18 lis 2012

STOLICA, S'BUCKS, KOMINEK I PIWO MARCOWE

11
Do Warszawy przywiózł mnie w piątek Polski Bus. Mordercza podróż, mimo że wi-fi, że wygodne fotele, ciepło, a kierowca słucha Trójki. Niestety na zmianę z jakąś inną disco-stacją, a internet szybciej chodził przez GPRS w telefonie. No, ale jestem.

Kiedy człowiek ma tylko parę godzin, żeby sobie "pobyć" to nie wybiera zwiedzania zabytków, grobów nieznanych żołnierzy, ani innych dziwnych miejsc wymagających zaangażowania. Angażował to ja się będę za kilka godzin.



Tego Starbucksa w Warszawie nigdy nie omijam. Lokal przy Nowym Świecie musi być zaliczony, choćby nie wiem co się działo i jak mało czasu bym miał. Najwyżej biorę na wynos, ale wczoraj była okazja, żeby nawet zjeść tam rogala marcińskiego. Tak jest, w Warszawie, tydzień po. A w Poznaniu już od dawna nie można takich nigdzie dostać. Cóż, stolica wszystkie wykupiła i będzie teraz sprzedawać do Bożego Narodzenia.



W czasie długiej jazdy autobusem nagle poczułem mandarynki. Pani siedząca obok zaczęła je sobie obierać i zjadać jedna po drugiej. Może na zachodzie ten cytrusowy zapach symbolizuje plażę i drinki, ale u nas poczułem, że idą święta. Do tego zimno i mglisto na dworze, więc klimat, jakby nie patrzeć, bardzo świąteczny się zrobił. A prezent dostałem w postaci szkolenia, na które sam się zaprosiłem, ale nikt nie miał nic przeciwko.



Ci, którzy wiedzą, czym są blogi i czytają od czasu do czasu taką radosną twórczość, wiedzą też kim jest Kominek. Albo chociaż o nim słyszeli. Dlatego nie będę tu zgłębiał jego osoby, ale powiem tyle, że ten gość dzięki blogowaniu coś już w życiu osiągnął. Dla nas, małych dzieci blogosfery, jest autorytetem. Ojcem, bo jak trzeba, to da zjebkę i matką, bo jak trzeba, to pomoże.

Skoro on i paru innych dało radę, to dlaczego nie ja? A to jest zwykły, pospolity, o wybujałym ego megasympatyczny facet, który dzięki swojemu uporowi w dążeniu do celu, może robić to, co naprawdę lubi, a może nawet i kocha.

Skoro więc on, to czemu nie ja? Potrzebował paru ładnych lat, żeby to firmy z dużą kasą przychodziły do niego, a nie on do nich. Ale teraz to się dzieje, a on sam jest niezależny i ma w pompie sytuację na rynku pracy. Czy nie każdy z nas chce tego samego?

Zatem skoro Kominek, to dlaczego nie ja? I dlaczego nie my wszyscy, którzy chcemy tym żyć?

Po to mi była właśnie piątkowa wycieczka do Warszawy - utwierdzić się w przekonaniu, że idę dobrą drogą. No to podsumujmy:


Kominek, jego styl bycia i to, co osiągnął
+ 
możliwość poznania się z innymi blogerami LIVE
- 
wątpliwości 
= 
fajne przeżycie i moja przyszłość

No dobra, ale po co człowiek sprzedający traktory pokazuje innym, jak te traktory dobrze sprzedawać? Dlaczego zachęca nas do wejścia na jego działkę i robienia tego samego, co on?

Bo blogosfera, to wciąż dla tradycyjnych mediów i większości firm trzeci świat. Ot, taka ciekawostka turystyczna. Są blogerzy, którzy potrafią na sobie i swoim blogu zarobić, ale jest ich bardzo niewielu. Pojawienie się świeżej krwi, nowych pomysłów i nowych twarzy pozwoli na profesjonalizację blogosfery, co przyciągnie do niej znacznie więcej firm, sponsorów i co za tym idzie - znacznie więcej kasy. A zgarniać ją będą ci najlepsi, ci pierwsi, z których zdaniem już teraz trzeba się liczyć i którzy wiedzą, na czym ten biznes polega. Czyli tacy, jak Kominek.

Zatem wielkie podziękowania dla Tomka i paru innych, którzy ciągną tą blogosferę do przodu i przecierają szlaki. Na placu i tak zostaną najlepsi i najwytrwalsi, ale zyskamy na tym wszyscy.


Potem było jeszcze piwo marcowe w Bierhalle - też na Nowym Świecie. Piłem je po raz pierwszy 2 miesiące temu, przed koncertem Coldplay. I się zakochałem. W piwie i w kelnerkach, które są tam po prostu śliczne i każda jedna ma piękny dekolt. Dlatego tak jak Starbucks, od tamtego czasu piwo marcowe w tej knajpie jest obowiązkowym przystankiem podczas każdej mojej wizyty w stolicy. Nieważne, ile mam czasu.

Pięciogodzinna podróż z powrotem minęła szybko, bo spałem. Jednak niewygodne są te fotele w tym polskim busie (chyba wolę te w PKS-ach, wytarte, wgniecione i z dziurami, ale miękkie przynajmniej). Choć świadomość tego, że ktoś ma gorzej (kierowca prowadzący busa we mgle o 2 w nocy), pozwoliła mi odpocząć.

Czwarta rano - jestem w Poznaniu. Nawet wyspany, ale przede wszystkim bogatszy o nowe doświadczenie, poczucie, że jestem częścią polskiej blogosfery i przeczucie, ze to jest właśnie to.



Podobało Ci się? Nie zgadzasz się? Zostaw komentarz!


Czytaj dalej »

17 lis 2012

WARSZAWO, LUBIĘ CIĘ - POZNANIAK

3

Zawsze lubiłem duże miasta. Mnóstwo ludzi, różne rasy, dziwne języki, kafejki i kebaby na każdym rogu, wylansowane nastolatki i lokalna biedota, uliczki handlowe i szklane biurowce. Nawet korki uliczne mi się podobają, ale tylko wtedy, kiedy sam w nich nie stoję. Ja idę piechotą i patrzę, jak żyje miasto. A żyje intensywnie, podobnie jak ja. Pewnie dlatego tak bardzo się lubimy.

Barcelona, Reykjavik, Warszawa?

Tak, mam poczucie, że metropolie chcą mnie u siebie gościć, a ja sam chcę u nich przebywać. Nigdy mnie z niczego nie okradły, nie pobiły bez powodu, nie oszukały na bułce w piekarni. Zawsze prowadziły tam, gdzie akurat chciałem dotrzeć i nigdy nie pozwoliły mi się zgubić. Nie wymagały korzystania z nawigacji, bo moja orientacja terenowa w połączeniu z miejską informacją na znakach drogowych zawsze dawała dobre rezultaty.

Berlin, Londyn, Warszawa?

W takich miejscach wszystko jest na swoim miejscu. Moim też, bo metropolie doskonale wiedzą czego chcę i prowadzą za rączkę tak, że ja się nawet nie zastanawiam, w którym kierunku powinienem pójść. Po prostu idę. Mogę nie znać miasta, ale im jest większe, tym bardziej wszystko układa się po mojej myśli i pozwala mi się dobrze bawić. I - tak, tak - odpocząć.

Bo czy nie jest odpoczynkiem chwila spędzona przy dobrej kawie, przy czystym oknie, w wygodnym fotelu i w miejscu, gdzie mogę popatrzyć na tłum wiecznie zabieganych i, jak ja, intensywnie żyjących ludzi? No jest - oni biegają, a ja siedzę. Taksówkarze trąbią, karetka na sygnale, rowerzysta wpada na pieszego, autobus się spóźnia, pasażerowie bluzgają, kierowca ma to gdzieś. Miasto żyje, ja to widzę i cieszy mnie, że na tych 20 minut jestem za szybą. To nic, że za chwilę wychodzę i też będę uczestnikiem tego bałaganu. Ważne, że teraz nim nie jestem i ta jedna chwila, kiedy na tych 20 minut moje życie staje się uporządkowane i kiedy nic nie muszę, pomaga mi się zdystansować i za chwilę na nowo, z optymizmem pozwala wejść w ten bałagan i działać.

No dobrze - odpocząłem, popatrzyłem, posłuchałem, więc idę dalej. A o tym, gdzie mnie poniosło i po co w ogóle stolica chciała się ze mną spotkać - JUTRO.




Podobało Ci się? Nie zgadzasz się? Zostaw komentarz!

Czytaj dalej »

13 lis 2012

KUPIĘ TANIO MIESZKANIE - NA 13 SPOSOBÓW

22
Ostatnio całkiem sporo znajomych mi ludzi planuje zakup mieszkania. Tak sobie rozmawiamy o biznesach, interesach, sportach i rodzinach, aż w końcu temat i tak schodzi na własne M. Nie wiem czy to kwestia pory roku, czy zwykły przypadek. Ale pamiętam, że rok temu o tej porze też z kimś na tematy mieszkaniowe rozmawiałem. 

A trzy lata temu sam kupowałem i remontowałem własne. Coś w tym musi być, że jesienią ludzie rzucają się na mieszkania niczym pijak na wódkę. Wiadomo, że każdy taką decyzję planuje i dojrzewa do niej, ale jakoś tak się dziwnie składa, że jej finał następuje jesienią albo przeciąga się do zimy.

A może nie ma się co dziwić? Jesień sprzyja chorobom, depresjom i ogólnie złemu samopoczuciu, więc podświadomie szukamy czegoś, co nas na ten smutny okres mocno zaangażuje. Poza tym zimne pory roku raczej nie zachęcają do codziennych spacerów i człowiek chętniej posiedzi w domu. Tym bardziej, jeśli właśnie go kupił.


Ale wracając do rozmów ze znajomymi, uderzająca jest ich niewiedza w temacie zakupu mieszkania. O ile rynek pierwotny wymaga wiedzy bardziej prawniczej niż remontowo-budowlanej, to przy kupnie mieszkania "używanego" wystarczy trochę logiki plus jakiś dobry znajomy, co się zna. Takim Waszym doradcą powinien być też pośrednik, ale obojętnie jaki by nie był dla Was miły i kochany, to najbardziej zależy mu na prowizji, czyli Waszych pieniądzach. I ostatnią rzeczą, jaką dla Was zrobi, będzie negocjowanie ceny ze sprzedającym. No chyba, że oboje sztucznie ją zawyżą, co by potem bez wyrzutów sumienia i z uśmiechem na twarzy zaproponować "rewelacyjne" warunki.


Teraz jestem mądry, bo mam to za sobą. Ale trzy lata temu też byłem głupi. Do tego logiczne myślenie w sytuacji, gdy mieszkanie Wam się podoba, a właściciel wciska Wam, że ma dziś jeszcze dwudziestu oglądających, nie należy do najłatwiejszych czynności. Ja już przez to przebrnąłem i chcę się tym teraz z Wami podzielić. Wiem, że ludziom trudno jest uczyć się na czyichś błędach i słuchać złotych porad, bo to im się od razu źle kojarzy - z kazaniem w kościele, z dzieciństwem, kiedy to mamusia "dobrze" nam radziła, już nie wspominając o teściowej. Ale to nie rady tylko sugestie.


Weźcie sobie z tego, co chcecie. Być może komuś to pomoże, być może jeden z poniższych pretekstów przyczyni się do znacznego obniżenia ceny Waszego nowego domu. Nie są to odkrywcze metody, ale dla kogoś, kto musi w 15 minut powiedzieć "biorę" lub nie, bo za drzwiami czeka tabun chętnych, mogą okazać się bardzo cenne.


Oto 13 argumentów, o których z pewnością milczeć będą pośrednicy, właściciele, ich rodziny, sąsiedzi (chyba, że się nie lubią) i zwierzęta. 13 pretekstów do "zjechania" z ceny w sytuacji, kiedy wszyscy grają przeciwko Wam i próbują ukryć to, co niewygodne.

1. Zwróćcie uwagę na klatkę schodową. Mieszkanie może być śliczne, cudne, świeżo wyremontowane, dizajnersko umeblowane, z widokiem na park i jezioro, ale jeśli klatka jest w opłakanym stanie, to negocjujcie. Będziecie sprowadzać znajomych, rodzinę, kochanków. Co z tego, że macie odwalone mieszkanie, kiedy wstyd Wam będzie gościa przez klatkę przeprowadzić.
Poza tym, jej stan często odzwierciedla stan i podejście zarządcy tego miejsca (czyli np. spółdzielni) lub też wskazuje na sąsiadów, którym nie przeszkadza, że ich domowe zwierzątka oddają mocz na klatkę. 
2. Zwykle mieszkania do remontu już mają obniżoną cenę, ale co Wam szkodzi pomarudzić i powzdychać, że okna są do wymiany, parkiet do cyklinowania, a ściany są krzywe i wymagają gładzenia? Zawsze można ugrać jeszcze większą promocję, a poza tym jaką macie pewność, że to już wszystko, co trzeba w mieszkaniu zrobić?
3. No właśnie. Przecież skąd macie wiedzieć, co siedzi w ścianach, suficie i podłodze? Po latach kable elektryczne mogą być już na tyle sfatygowane, że włączenie za jednym razem Waszej nowiutkiej pralki i lodówki spowoduje spięcie i już pierwszego dnia trzeba będzie wołać elektryka i serwis. Koszty.
Sufit może pękać, przeciekać, a w rogu może właśnie pan właściciel zamalował grzyba. Podłoga może skrzypieć i być dziurawa. Koszty.
Jasne, że nie ma co wyjeżdżać na wstępie z takimi podejrzeniami, ale jeśli nie mamy pod ręką fachowca, to każdą, nawet najdrobniejszą rysę trzeba samemu dokładnie prześwietlić i żądać wyjaśnień.
Dobrym patentem jest prośba o "naprawdę bardzo szczerą odpowiedź", co w mieszkaniu jest do naprawy, do remontu, bla bla bla, bo bardzo nie chcemy być zaskoczeni, jesteśmy biedni, mamy ograniczony budżet etc. Taki zabieg często wystarcza, żeby zobaczyć czy właściciel jest z nami szczery, czy chce nami zakręcić, bo widać to po jego zachowaniu - całym swoim ciałem pokazuje, jaką walkę sam ze sobą właśnie toczy: mówić o trupie pod podłogą czy przemilczeć?
4. Jeśli nie zależy Wam na widoku albo jasnym mieszkaniu, to szukajcie takich, gdzie pod oknem jest plac budowy, a do pomieszczeń ani przez sekundę w ciągu dnia nie zagląda słońce. Wam nie zależy, ale właściciel o tym nie wie. Zimne, ciemne lokum bez perspektyw na szczęśliwe życie dla urodzonego domatora. Fatalne położenie. Negocjujcie.
5. Brak balkonu - to samo. Wam może nie zależeć, ale musicie wiedzieć, że takie mieszkanie trudno sprzedać, bo 9 na 10-ciu chciałoby mieć trochę podwórka w kamienicy albo na blokowisku. Wy możecie być tym jednym, ale choć na chwilę warto o tym zapomnieć i nie wychylać się, że "właściwie po co nam balkon".
6. Obojętnie na jakim piętrze znajduje się Wasze upatrzone M, to zawsze można znaleźć powód do jakiejś niewielkiej obniżki. Przecież parter to z samej definicji zagrożenie w postaci złodziei i niezapowiedzianych wizyt świadków Jehowy plus zimna piwnica pod Wami. Piętro po środku to sąsiedzi z każdej strony, do tego zawsze możecie zalać kogoś pod Wami i ktoś może zalać Was. Na samej górze latem jest gorąco, zimą zimno, dach może przeciekać, a jeśli macie dziecko to już w ogóle możecie je wykorzystać jako kartę przetargową.
7. My młodzi kupujemy raczej mieszkania małe i nieustawne, a gratów ze sobą mamy tyle, że pałac mógłby nie wystarczyć. A przecież nie będziemy się ich pozbywać tylko dlatego, że nie mamy gdzie ich upchnąć. No chyba, że właściciel satysfakcjonująco obniży cenę, bo mieszkanie nie posiada piwnicy (albo czegoś w tym rodzaju). A to wbrew pozorom tak samo ważne pomieszczenie jak kuchnia czy łazienka. Każdy chce mieć w domu ład i skład, ale nikt nie chcę się niczego pozbywać, bo a nóż się kiedyś przyda. Piwnica musi być. Albo zjazd z ceny. 
8. Dobrze jest mieć auto. Bo w przypadku, kiedy właściciel nie posiada garażu albo miejsca parkingowego, a postawienie naszej gabloty na ulicy graniczy z cudem, jest to cudowny pretekst do negocjacji. No bo musimy wynająć garaż, opłacić miejsce albo wykupić parking pod blokiem. Koszty, koszty.
9. Sprawdźcie w Internecie czy na osiedlu, gdzie będziecie mieszkać były ostatnio jakieś rozboje, napady albo kradzieże. Czy ekshibicjoniści odstawiają swój performance tylko wieczorami, czy w ciągu dnia też mają występy. Popytajcie sąsiadów czy ten trzepak pod oknem aby na pewno służy do trzepania dywanów, a nie jako miejsce spotkań tutejszej młodzieży. Wszystko ma wpływ na cenę.
10. Jeśli Wasze wymarzone mieszkanie ma aneks kuchenny... to dobrze. Sytuacja podobna do tej z balkonem i oknami od północy. Może Was taki układ rajcować, ale nie wyprowadzajcie sprzedającego z błędu i pokażcie, jak wielki to dla Was kłopot. Tu trzeba przebudować, tam dobudować, wszystko pomalować, no i jeszcze drzwi... Nie byliście przygotowani na takie koszty. Aneksy nie są już modne i ogarnięty właściciel mieszkania powinien doskonale o tym wiedzieć. A jak nie, to delikatnie dajcie mu do zrozumienia, że aromat smażonego kotleta nie współgra z zapachem waniliowej świeczki w salonie. Niedobrze Wam się robi.
11. Papiery. Wszystkie flepy i świstki poświadczające, że ten oto pan jest właścicielem mieszkania, że nie jest niczym obciążone, zajęte przez komornika, nie ma na nim żadnej służebności, że nie zalega z czynszem za ostatnie 10 lat. Plan mieszkania i wiele innych ważnych dokumentów. Jeśli czegoś brakuje i jest wielce prawdopodobne, że się nie znajdzie, to nawet nie zaczynajcie negocjacji. Bo za 3 miesiące przyjdzie do Was pismo, że jako nowi właściciele zalegacie 100 tysięcy złotych z jakiegoś bliżej nieokreślonego powodu.
12. Łazienka to drogi biznes, więc jeśli fugi między kafelkami są czarne, a w wannie, w klozecie i w umywalce macie rdzawo-brązowe smugi, koło okna zamieszkał grzyb i w ogóle śmierdzi moczem starego dziada, to tym lepiej dla Was i dla Waszych negocjacji.
A co, jeśli łazienka wygląda na czystą, zadbaną i nawet względnie ładny zapach stamtąd dochodzi? Pytajcie, kiedy była remontowana i żądajcie paragonów zakupu płytek, rurek, kabiny prysznicowej i wszystkiego, co tylko Wam do głowy przyjdzie. Bo ładnie wyglądająca łazienka, ale zrobiona 10 lat temu oznacza, że mogą się tam zalęgnąć jakieś robale - pod zabudowaną wanną, prysznicem, w szafkach, pod podłogą i kiedyś mogą chcieć stamtąd wyjść. W wilgotnych warunkach mają ułatwione zadanie. Ale kosztowny remont załatwi sprawę.
Trochę naciągany, ale niestandardowy pretekst, który może właściciela bardzo zaskoczyć i jest szansa, że będąc w lekkim szoku obniży Wam cenę.


13. Nie zawsze jedynym sukcesem, jaki możecie osiągnąć jest niższa cena. Jeśli Wy macie twarde argumenty, a właściciel mimo to nie chce spuścić z ceny, macie 2 wyjścia. Możecie olać sprawę, obrazić się i wyjść albo próbować uzyskać coś w zamian. Część rzeczy sprzedający zazwyczaj chce wziąć ze sobą do swojego nowego domu, np. pralkę. Umówcie się, że OK - cena zostaje, ale pan dorzucasz tę pralkę i ona tu zostaje. Takim sposobem też można się dogadać i w sumie obie strony powinny być zadowolone - Wy, bo macie gdzie prać i nie musicie jeździć po marketach i pan były już właściciel, bo kupi sobie nową, na gwarancji.

Ja nie zastosowałem nawet "mniejszej połowy" tych wszystkich pretekstów, bo nie musiałem albo nie wiedziałem, że mogę je zastosować. Głupi byłem, jak większość przed swoim "pierwszym razem".


A czy Was coś negatywnie zaskoczyło zaraz po podpisaniu umowy? Coś, po czym do dziś nie możecie spojrzeć w lustro, bo tak bardzo Wam wstyd żeście wcześniej tego nie dostrzegli? A może popisaliście się jakimś mistrzowskim zagraniem, po którym właściciel spuścił Wam połowę ceny? Piszcie, ktoś na pewno na tym skorzysta.




Podobało Ci się? Nie zgadzasz się? Zostaw komentarz!

Czytaj dalej »

19 paź 2012

JAZDA NA KARTONIE

2
Wreszcie jest! Ultralekki, ekologiczny, nadający się do pełnego recyclingu rower z kartonu. Wymyślił go pewien Żyd, który pięknie kontynuuje tradycje swojego narodu - czyli jest pierwszy, przed wszystkimi i to on na tym najwięcej zarobi.

Siedział nad swoim projektem półtora roku. Myślał, składał, prasował ten karton aż w końcu wyszło mu dzieło jego życia. Ja go naprawdę podziwiam, bo chłopak dłubał zapewne dzień i noc na warsztacie szukając optymalnego rozwiązania. Zaniedbał w tym czasie swoją kobietę i czwórkę dzieci, ale wymyślił. Rodzina od niego odeszła, ale teraz pewnie wróci.

Geniusz pomyślał o wszystkim. Modlisz się, żeby nie padało, bo się rozleci? Nic z tego, rower jest posmarowany specjalnym lakierem, który chroni go przed zgubnym działaniem wody i błota. Ucierpieć możesz jedynie Ty, bo rowerek nie dorobił się jeszcze błotników i istnieje duże ryzyko, że podczas jazdy w deszczu możesz sobie ubrudzić tyłek.

A jeśli sen z powiek spędza Ci zmiana łańcucha albo dętki, to... możesz spać spokojnie. Łańcuch bardziej przypomina taką większą gumkę recepturkę - wystarczy mieć w zapasie i jak Ci się zerwie to nakładasz. Jak gumkę do włosów albo na... no wiecie gdzie. Proste, żadna filozofia. Opona to też guma, ale wypełniona nie powietrzem, a jakimś tworzywem (hmm... gumą?) - nie ma prawa się przebić więc na polskie drogi i chodniki jak znalazł.

Ale kolega z Izraela nie przewidział jednego. Wycenił rower na 20 $, czyli jakieś 70 złotych. To jak za darmo. Kilka bym sobie takich kupił, w różnych kolorach, bo przecież mamy jesień i pogoda w kratkę. No to czego nie przewidział?

Tego, że to będzie HIT. Modny i stylowy, szczyt lansu i pozycji społecznej. Każdy będzie chciał go mieć, to będzie trend na dłuuugie lata. Aluminium i plastiki zostaną rzucone w kąt, a każda firma zacznie produkować na masową skalę kartonowe jednoślady.

A kto dziś nie zna ostrego koła? Nie ma chyba już takich na ziemi. No więc niech mi ktoś teraz łaskawie wytłumaczy, dlaczego za ramę z dwoma kołami muszę zapłacić więcej niż za rower z pełnym wyposażeniem - biegami, hamulcami, lampkami i innymi duperelami? Pełna powaga, przeglądałem ostatnio Allegro i chcąc kupić zwykły, biały rowerek na dwóch wąskich kółeczkach plus siodełko i kierownica, musiałbym odchudzić swój portfel o prawie 1000 zł !

To z jednej strony efekt postępującej kultury minimalizmu, a z drugiej samego trendu posiadania takiego okazu. Idea albo lans. Tak czy siak, cena jest zabójcza dla tych wszystkich, którzy nie robią z tego pomysłu na siebie, a chcą jedynie pojeździć. I to samo czeka nasz kartonowy rowerek, który następnego lata powinien skutecznie sprawić, aby ostre koło pozostało w piwnicy. Lub zostało rzucone na śmietnik, co by mógł go sobie ktoś zabrać do przewożenia złomu i sprzętu AGD.

A propos piwnic. Boisz się, że ktoś połasi się na twoje kartonowe cacko i rano piwnica będzie pusta? Spokojnie - nasi rodzimi bezdomni niekoniecznie będą stawiać na ekologię i żaden kartonowy model z blokowych piwnic nie zniknie, ale może zostać ostro nadgryziony przez okoliczne-piwniczne zwierzaki. 

A co, jak się rowerek zużyje? Ja wiem, że w cywilizowanych krajach nie ma z tym problemu, ale u nas te kolorowe śmietniki segregujące odpady są albo zapełnione, albo przewrócone, albo jest ich za mało, albo w ogóle nie ma.

Spokojnie, poradzimy sobie. Opał jest przecież drogi, a czymś palić trzeba...

P.S. A jakby ktoś chciał skonstruować taki jeżdżący karton to proszę bardzo:



Podobało Ci się? Zostaw komentarz!

Czytaj dalej »

4 paź 2012

KUJAWSKI W PIERSIACH

6

Ogłaszam konkurs. Pytanie: do czego służy olej spożywczy?

Do smażenia kotletów? Nie.
Do smarowania silnika? No jak, błagam.
Do wcierania we włosy? Głupie, ale też nie.

Do wczoraj myślałem, że wiem.

I co gorsza smażyłem na nim kotlety, naleśniki, grzybki jakieś i nawet kabaczek. Nie wiem, na czym teraz będę to robił. Grzyby wylądują w piekarniku, a mięso wsadzę do mikrofali. A olej do śmietnika, won mi stąd. Źle cię przez te wszystkie lata stosowałem, więc i tak już na nic mi się nie przydasz. 

Ale do rzeczy, do czego on w końcu tak naprawdę służy. A więc naukowcy odkryli... Żadni tam naukowcy, a jedynie jakaś pani Wiesia z jakiejś małej wioski próbowała sobie go wstrzyknąć w swoje własne piersi! Aaaaa, boleśnie spadłem z krzesła na dupsko, jak to usłyszałem. Telewizja podała w wiadomościach.

Mamy w kraju wielu idiotów, którzy są gotowi sprzedać swoje zdrowie za jakieś marne parę tysięcy. Co tam nerka, przecież jest druga. A co zarobi to jego. Drugi raz już się przecież nie skusi. Nie popieram tego, choć tutaj przynajmniej powiększa mu się zdolność kredytowa. Ale żeby w tak głupi sposób dewastować własne cycki i jeszcze nie wziąć za to kasy, ba, jeszcze zapłacić za to 7 zł w Biedronce?!

Okazuje się, że internet pełen jest takich pseudoporad dla zakompleksionych nastolatek i czterdziestoletnich przekwitających starszych pań. Podobno parafinę do powiększania biustów stosowano legalnie już 40 czy 50 lat temu. Wtedy nikt nikogo o zdrowie nie pytał, a dziś wiadomo, że wszystkie te metody z forów internetowych szkodzą i to bardzo. Jakieś nakłuwanie sobie igłami własnych piersi, dziwne masaże, kto to w ogóle wymyśla? I kto w ogóle potrafi w to uwierzyć? To jest dopiero skandal. Może te osoby zawodowo trudnią się oszpecaniem swojego ciała i sprzedażą swoich organów, bo najprawdopodobniej mózgi też poszły na handel.

No ale żeby nie było tak do końca szowinistycznie, to faceci też umieją o siebie zadbać. Wepchnąć do penisa parę gramów parafiny to też jest przecież sztuka. Tyle, że potem pomaga już tylko sztuka lekarska.


Czytaj dalej »

1 paź 2012

10 RZECZY KTÓRE WYNIOSŁEM Z PRACY BAROWEJ

2
Akurat nie chodzi ani o butelki alkoholu, ani o pijanych klientów zbieranych z podłogi o 4 nad ranem. Tak jakoś na wspomnienia mi się zebrało i łezka się w oku kręci, kiedy przypomnę sobie lata pracy za barem. Bardziej jako nalewacz piwa niż barman, ale swoje odsłużyłem i nie przeszkadza mi to. Taka specyfika knajp, w których pracowałem. Natomiast niezależnie od tego czy był to zwykły pub, klub, czy jakieś inne miejsce rozpusty, wszędzie panowała dokładnie ta sama zasada: woda to to samo, co wódka, tylko z mniejszą ilością procentów.

W najbliższej przyszłości raczej nie planuję powrotu do roli etatowego napełniacza kufli, więc pomyślałem, że warto teraz już odsłonić trochę barmańskich tajemnic i poniekąd ostrzec tych, którzy ciągle jeszcze większość weekendowych wieczorów spędzają w klubach. Oto 10 sytuacji zaobserwowanych osobiście i zasłyszanych od przyjaciół z dawnych lat. Dziesięć powodów, dla których warto patrzyć barmanowi na ręce*.

1.Woda na dnie kufla. Na pierwszy rzut oka niestety jej nie widać. Poza tym, zazwyczaj wszystkie szklanki, kufle i pokale trzymane są pod ladą i nawet nie zastanawiacie się czy coś w środku już jest, czy są brudne, czy może tylko zakurzone. Zwróćcie też uwagę na to, jak barman trzyma taki rzekomo pusty pokal - od dołu, zakrywając praktycznie całą jego dolną część. Sprawna barmańska ręka szybko wypełni pozostałą część piwem, a nie całkiem już trzeźwe oko klienta nie jest w stanie tego dostrzec.

2. Miarka do mocnych alkoholi. Utarło się, że zamawiamy albo 50-tkę, albo setkę wódki. W drinkach to samo. A rzadko kiedy zdarza się, że taka miarka kształtem przypominająca kieliszek rzeczywiście ma taką pojemność. Najczęściej mają 40 ml. I znów - przeciętny klient nie jest w stanie nawet na trzeźwe oko zauważyć tak małej różnicy.

3. Kamikaze. Zamawiany najczęściej przez zdrowo już podpite towarzystwo. Nawet niedoświadczony barman potrafi wykorzystać taką okazję i w ogóle pominąć wódkę w procesie przygotowywania tego drinka. Alkoholową nutę nadaje mu jedynie słaby niebieski likier, a cała reszta to lód (duuużo lodu) i sok z cytryny (duuużo soku). Dla rozbawionego towarzystwa i tak nie ma to znaczenia. Dla właściciela knajpy - jak najbardziej.

4. Najpierw lód, potem reszta. Nigdy odwrotnie. Jeszcze lepiej, gdy szklanka z samym lodem poczeka pół minuty bez wkładki. Taki chwilowy postój w tropikalnej temperaturze daje naprawdę "przyzwoite" efekty.

5. Woda w butelkach. Może nie dosłownie, ale na pewno gorszy i tańszy alkohol. Kiedy kończy się butelka droższego trunku, barmani uzupełniają ją tańszym odpowiednikiem. A my nadal płacimy za etykietę.

6. Barman - nie wielbłąd. Pić musi, więc to zazwyczaj on jest współwinny temu, że ten lepszy alkohol szybciej się kończy. A dalszą historię już znacie.

7. "To ja podam do stolika". Jeśli barman proponuje coś takiego, to jest prawie pewne, że coś zamataczy. Z proporcjami składników albo z ceną. Jeśli się na to godzicie, to nie miejcie pretensji, jak nie będzie smakować albo nie zaszumi w głowie tak, jak powinno. Spokojnie, nigdzie się Wam nie spieszy. Poczekajcie przy barze.

8. Zlewki. Oprócz tego, że na dnie kufla nie powinno być wody - co akurat trudno jest wychwycić - to w żadnym wypadku nie może być tam ani grama piwa. Kończy się beczka, a do kufla spływa wtedy sama piana, która to po paru minutach zamienia się w piwo. Barman dopełni to za chwilę świeżym piwem i poda nam pod nos. Pal sześć, jeśli rzeczywiście ta zlewka stała pod ladą nie dłużej niż minutę. Ale jaką macie pewność?

9. Pilnuj swojej szklanki. Nigdy nie wiesz, kiedy nagle zniknie ci z oczu. A przecież były jeszcze dwa łyki! Nie, to niemożliwe, żeby zrobiła to ta śliczna kelnereczka... Tiaa.

10. Zostawiajcie napiwki barmanom. To dobry zwyczaj. Miejcie tylko świadomość, że być może w cenę Waszego zamówienia jest on już wliczony. Czasem oficjalnie doliczą do rachunku, ale wtedy będziecie się burzyć, że przecież to klient decyduje czy mu się obsługa podoba, czy nie. A czasem nieoficjalnie - policzą Wam drinka za 20, w kasie nabiją wódkę z sokiem za 10, a druga dyszka idzie do kieszeni. Tak czy siak, barman zawsze wyjdzie na swoje.

* ja przyznaję się tylko do punku nr 2, nie wyprowadzałem klientów z błędu. No dobrze, zdarzyło mi się też parę razy pełnić rolę ślicznej kelnereczki z punku 9. Ale to był przypadek :)


Czytaj dalej »

27 wrz 2012

DROGI KOLEGO DZIENNIKARZU... ZAPRASZAM NA KAWĘ

2

Przyznaję - zirytowałem się. A ja nie irytuję się z byle powodu. Spojrzałem na stojący przede mną pusty już kubek Starbucksa i pomyślałem: zostaliśmy skrzywdzeni. Niech tam sobie każdy mówi, co chce, ale jak ktoś uderza w moją osobowość i styl życia (niekoniecznie personalnie) to idę na noże. Zatem do broni - niech się rozpocznie... polemika.

Już dość dawno, bo ponad pół roku temu, na portalu natemat.pl został zamieszczony artykuł o kawie. A raczej o kawiarniach. A konkretnie o kawiarnianej drożyźnie i porównaniu sieciówek do nie-sieciówek. Tylko Chuck jest w stanie przeczytać cały internet od ręki, mi niestety ten artykuł wpadł w ręce (oczy?) dopiero dziś. Dziennikarz, który to pisał przytoczył wypowiedź swojego tzw. "kolegi dziennikarza" na temat klientów, użytkowników, fanów (niepotrzebne skreślić) kawiarni sieciowych właśnie. Kolega chyba się nie pogniewa, jeśli i ja posłużę się jego wywodem:
"Sieciówki i nie-sieciówki wybiera konkretny rodzaj ludzi. Do nie-sieciówek chodzą nieprzypadkowi ludzie. Wiedzą, że chcą napić się dobrej kawy i będą chodzili po różnych kawiarniach, aż wybiorę tę, która im odpowiada (...) Sieciówki są natomiast „bezpiecznym” rozwiązaniem spotkasz w nich ludzi, którzy na przykład nie wiedzieli, gdzie się umówić, więc wybrali taką kawiarnię lub tych, którzy podążają za trendami - Starbucks jest modny na świecie, więc i u nas trzeba do niego chodzić - bo właśnie jest modny na świecie. Bardziej lokalnie - Coffee Heaven. Moim zdaniem wcale nie jest rewelacyjny, ale w Warszawie stał się modny, głównie przez marketing szeptany"
Ja chodzę do sieciówek. Rzadko, ale jeżeli już, to własnie tam. I to, że codziennie piję kawę w swoim osobistym, porcelanowym kubku Starbucksa też nie jest przypadkowe, bo to jest właśnie moja ulubiona sieciówka. Ale nie czuję się przypadkowym klientem. Nie wchodzę tam po to, aby za chwilę wyjść z plastikowym kubkiem kawy w ręku. W swoich najlepszych czasach (czyli kiedy miałem dużo więcej wolnego czasu niż teraz) przesiadywałem tam po kilka godzin dziennie. Odpowiadali mi ludzie, którzy mnie obsługiwali, bo byli młodzi, towarzyscy i w dupie mieli konwenanse i barowy savoir-vivre. Kiedy popełniali jakieś gafy, kubek im pękł albo mleko trysnęło jednemu prosto w krocze, to wszystko obracali w żart, nie było momentu zagubienia, niezręcznej ciszy i uciekania z twarzą w kolorze buraka na zaplecze. Normalna sprawa, żyjemy i bawimy się dalej. Odpowiadali mi też klienci - również młodzi, towarzyscy i w dupie mający konwenanse i kliencki (tym razem) savoir-vivre. Przy jednym stoliku czwórka Chińczyków, każdy ma swój tablet i wylansowane słuchawki na uszach. Drugi stolik - dwie 40-letnie babeczki czytają "Wysokie Obcasy". Trzeci - dwie 20-letnie laseczki podniecają się wiosenną kolekcją leginsów w Solarze. Przy czwartym stoliku siedzę ja - z laptopem, kawą i coś tam sobie dłubię w necie. Kolejka do kasy się zawija, barman znów coś rozlał, z głośników dobiega spokojna muzyka. Jest klimat. Takiego lokalu nie zapełniają ludzie z przypadku. Oni biorą "to go" i wychodzą. Ci, co zostają, tworzą atmosferę tego miejsca.

Poza tym, drogi "kolego dziennikarzu", sieciówki mają akurat ten styl, że otwierane są tam, gdzie są ludzie. Nie znajdziesz tam niesieciowej, modnej, francuskiej knajpki z muzyką Mozarta na żywo. Zresztą nikt, spiesząc się rano do pracy, raczej nie wstąpiłby tam na szybką małą czarną. Nikt też nie będzie się rankiem zapuszczał w głąb wąskich uliczek starego rynku, żeby się sztachnąć kofeiną. Dla wielu już samo picie kawy jest ich własnym, małym, wewnętrznym rytuałem - nieważne w jakich warunkach. Dlatego wybierają sieciówkę. Co więcej, często jest to wybór świadomy, bo mijając po drodze cytowane wcześniej Starbucks i Coffee Heaven, wybiera tę, w której smak kawy bardziej mu odpowiada. Normalne. Ci klienci też nie są przypadkowi. Oni wybrali właśnie tę jedną jedyną spośród tych, które mijają idąc co dzień do pracy.

Starbucks jest modny na świecie, ale czemuś to zawdzięcza. Może standardem obsługi, który wyżej opisałem? A może jakością kawy, którą podają i tym, jak ją podają? Może tą atmosferą zbudowaną przez miliony podobnych sobie młodych, uśmiechniętych, pozytywnych ludzi? Pewnie, że niejeden chodzi tam tylko po to, żeby cały świat dowiedział się, kto jest właścicielem nowego iPhone'a. Ale nawet sieciówka musi pewien standard utrzymać, żeby klienta zatrzymać. Ludzie mają swoje mózgi i jak im kawa nie będzie smakować, to wyniosą się do innej knajpy. Nie zostaną, bo tak jest modnie. Nie zostaną, bo nie są przypadkowi.

Pozostało mi jeszcze rozprawić się z "modnym lokalnie" Coffee Heaven. Ja sobie nie przypominam, żebym w telewizji widział reklamę jakiekolwiek kawiarni. Nie słyszałem jej też w radiu, nie dostrzegłem w sieci (choć tu nie będę się upierał, internet jest duży i coś mogło mi umknąć). Na ulicy, w formie ulotek - to tak. Ulotek, które czyta 1% obdarowanych. No to skoro kawiarnie nie garną się do ludzi, żeby im o sobie powiedzieć, to dlaczego ludzie w tych sieciówkach nie mogą się czasami pomieścić? To jest oczywista oczywistość, że znajomy znajomemu opowie, co ciekawego widział, co dobrego spróbował i gdzie się wygodnie siedzi. Tak się promują kawiarnie - te sieciowe i te nie-sieciowe. Dlaczego, "kolego dziennikarzu", wspomniałeś tylko o tych pierwszych w kontekście marketingu szeptanego? I dlaczego negatywnie to zabarwiłeś. Dla kawiarni nie ma lepszej formy promocji, jak rzucenie w tłum hasła: "Tam jest zajebiście!". Ludzie wchodzą, siadają, smakuje im i zostają. Tylko i wyłącznie takim sposobem knajpa staje się modna, ale to jest właśnie komplement - wbrew opinii "kolegi dziennikarza". Który, coraz bardziej się ku tej myśli skłaniam, taką nie-sieciową kawiarnię kiedyś prowadził, a jakaś modna sieciówka niespodziewanie podpierdzieliła mu klientelę.


Czytaj dalej »
- See more at: http://www.exeideas.com/2013/08/add-unlimited-blog-post-scrolling.html#sthash.WFyboNTy.dpuf