, żebyś mógł je chłonąć i wykorzystać w realnym świecie. Ja też jestem czytelnikiem i jako czytelnik chcę widzieć dobrze napisany tekst, bo tylko taki poruszy moje półkule. Najlepsi to potrafią.

Odporności na stres

Na początku drogi bloger myśli, że jest zwycięzcą, bo nie ma hejterów. Po jakimś czasie staje się REALNYM ZWYCIĘZCOM, bo hejterów ma cały kontener. To jak w polityce - im dalej zajdziesz, tym więcej ludzi będzie cię chciało ściągnąć na dno. Bez konkretnego powodu - po prostu jesteś wyżej niż oni. A jaki powód, takie komentarze więc bloger ma je głęboko w pupie. Bierz przykład: jeśli ktoś ci powie, że jesteś pedałem, a ty czujesz że nie jesteś - olej to. Nie ma gorszej kary dla hejtera niż zlanie jego wymiocin. Nawet ban nie ma takiej mocy.

Organizacji czasu

Bo bloger to też człowiek i ma swoje życie pozablogowe. Obudź się rano, idź na autobus, bądź w pracy na czas, wyjdź po 8 godzinach, stój w korkach, idź na zakupy, stój w kolejkach, spotkaj znajomego, zrób obiad, zajmij się dzieckiem (jeśli masz), ogarnij chatę, walnij się na kanapę, wyłącz mózg. Ano tak, jeszcze blog... gdzie to upchnąć? Bloger da radę. Nikt nie wie jak i gdzie, ale bloger zawsze znajdzie czas dla swojego bobaska. Blogaska. Nie zaniedbując przy tym całej reszty przyziemnych obowiązków. A to ani ptak, ani samolot. To tylko bloger. Aż bloger :)

Czegoś jeszcze?



Czytaj dalej »

5 kwi 2013

KOMINEK O ZAWIESZONEJ, CZYLI JAK SKUTECZNIE UTRACIĆ WIARYGODNOŚĆ

0

Dzisiaj miałem się z wami podzielić bardzo spontaniczną i zacną inicjatywą, o której jeszcze wczoraj mało kto słyszał. No właśnie, to było wczoraj. Bo dziś internety o niej huczą i na fejsie co chwilę wyświetlał mi się post w temacie zawieszonej kawy.

Jeśli jeszcze nie słyszeliście - w skrócie wygląda to tak, że idziecie sobie do kawiarni, która bierze w tej inicjatywie udział. Załóżmy, że jest was dwójka. Kupujecie 3 kawy - 2 dla siebie, a 1 zostawiacie w barze 'na zapas' dla kogoś, kogo na taką kawę nie stać (teoretycznie). Ot cała filozofia. Zawieszoną może sobie wziąć każdy, niezależnie od statusu społecznego. Taka jest idea - ma być social. A więcej o samej akcji możecie dowiedzieć się na fanpage'u zawieszonej kawy.

Z moich fejsbukowo-blogowych obserwacji wynika, że dla 99,9% ludzi to sympatyczna, warta pozytywnego rozgłosu inicjatywa. Od wczoraj masa nowych kawiarni przyłącza się do akcji. I ja też jestem jak najbardziej za. Prosty pomysł, zero strat, same zyski. Ale jest ta jedna setna procenta, która musi pokazać, że jest inaczej. To Kominek i jego wyznawcy.

Jakiś czas temu pisałem, że nie ma nic złego w wylewaniu z siebie skrajnie kontrowersyjnych poglądów, o ile jest się w stanie je później obronić. To nie jest trudne, bo jeśli serio wierzycie w istnienie kosmitów, to pokażecie mi setki przykładów, które mogą to potwierdzać. Nieważne jaka jest prawda, ważne że w to wierzycie. To samo z religią i wiarą w różnych bogów.

I teraz do Kominka.

Niestety po raz kolejny zapominasz albo zwyczajnie nie rozumiesz tej prostej zasady. Widzisz temat, którym jara się cały internet, wyłączasz myślenie i grając rolę opiniotwórczego guru, jednak robisz z siebie idiotę. Bo jak inaczej określić Twoją pseudoargumentację o żebrakach i Macbookach? Z braku tych logicznych, jeden i drugi wyciągnięty z dupy. Ale nie to jest najgorsze. Słabe jest to, że Ty doskonale rozumiesz ideę. I oboje wiemy (ba, wiemy to wszyscy), że żaden żebrak ani bezdomny prawdopodobnie nigdy nie dowie się o sopresso, bo to akcja internetowa i taki 'śmierdziel' raczej nie śledzi fejsa, nie znajdzie się też żaden życzliwy, który mu o tym wspomni. Nie masz rozsądnych argumentów - nie twórz ich na siłę. Ludzie to widzą, serio.

Zresztą zadziwia mnie, jak bardzo zdecydowanie i z premedytacją kładziesz na szalę swoją wiarygodność jako blogera. Bo niepohamowaną chęć bycia na szczycie i na ustach tłumu doskonale rozumiem. I cenię. Ale próbujesz to osiągnąć jednocześnie ten tłum okłamując. Wybacz, ale sztuczność Twojego wpisu tak bardzo widać i ona tak bardzo razi... Twój tekst jest bardzo krótki, ale jednocześnie tak bardzo ocieka fałszem. Myślę, że nawet Fakt powstydziłby się wypuścić tak nienaturalny osąd.

Powiedz, czy utrata wiarygodności naprawdę jest ceną, którą warto zapłacić za bycie na językach? Ten wpis z pewnością pobije rekordy - i odsłon, i komentarzy. Tyle że połowa, jak nie większość już została skasowana - w tym mój - bo godziła w Twoje ego. 



Facebook też oszalał pod Twoim postem, którym (znów na siłę) próbujesz udowodnić wszystkim zbanowanym, że to oni nie mają mózgu bo nie rozumieją przekazu... Słabe, bo przekaz był bardzo jasny i nawet dla przeciętnego gimnazjalisty Twój wpis kupy się nie trzyma. Poza tym - na 46 najwięcej lajków zebrała moja odpowiedź. To coś znaczy.



Może chciałbym wierzyć, że miałeś słabszy dzień, ale trochę byłoby ich wtedy za dużo. Ale muszę Ci przyznać, że masz (miałeś?) masę inteligentnych czytelników, których co prawda zbanowałeś, ale pokazali choćby przez parę sekund, że nie podoba im się to, co im zaserwowałeś - tekst pod (głupią) publiczkę. Twoje prawo pozbyć się 'prostaków' negujących Twoje poglądy. Ale oni zanegowali kłamstwo, nie pogląd.

I to śmierdzi bardziej, niż żebrak w autobusie.



A Wy macie jakieś zdanie w tym temacie? Piszcie.

Czytaj dalej »

5 mar 2013

IDZIE KOMINEK PO TRUPACH DO FEJMU

0
Dwie sprawy. Dwie szeroko w mediach komentowane sytuacje, których wynikiem jest śmierć. Pierwsza - kierowca tira ginie od bryły lodu rzuconej przez jakichś dwóch debili. Druga - ginie dziecko, bo ci, którzy mogli pomóc, nie zrobili tego. Ocena mediów i społeczeństwa jest jednoznaczna - są ofiary (kierowca i dziecko) i są winni (chuligani i lekarze). Są jednak w sieci ludzie, którzy na siłę próbują odwrócić te role i ugrać tym coś dla siebie.

A w zasadzie jeden człowiek, o którym wiem, że tak działa - Kominek. Bloger, z którego zdaniem i poglądami liczy się coraz więcej mediów, ostatnio jakby tracił kontakt z rzeczywistością. Albo z premedytacją kreuje utratę tego kontaktu. Ja wiem, że warto iść pod prąd, że tłum jest dla prostaków i życiowych inwalidów, że od kogo dziś na kilometry nie wieje kontrowersją, ten nie znaczy nic. Takie czasy.

Ale żeby móc wbijać ludziom swoje niepopularne poglądy, trzeba wiedzieć, jak je potem obronić. Dzieci to zawsze drażliwy temat, w szczególności kiedy umierają. Dlatego media muszą szumieć, a Owsiak - jako autorytet w walce o życie dzieci - interweniować. Tomku - nie proponujesz żadnych alternatywnych reakcji, a czepiasz się tych które już są. Bo jeśli nie szum w mediach to co? Cisza? "To się zdarza na całym świecie" więc pogódźmy się z tym? I uwierzmy, że człowiek uczy się na własnych błędach i więcej nikt przez błąd lekarski nie zginie? Cokolwiek tu zawiniło - system czy człowiek - trzeba naprawić. A nie kneblować się nawzajem i zmiatać syf pod dywan. Milczenie nie w każdej sytuacji jest złotem, a już na pewno nie w tej. Milcząc teraz i w każdym takim przypadku - obojętnie czy umiera dziecko czy dorosły - akceptujemy jako społeczeństwo stan obecny i dajemy do zrozumienia, że tak jest nam dobrze.

Z kierowcą tira obchodzisz się podobnie. Odwracasz uwagę od tego, co ważne - od jego śmierci, od okoliczności i na siłę budujesz ideologię do całego zdarzenia. Sprowadzasz tę sytuację do zwykłego, niezbyt szczęśliwego wybryku kilku chłopaczków, którzy mieli pecha i każdemu mogło się zdarzyć. A co to zmienia, powiedz? Nieumyślnie, ale 'udało im się' odebrać życie drugiemu człowiekowi. Rzucali tymi bryłami tak długo, aż zabili. Na zasadzie zabawy w podduszanie kolegi - zobaczymy ile wytrzyma.

Dzięki za próbę napisania dla nich usprawiedliwienia, ale mamy w tym kraju prawo, które rozróżnia zabójstwo umyślne od niezamierzonego. Tą różnicę liczy się w latach i nie ma potrzeby tworzenia nowej kominkowej klasyfikacji kto na co zasłużył, a kto nie. Idąc Twoim tokiem rozumowania, każdego pijanego człowieka powodującego zagrożenie należałoby zostawić w spokoju. Każdego pijanego, który śmiertelnie potrącił człowieka na pasach - jedynie pouczyć i wypisać mandat. Przecież oni nie chcieli, oni tylko za dużo wypili, to była tylko zabawa.

Możemy też próbować usprawiedliwiać Niemców, że nas napadli i terrorystów, że podkładają bomby. Wszystko w imię kontrowersji i byle się niosło.

Mnie można przekonać do wszystkiego, ale to 'wszystko' musi trzymać się kupy. Mieszanka logiki, wrażenia szczerości i zdolności do obrony własnych poglądów potrafi zdziałać cuda i sprawić, że uwierzę w nawet najbardziej kosmiczne zjawiska. Twoim ostatnim tekstom zdecydowanie brakuje każdego z tych składników.

Ja wiem, że tabloidowe generowanie kontrowersji dla samej kontrowersji zawsze i wszędzie się sprzeda, ale to dlatego że kupi je plebs, którego w tym kraju jest dość sporo. A skrajne poglądy mają to do siebie, że ich nikt prócz takiego plebsu nie traktuje poważnie. Bo albo są fałszywe i na pokaz, albo głoszone przez radykałów. Ciemny lud to łyknie, ale sam powiedz - warto się tak poświęcać?

Aha, zapomniałbym - zdanie: 'nie ma nic niezwykłego w tym, ze zmarło dziecko'. No niby nie ma, dzieci też umierają. Ale nie odwracaj uwagi od okoliczności i nie spłycaj dramatu rodziny do tyleż emocjonalnego, co pustego sloganu o zwyczajności tej sytuacji. A przynajmniej do momentu, w którym słowo 'dziecko' przestanie być dla Ciebie jedynie rzeczownikiem, a stanie się całym Twoim życiem.




Czytaj dalej »

13 sty 2013

JA SWOJE NA SERCU NABAZGRAŁEM...

0
Mogę nie wrzucić do puszki ani złotówki? Mogę.
Mogę nie wystawić żadnej charytatywnej aukcji? Mogę.
Mogę też żadnej nie wylicytować? Mogę.
Mogę spać spokojnie? Pewno, że mogę.

Ha, mam was. Mogę, bo są przecież inne sposoby - choćby takie, jak e-serce. Czyli najprostszy i nie wymagający od nas niczego poza użyciem palca i tacz-padu sposób na wzięcie 'aktywnego' (ale heca!) udziału w WOŚP. Tak, siedząc wygodnie przed laptopem kiedy na dworze mróz, my aktywnie wspieramy Orkiestrę i jeszcze możemy coś nabazgrać na internetowym serduchu. Albo poza, tak jak ja. 

Na tym polega cały fun. Tylko tyle i aż tyle. Do dzisiaj do końca dnia wymyślacie sobie, co chcielibyście przekazać i mażecie pikselami po ekranie. Możecie postawić tylko kropkę nad 'i', możecie też odtworzyć na nim obraz panoramy racławickiej. Wasz wybór, kwestią jest tylko cena waszego dzieła. A płaci się za każdy wykorzystany piksel, który w sumie tani nie jest, ale jak macie wyobraźnię to za rozsądną kwotę można coś sensownego stworzyć. Ja np. narysowałem filiżankę kawy i wydaje mi się to bardzo sensowne :)

Możecie też wpłacić i nic nie zrobić, ale to akurat jest bez sensu, bo po to jest e-serce, żeby zostawić po sobie ślad. Zresztą za chwilę może już nie być miejsca więc i tak pozostanie wam tylko popatrzyć na to, co już jest. Albo pomóc Owsiakowi, Bednarkowi, Dodzie i Lewandowskiemu wypełniać ich piksele.

Są możliwości, ale najważniejsze że cała ta machina w końcu ruszyła, bo do wczoraj wieczora wynik był marny - 1800 uderzeń e-serca i niecałe 40 tysięcy zł na koncie. Dziś już wiadomo, że udało się pobić ten sprzed roku (było prawie 90), choć na moje oko teraz mogło być znacznie więcej, gdyby wspierający akcję blogerzy zdecydowali się ją... wesprzeć.

Trochę mi z tym dziwnie, bo Artur Kurasiński, Grzegorz Marczak, Kominek, Maciej Budzich i Paweł Tkaczyk podpisują się pod e-sercem swoimi nazwiskami, a na ich blogach prawie nie ma śladu o całej akcji: od 12 grudnia Paweł wspomniał o niej raz - 2 stycznia, Antyweb raz 7 stycznia, Kominek 9 stycznia, a Artur i Maciej wcale. Zero grafik, zero linków, (prawie) zero informacji że ktoś coś wspiera. A jeden wpis na cały miesiąc akcji to chyba trochę mało, żeby można było to nazwać 'wsparciem'. Fajnie, że na e-sercu dumnie się wszyscy razem prezentują, ale tam nie ma setek tysięcy odwiedzin dziennie. Są u blogerów. Blogerów, którzy sprawę albo przemilczeli, albo zaangażowali się dopiero w końcówce.

Wiem, że się czepiam, bo przecież jest efekt. Ale e-serce to nie kolejny produkt, którym można się polansować albo nie, a część wielkiej akcji charytatywnej, o której trzeba mówić i przypominać co jakiś czas tym, co nie jeszcze wiedzą. Może ja się nie znam, może tak po prostu miało być, ale jakoś nie mogę odeprzeć wrażenia, że mogło być lepiej. Może dlatego, że celem było 300 tysięcy, a pewnie aż tyle nie uda się do północy uzbierać. Może dlatego, że kampania z Mafią dla psa w miesiąc zebrała prawie 3 miliony odsłon, a e-serce ledwo 14547. Może dlatego, że na bazgroły powinien pozwolić cały internet, a nie tylko Firefox. Może dlatego, że akcję 'wsparło' wiele znanych osobowości, które za bardzo się z tym nie obnosiły. I co? Chyba wszystko po trochu.

Mimo to nie mam wątpliwości, ze e-serce znów wygrało, tak jak i wygra pewnie cała Orkiestra. Ale mogło wygrać zdecydowanie wyżej.

PS.
Wspomniałem już, że mój bazgroł do filiżanka kawy i podpowiedziałem, gdzie go znaleźć. To co? Kto pierwszy ten lepszy?



Dodaj coś od siebie - zostaw komentarz!
Czytaj dalej »

9 sty 2013

BLOGERY SIĘ DZIELĄ I ROBIĄ INTERNETY. BO jestSHARE WEEK!

0

Od trzech wpisów nie robię nic innego, jak tylko piętnuję pewne irytujące zachowania. Nie wszystkim się to podoba, ale pamiętajcie, że nigdy nic nie jest czarne albo białe i zawsze musicie próbować widzieć drugą stronę medalu.

Ale dziś temat będzie luźny i radosny :)

Bo jest taka sprawa, że Andrzej z jestKultura po raz drugi inicjuje rewelacyjną akcję dzielenia się najbardziej interesującymi blogami, które czytamy. Share Week polega na tym, że za chwilę zobaczycie kilka blogów, które warto znać. Warto, bo wnoszą jakąś wartość. Warto, bo blogosfera pędzi do przodu i już niedługo blogi będą pierwszymi stronami, które otwieracie zaraz po odpaleniu Facebooka.

Jeszcze słowo o samej akcji. Bo każdy, szczególnie ten mniej popularny bloger, się cieszy. Pokaże, co czyta, podlinkuje i jego też gdzieś podlinkują. Jak to Andrzej stwierdził, 'Internety same się nie zrobią'. Święta racja, bo żeby blogosfera rosła w siłę, to wszyscy musimy się nawzajem wspierać i to jest oczywiste. Tylko czemu dzieje się to tak rzadko?

Dlatego ja postanawiam dzielić się z wami wartościowymi wpisami innych blogerów trochę częściej niż raz na rok. Bo raz, że chcę budować z nimi pozytywne relacje, dwa - chcę pokazać wam, że blogi są życiowo o wiele bardziej inspirujące i warte waszej uwagi niż te wszystkie onety i gazety. I trzy - tylko tak można zbudować solidne fundamenty pod rozwój blogosfery.

A teraz do dzieła. Czytam blogi znane i lubiane przez masy, jak i te świeże i mniej popularne. I dla tych ostatnich Share Week jest o wiele bardziej wartościowy. Dlatego wymienię... 10 blogów. Pięć niszowych, ale z potencjałem na szczyt blogosfery i pięć super extra bombastic blogów, które swoją szansę już wykorzystały i są po prostu zajebiste pod każdym względem.

TOP 5 z przyszłością:

Stay Fly - mimo, że Grzeczny Chłopiec się na mnie obraził, bo śmiałem skrytykować jego (i nie tylko) punkt widzenia, to szczerze polecam wam tego bloga o każdej porze dnia i nocy. Lifestyle w pełnym tego słowa znaczeniu i taki-jak-lubię styl pisania notek - na luzie i bez kompleksów.

Wiecej Luzu - drugi 'luźny' blog o lajfstajlu, który bardzo dynamicznie się rozwija. Ostatnio zmienił szaty i w tym designie mu zdecydowanie lepiej. Krzysiek pisze ciekawe, krótkie, ale zapadające w pamięć notki - i to jest najważniejsze.

Prawnik na macierzyńskim - czyli młoda prawniczka (nie lubi tego określenia ;) na urlopie odkrywająca tajniki sądowych zwyczajów i obyczajów, a także tłumacząca zawiłe meandry prawa na nasz ludzki język.

Ekaterina Kozlova - poznałem jej blog dopiero niedawno, ale podoba mi się jej styl myślenia i sposób, w jaki przelewa go na klawiaturę. Bezkompromisowa, idąca pod prąd i jednocześnie w swej wrażliwości trzeźwo myśląca dziewczyna, którą chce mi się czytać.

MaMoL - to jeden z niewielu blogów, w którym dzieci i rodzicielstwo to nie cukierkowo-landrynkowy świat. Krótkie, szczere i z poczuciem humoru wyznania kochająco (zawsze) nienawidzącej (rzadko) żony i matki dwójki słodkich bobasów.

I kolejne TOP 5 - blogi z najbardziej wartościowym contentem w sieci:

JestKultura - nie dlatego, że Share Week wyszedł od niego. Jeśli macie problem z ubieraniem swoich myśli w słowa - czytajcie Andrzeja. On was nauczy, bo robi to najlepiej w internetach.

Kominek - zwłaszcza .IN, choć .ES też czytam regularnie. Obowiązkowa lektura dla tych, którzy lubią mieć różne spojrzenia na świat, ludzi, gadżety, a nawet samego siebie.

Zombie Samurai - Paweł w swoich wywodach nie używa zbędnych słów. Przynajmniej ja się jeszcze nie natknąłem. Gdyby ktoś chciał streścić jego wpisy, musiałby je w całości przepisać.

Lekkostronniczy - rzadko mam czas ich oglądać i szkoda mi ogromnie. Mam to samo poczucie humoru, co oni więc ja się bawię przednio. I to samo, co u Andrzeja - jeśli nie wiecie, z czego można się pośmiać i co można wyśmiać to ONI was tego nauczą.

BlogoStrefa - aż dziwne, że tak późno ktoś na to wpadł. Ale najważniejsze, że jest. Ilona zbiera wszystkie blogowe newsy, historie i ludzi, no i wrzuca właśnie tu (choć mogłaby częściej, a większość jest na jej profilu fb). W każdym razie dla blogera to miejsce jest obowiązkowe.

Rzecz jasna wszystkim dam znać, że o nich tu wspomniałem. Oczywiście w ramach zacieśniania więzi i tworzenia pozytywnych relacji.

A jak tam WASZE typy? Śledzicie jakieś choćby od czasu do czasu? Piszcie, sam chętnie poznam :)



Zostaw komentarz! Czyli podziel się linkiem :)

Czytaj dalej »

4 sty 2013

ANIA MUCHA W JURY, CZYLI DOBRE ALIBI NA SŁABEGO BLOGA

0
Bardzo chciałem/chciałam startować, ale Mucha nie będzie mnie oceniać.

Wczoraj organizatorzy konkursu Blog Roku 2012 ogłosili skład jury. W kategorii 'lifestyle' dzielić i rządzić ma Anna Mucha. Nie ministra, ta druga. A w blogosferze lament, żal, ogólne WTF i skandal.

I foch. Paru blogerów już złożyło publiczne zażalenie, że cały rok czekali, a tu taka porażka. No to wam powiem i sparafrazuję znane powiedzenie, że marnemu blogerowi to i juror przeszkadza...

Nie chcecie, to nie - musu przecież nie ma. Ale nie zasłaniajcie się czymś takim, jak "gupi juror"! Że co on tam wie, że przecież nie ma pojęcia o blogach, skoro sam ma TAKI blog. Że aktor jest od grania i niech spada do teatru albo na plan, ale od blogów to mu wara.

A prawda jest taka, że szukacie sobie alibi. Wasz blog i tak nie wygra, choć w waszym mniemaniu powinien, bo jest śliczny, bo ma mnóstwo pasjonującej treści, bo ma tysiące lajków i przede wszystkim jest waszym ukochanym dzieckiem (więc to haniebne bardziej docenić czyjeś inne, brzydsze i głupsze dziecko, nieprawdaż?). Zwycięży zwykły przypadek.

No to po co w takim razie startować, walczyć o głosy i na sam koniec i tak być wielce zawiedzionym. Lepiej odpuścić i jeszcze szybciej się usprawiedliwić. Sam przyznam sobie nagrodę, bo przynajmniej nie będzie wstydu - to u jednego z blogerów. Pewnie. Ciemny lud czytelników i tak to kupi, a bloger będzie czuł się rozgrzeszony. Wygrana to przecież obciach i wiocha zarazem - być docenionym przez kogoś, kto ma TAKIEGO bloga. A przegrana to skandal, bo jak mogli dać nam TAKIEGO jurora, który nie docenia najlepszych blogów. No nie można wam dogodzić...

To przyjmijcie do wiadomości, że ocena kogokolwiek z tego jury jest tylko i wyłącznie jego subiektywnym wyborem. To nie konkurs matematyczny na dobre i złe odpowiedzi. Nie ma jednej złotej reguły, jak tworzyć i pisać dobrego bloga. Każdy, kto spojrzy będzie widział co innego. To kwestia gustu.

Czy ktokolwiek z was na tyle dobrze zna Annę M., żeby powiedzieć, że ma fatalny gust?
I czy w ogóle ktokolwiek z nas jest predyscynowany do tego, żeby go oceniać?

Część blogosfery już oceniła Muchę, zanim ona zdążyła czyjkolwiek blog w ogóle zobaczyć!  Kominek, Paweł Opydo, Hatalska i paru innych, którzy na blogowaniu zjedli zęby - czy oni wszyscy zgodnie wybraliby ten jeden właściwy i najlepszy blog? Każdy docenia co innego, czyta co innego i czego innego oczekuje od samego blogowania.

Dlatego nie ma ŻADNEGO znaczenia kto ocenia jaką kategorię. Za miesiąc i tak nikt nie będzie pamiętał ani tym bardziej szukał po internetach. Nikt nie wypomni, że to na waszym blogu usiadła mucha. Liczy się wygrana, która mimo że w tym konkursie jest całkowicie przypadkowa, to przynosi jakiś splendor i popularność.

Mucha odleci, a marka i czytelnicy zostaną. I to tyle.

PS.
Ja daję sobie weekend na podjęcie decyzji czy wystartować. Bo nie wiem czy to fair zabierać wygraną innym, pisząc dopiero czwarty miesiąc :P



Podobało Ci się? Nie zgadzasz się? Zostaw komentarz!

Czytaj dalej »

14 gru 2012

SEGRITTA vs. NIKON - WŁĄCZAM SIĘ I USTAWIAM DZIENNIKARZA naTemat.pl

1

Nie chciałem jako kolejny bloger pisać o "aferze" z Segrittą i Nikonem w roli głównej. Blogosferą zatrzęsło, wypowiedział się już chyba każdy kto mógł i dobra jest. Inne portale też odtrąbiły tę akcję, ale dla nich nie było to wydarzenie dnia, bo przecież te wszystkie onety i gazety mają inne priorytety. A niechże będzie do rymu. 

Poruszył mnie jednak artykuł Tomasza Jaroszka w serwisie naTemat.pl, właśnie na temat konfliktu na linii znana blogerka-znana marka aparatów. Poruszył, w sensie zniesmaczył. Bo oto chęć podzielenia się swoimi wywodami poczuł facet na co dzień zajmujący się gospodarką, finansami i innymi tego typu niebanalnymi sprawami (od strony dziennikarskiej rzecz jasna). Ja nikomu nie odmawiam prawa do opinii, ale niech to sobie robi na swoim własnym fejsbuku albo niech sobie o tym potweetuje. A tak, pisząc na znanym portalu opiniotwórczym stawia się w roli eksperta i wpisuje się w znany schemat "nie znam się, więc się wypowiem".

Panie Tomaszu, bloger ma wybujałe ego i musi je mieć, bo blogera bez jaj i bez wyrazistych poglądów nikt nie będzie czytał. A ego idzie w parze z popularnością (u każdego) i nie ma w tym nic dziwnego, że Segritta w ten sposób uzewnętrznia swoje potrzeby. Taki też jej styl - przeczytałby pan więcej niż jeden tekst na jej blogu, to doszukałby się pan spójności. A tak ja mam wątpliwości czy w ogóle widział pan ten tekst o Nikonie. A ściślej nie sam tekst, a wpis na facebooku i reakcje pod nim.

To ja pana oświecę i wytłumaczę o co chodzi. Spoko, nie jest pan jedyny, który nie czuje blogerowego poczucia humoru. Zresztą to nawet nie chodzi o samo zrozumienie intencji blogera, a o zwykłe rozumienie słowa "ironia", którą bardzo umiejętnie posłużyła się Segritta. Do tego podkreśliła swoje wybujałe ego i wystarczyło - internety huczą. A przecież każdy wie albo powinien wiedzieć, że to przede wszystkim gra na emocjach i odczuciach czytelników, którzy w ten sposób nabijają blogerowi ruch na stronie i całą rzeszę nowych odwiedzających. A nóż zostaną. That's it. Normalne działanie blogera, który chce żeby go czytali.

Równie dobrze jako "ekspert" powinien się pan czepić tego gościa z Nikona, który pomoc zaoferował. Bombę przyniosła Segritta, ale ten pacan ją aktywował  - dał obietnicę bez pokrycia, nie wywiązał się i bezczelnie chciał na blogerce sobie dorobić. Przedstawiciel światowej marki. Na mało komu znanej poza Polską blogerce. Żałosne. I godne opisania na blogu, fejsie, wykopie i gdzie tylko się da. 

Dobra, powiedziałem swoje, a teraz odkrywamy karty. Zgrabnie próbuje pan wykorzystać aferkę z naszego blogowego podwórka po to, żeby przemycić parę tekstów o kondycji polskiej gospodarki. Czyż nie? W końcu to jest pana właściwa działka. Ja wiem, że trudno jest się przebić z takimi tematami, ale nieładnie tak na czyjejś krytyce się promować. Tym bardziej, że ta osoba na krytykę nie zasłużyła. A przynajmniej nie od kogoś, kto z blogosferą mało ma wspólnego.



Dodaj coś od siebie - zostaw komentarz!

Czytaj dalej »

8 gru 2012

DASZ CZY NIE DASZ - DOCZYTAJ DO KOŃCA. TO WAŻNE

0

Ja nie rozumiem tych wszystkich akcji ze zbieraniem pieniędzy. Co chwilę jakaś Szlachetna Paczka albo inny Czad. Jestem Polakiem, biednym Polakiem i nie stać mnie na takie pomaganie. Mam rodzinę na utrzymaniu, do cholery. Niemałą rodzinę. Robię na dwie zmiany, żeby było co do gara włożyć, żona z dzieciakami siedzi, czasem gdzieś pójdzie dorobić, ale i tak zalegamy z gazem za ostatni miesiąc. Nam też się należy pomoc, ale za bogaty chyba jestem, bo żadnej opiece społecznej nie podlegam. No mam duży dom, mam auto, mam dwa telewizory na chacie, ale przecież gdzieś muszę mieszkać, czymś do roboty dojeżdżać i czasem mecz obejrzeć. W najtańszym markecie robię zakupy, żeby się mi się budżet domknął. A ci jeszcze pieniądze chcą ode mnie wyciągać, dają zdjęcia chudych małych murzynków i myślą, że da się mnie tak podejść. Wiem, że ci ludzie mają biedę i to gorszą niż my tutaj, ale nic nie poradzę, że ja jestem tu, a oni tam. Moje 20 zł w skali ich problemu to kropla w morzu, a ja tu muszę mieć na paliwo, żeby mnie z pracy nie wyrzucili, jak się spóźnię. Ci co mają, niech dają nawet i dwa tysiące. Sorry, ja nie dam rady. Solidaryzuję się z nimi, ja bym nie chciał tak żyć, ale wiem że moje marne parę złotych tu i tak nie pomoże, a mi może uratować byt do pierwszego.

Prawda, że kolega ostro pojechał? Taką sobie ucięliśmy dzisiaj pogawędkę o pomaganiu innym. W jednym momencie przestał być kolegą, a został zwykłym dupkiem. Jednym z niewielu jakich znam i niestety jednym z wielu, którzy myślą podobnie.

A może miał zły humor? Żona od niego uciekła? W sumie to akurat nie byłoby dziwne, ale nie usprawiedliwia go nic. Jest dupkiem. Na tacę co tydzień rzuca parę monet, a na głodujące dzieciaki mu szkoda.

Wy bądźcie inni. Normalni. Kupcie prezent dla swojego chłopaka / dziewczyny o 20 zł tańszy i zróbcie coś dla świata. Nie ważne czy dla Afryki, czy dla wielodzietnej rodziny ze slumsów waszego miasta. Nie ubędzie od tego ani biednych, ani głodujących, ale przybędzie im przynajmniej jeden bardziej radosny dzień w ich życiu. Albo jeden dodatkowy dzień życia, bo ktoś dostanie szklankę wody.

Mnie to rusza, więc ja kupiłem Loko. To taka fajna, śmieszna i bardzo na czasie bajka dla dzieci (dla dorosłych też, bo mi bardzo przypadła do gustu) w formie audiobooka nagranego przez kilka blogerskich sław m.in. narratorkę Dorotę Kamińską (też się zakochacie w tym głosie), marionetkę Kominka (a jakżeby inaczej), ojca dyrektora Maćka Budzicha ("zmarionetkowali" biedaka na koniec, ale zasłużył) i parę jeszcze innych osobowości polskiej blogosfery. 

Oni zrobili to charytatywnie, a Wy możecie się do tego włączyć po prostu ją kupując. Są 3 opcje cenowe do wyboru, ale więcej dowiecie się na stronce projektu. Mam nadzieję, że to nie ostatnia taka inicjatywa i że za jakiś czas i ja się udzielę. Szkolny teatrzyk zaliczyłem, więc doświadczenie mam. A aktorstwa się nie zapomina ;)



Podobało Ci się? Nie zgadzasz się? Zostaw komentarz!

Czytaj dalej »

18 lis 2012

STOLICA, S'BUCKS, KOMINEK I PIWO MARCOWE

11
Do Warszawy przywiózł mnie w piątek Polski Bus. Mordercza podróż, mimo że wi-fi, że wygodne fotele, ciepło, a kierowca słucha Trójki. Niestety na zmianę z jakąś inną disco-stacją, a internet szybciej chodził przez GPRS w telefonie. No, ale jestem.

Kiedy człowiek ma tylko parę godzin, żeby sobie "pobyć" to nie wybiera zwiedzania zabytków, grobów nieznanych żołnierzy, ani innych dziwnych miejsc wymagających zaangażowania. Angażował to ja się będę za kilka godzin.



Tego Starbucksa w Warszawie nigdy nie omijam. Lokal przy Nowym Świecie musi być zaliczony, choćby nie wiem co się działo i jak mało czasu bym miał. Najwyżej biorę na wynos, ale wczoraj była okazja, żeby nawet zjeść tam rogala marcińskiego. Tak jest, w Warszawie, tydzień po. A w Poznaniu już od dawna nie można takich nigdzie dostać. Cóż, stolica wszystkie wykupiła i będzie teraz sprzedawać do Bożego Narodzenia.



W czasie długiej jazdy autobusem nagle poczułem mandarynki. Pani siedząca obok zaczęła je sobie obierać i zjadać jedna po drugiej. Może na zachodzie ten cytrusowy zapach symbolizuje plażę i drinki, ale u nas poczułem, że idą święta. Do tego zimno i mglisto na dworze, więc klimat, jakby nie patrzeć, bardzo świąteczny się zrobił. A prezent dostałem w postaci szkolenia, na które sam się zaprosiłem, ale nikt nie miał nic przeciwko.



Ci, którzy wiedzą, czym są blogi i czytają od czasu do czasu taką radosną twórczość, wiedzą też kim jest Kominek. Albo chociaż o nim słyszeli. Dlatego nie będę tu zgłębiał jego osoby, ale powiem tyle, że ten gość dzięki blogowaniu coś już w życiu osiągnął. Dla nas, małych dzieci blogosfery, jest autorytetem. Ojcem, bo jak trzeba, to da zjebkę i matką, bo jak trzeba, to pomoże.

Skoro on i paru innych dało radę, to dlaczego nie ja? A to jest zwykły, pospolity, o wybujałym ego megasympatyczny facet, który dzięki swojemu uporowi w dążeniu do celu, może robić to, co naprawdę lubi, a może nawet i kocha.

Skoro więc on, to czemu nie ja? Potrzebował paru ładnych lat, żeby to firmy z dużą kasą przychodziły do niego, a nie on do nich. Ale teraz to się dzieje, a on sam jest niezależny i ma w pompie sytuację na rynku pracy. Czy nie każdy z nas chce tego samego?

Zatem skoro Kominek, to dlaczego nie ja? I dlaczego nie my wszyscy, którzy chcemy tym żyć?

Po to mi była właśnie piątkowa wycieczka do Warszawy - utwierdzić się w przekonaniu, że idę dobrą drogą. No to podsumujmy:


Kominek, jego styl bycia i to, co osiągnął
+ 
możliwość poznania się z innymi blogerami LIVE
- 
wątpliwości 
= 
fajne przeżycie i moja przyszłość

No dobra, ale po co człowiek sprzedający traktory pokazuje innym, jak te traktory dobrze sprzedawać? Dlaczego zachęca nas do wejścia na jego działkę i robienia tego samego, co on?

Bo blogosfera, to wciąż dla tradycyjnych mediów i większości firm trzeci świat. Ot, taka ciekawostka turystyczna. Są blogerzy, którzy potrafią na sobie i swoim blogu zarobić, ale jest ich bardzo niewielu. Pojawienie się świeżej krwi, nowych pomysłów i nowych twarzy pozwoli na profesjonalizację blogosfery, co przyciągnie do niej znacznie więcej firm, sponsorów i co za tym idzie - znacznie więcej kasy. A zgarniać ją będą ci najlepsi, ci pierwsi, z których zdaniem już teraz trzeba się liczyć i którzy wiedzą, na czym ten biznes polega. Czyli tacy, jak Kominek.

Zatem wielkie podziękowania dla Tomka i paru innych, którzy ciągną tą blogosferę do przodu i przecierają szlaki. Na placu i tak zostaną najlepsi i najwytrwalsi, ale zyskamy na tym wszyscy.


Potem było jeszcze piwo marcowe w Bierhalle - też na Nowym Świecie. Piłem je po raz pierwszy 2 miesiące temu, przed koncertem Coldplay. I się zakochałem. W piwie i w kelnerkach, które są tam po prostu śliczne i każda jedna ma piękny dekolt. Dlatego tak jak Starbucks, od tamtego czasu piwo marcowe w tej knajpie jest obowiązkowym przystankiem podczas każdej mojej wizyty w stolicy. Nieważne, ile mam czasu.

Pięciogodzinna podróż z powrotem minęła szybko, bo spałem. Jednak niewygodne są te fotele w tym polskim busie (chyba wolę te w PKS-ach, wytarte, wgniecione i z dziurami, ale miękkie przynajmniej). Choć świadomość tego, że ktoś ma gorzej (kierowca prowadzący busa we mgle o 2 w nocy), pozwoliła mi odpocząć.

Czwarta rano - jestem w Poznaniu. Nawet wyspany, ale przede wszystkim bogatszy o nowe doświadczenie, poczucie, że jestem częścią polskiej blogosfery i przeczucie, ze to jest właśnie to.



Podobało Ci się? Nie zgadzasz się? Zostaw komentarz!


Czytaj dalej »
- See more at: http://www.exeideas.com/2013/08/add-unlimited-blog-post-scrolling.html#sthash.WFyboNTy.dpuf