26 wrz 2013

CZEGO NAUCZYSZ SIĘ OD BLOGERA ?

0

Dla mnie wrzesień zawsze był najlepszy. Pamiętam jak dziś, kiedy z początkiem jesieni 28 lat temu matka wylądowała w szpitalu, żeby wydać mnie na świat... 27 lat później, w tym samym czasie, jej pierworodny syn zostaje blogerem. Przypadek?

Nie sądzę. I zdaję sobie sprawę, że historia ewolucji mojego bloga jest niezwykle fascynująca, ale... nie dziś, sorry ;) Zresztą on był na początku tak brzydki, a teksty tak toporne, że nawet dobrze że nikt wtedy tego nie czytał. Choć do tekstów możecie wrócić, ale nie polecam, bo odlajkujecie profil a ja odkręcę gaz w kuchence. Nie psujcie mi września.

Dobra, ale ja nie o tym, nie o tym, nie o tym.

Nie o mnie, a o innych. O blogowaniu. O tym, jak czytanie blogerów - albo lepiej - blogów znanych blogerów, wpływa na życie czytelnika. W tym i na moje, bo przecież sam jestem czytelnikiem i śledzę lepszych od siebie. W końcu obok ludzi, którzy już coś w życiu osiągnęli, nie przechodzi się obojętnie. Możesz kochać, możesz nienawidzić, ale musisz mieć szacunek do cudzych sukcesów, bo tylko tak jesteś w stanie osiągnąć swój. Możesz blogera nie podziwiać, ale powinieneś się od niego uczyć. Czego?

Konsekwencji

Bo przeciętny czytelnik nie ma pojęcia ile determinacji, ile samozaparcia i często wymuszonej motywacji bloger musi włożyć w to, żeby regularnie pisać. Jasne, że nikt go nie zmusza. Ale ciebie też nikt siłą nie trzyma w robocie. A robisz. Robisz, bo ktoś ci daje za to kasę do ręki. I teraz wyobraź sobie, że pracujesz za darmo. Przez rok, dwa, trzy. Palcem nie ruszysz, a bloger konsekwentnie dąży do celu i do pozycji, którą sobie wymarzył często za total free. Za lajki, za które nie kupi sobie piwa. Za lajki, które - w co głęboko wierzy - kiedyś zaprowadzą go na szczyt. A póki co dają tylko (aż) dumę.

Asertywności

Bo bloger mówi, pisze i robi to, co akurat chce powiedzieć, napisać i zrobić. Nieważne, że zaboli. Bloger wpływa na to, co myślimy i jak widzimy świat. Ja wiem - gazeta i telewizja też. Ale w gazecie i telewizji nie masz wizji człowieka a wizję taką, która się sprzeda. Jasne, blogerowi też zdarza się być nie fair i kręcić lody za dolary. Ale ryzykuje utratę czytelnika, a bez niego bloger idzie do piachu. Co tylko potwierdza fakt, że ludziom zależy na opinii i na tym, co bloger myśli, a nie co wypada myśleć.

Elokwencji słownej

Bo lepiej czytać bloga, niż w ogóle nie czytać. Zresztą, bloger to istota z definicji oczytana i to, czego sam się nauczy, przenosi na swoje teksty. Bloger bez przerwy gdzieś bywa, słucha, obserwuje i tym rozbudowuje swój warsztat. Bloger zawsze i na wszystko ma jakiś pogląd, ale sztuką jest tak go przekazać, żeby ludzie wracali. Sztuką jest tak dobrać słowa i tak je połączyć, żebyś mógł je chłonąć i wykorzystać w realnym świecie. Ja też jestem czytelnikiem i jako czytelnik chcę widzieć dobrze napisany tekst, bo tylko taki poruszy moje półkule. Najlepsi to potrafią.

Odporności na stres

Na początku drogi bloger myśli, że jest zwycięzcą, bo nie ma hejterów. Po jakimś czasie staje się REALNYM ZWYCIĘZCOM, bo hejterów ma cały kontener. To jak w polityce - im dalej zajdziesz, tym więcej ludzi będzie cię chciało ściągnąć na dno. Bez konkretnego powodu - po prostu jesteś wyżej niż oni. A jaki powód, takie komentarze więc bloger ma je głęboko w pupie. Bierz przykład: jeśli ktoś ci powie, że jesteś pedałem, a ty czujesz że nie jesteś - olej to. Nie ma gorszej kary dla hejtera niż zlanie jego wymiocin. Nawet ban nie ma takiej mocy.

Organizacji czasu

Bo bloger to też człowiek i ma swoje życie pozablogowe. Obudź się rano, idź na autobus, bądź w pracy na czas, wyjdź po 8 godzinach, stój w korkach, idź na zakupy, stój w kolejkach, spotkaj znajomego, zrób obiad, zajmij się dzieckiem (jeśli masz), ogarnij chatę, walnij się na kanapę, wyłącz mózg. Ano tak, jeszcze blog... gdzie to upchnąć? Bloger da radę. Nikt nie wie jak i gdzie, ale bloger zawsze znajdzie czas dla swojego bobaska. Blogaska. Nie zaniedbując przy tym całej reszty przyziemnych obowiązków. A to ani ptak, ani samolot. To tylko bloger. Aż bloger :)

Czegoś jeszcze?



Czytaj dalej »

17 maj 2013

PORADNIK EMPATYCZNEGO MYŚLENIA

0
Mój ostatni wpis pokazał, jak wielu z was potrafi się postawić w sytuacji drugiej osoby.  Ale na liście mam też całą plejadę osobników, którym słowo 'empatia' jest bardziej obce niż ósmy pasażer Nostromo. Nawet jak im wytłumaczysz, podasz definicję z wikipedii i pokażesz na wykresach. A jak wiedzą, to potraktują wybiórczo - z jednej strony rozumiejąc pozbycie się piersi przez Angelinę, z drugiej nie znajdując usprawiedliwienia dla 'wyczynu' Julii K. HEJ! Albo się jest, albo się nie jest empatycznym. Albo starasz się rozumieć każdego, albo nikogo. To proste.

Empatia - w psychologii zdolność odczuwania stanów psychicznych innych osób (...), umiejętność przyjęcia ich sposobu myślenia, spojrzenia z ich perspektywy na rzeczywistość.
Osoba nie posiadająca tej umiejętności jest "ślepa" emocjonalnie i nie potrafi ocenić ani dostrzec stanów emocjonalnych innych osób (...). 

Definicja definicją, ale nie jesteśmy w szkole. Lepiej na przykładach, więc zbytnio się nie wysilając stworzyłem absolutnie prosty i przy tym unikalny mini-poradnik alternatywnego myślenia. Pozytywnego też, ale przede wszystkim empatycznego. Taki kejsik dla każdego, po którym każdy sam sobie i przed lustrem oceni czy wie, co to takiego ta empatia i czy kiedykolwiek w życiu był empatycznym człowiekiem. Albo czy ma szansę takim zostać.

To do dzieła.

* jesteś w pracy, jesteś szefem, a twój pracownik zawalił projekt. Bierzesz go na dywan i chłostasz przez godzinę. W dupie masz jakiekolwiek tłumaczenia. Nie dał rady, jest zerem. Za chwilę nie wytrzymasz i zwolnisz frajera.

- a może mu dziecko wylądowało w szpitalu? może popłynął wczoraj w pokera? może żona puszcza się z innym?

* idziesz z kumpelą na kawę, widziałyście się sto lat temu. Rozmowa się nie klei, ona za bardzo nie chce gadać, prawie cię nie słucha. Hm... Nudziara i tępa ignorantka.

- a może facet ją puścił w trąbę? a może zwolnili z pracy? może chomik umarł?

* kupiłeś samochód od znajomego. Miał chodzić jak ta lala, ale rozsypał się po tygodniu. Znajomy przestał być twoim znajomym. Przestałeś odbierać od niego telefony i zbanowałeś na fejsie.

- a może nie wiedział? może to ty miałeś zasranego pecha? w końcu to maszyna a maszyny się psują?

* nie dostałaś od faceta prezentu na imieniny. Buziaka nawet. Co za skończony buc, nie odzywam się do niego, wychodzę.

- hm... a może jednak nie obchodzisz imienin? może on haruje od rana do nocy, żeby dom utrzymać? a może sama zapomniałaś o jego urodzinach?

* w knajpie dali ci zimnego burgera i ciepłe piwo. Do tego pomylili zamówienia, bo ty zamawiałeś naleśnika i soczek. A ci co przyszli później, dostali szybciej. Trzeba zrobić awanturę, bo jak inaczej.

- a może kucharz właśnie się zwolnił i mają jednego na kuchni? może hel im się skończył? może kelner jest nowy i nie ogarnia?

* widzisz na ulicy parę gejów. Och nie, oni się całują! Oblecha! Jak to w miejscu publicznym taką bezbożną miłość uprawiać! Tak się obnosić ze swoją chorobą! Panie strażniku, proszę ich spałować bo zarazki roznoszą!

- to normalni ludzie i może się kochają? może witają albo żegnają? może chcą się czuć swobodnie w swoim kraju?

* Edyta Górniak znów próbowała coś zaśpiewać. Efekt jak zwykle ostatnio - marny. Niech ona już przestanie się kompromitować. W końcu regularnie czytasz kolorowe gazety, więc wiesz co to sztuka.

- a może tak miało być? taka interpretacja - bądź co bądź - artystki z sukcesami? a może chore gardło?

* siedzisz przed tv, oglądasz Wojewódzkiego i Maffashion jak się pogrąża. Co za głupia laska bez szkoły, focie ma super, ale ust mogłaby nie otwierać. A przynajmniej nie po to, żeby mówić.

Wiecie co chcę powiedzieć. Nie chodzi o głaskanie po głowie, ale o - choćby - złagodzenie tonu. To tak, jakbyście mieli kumpelę z nadwagę i przyuważycie jak wpierdziela batony. Nie dość, że gruba to jeszcze się pasie. A może choruje na cukrzycę i musi wyrównać cukier? Autentyczna sytuacja.

Ocena = obserwacja + słuchanie + myślenie. Oczy, uszy i mózg. Rozmowa, jeśli możemy pogadać i zrozumienie, jeśli rozmowa jest niemożliwa. Za każdym zachowaniem kryją się przyczyny, które wszystko tłumaczą. Trzeba sobie tylko zadać trochę trudu (czytaj: pomyśleć) i ich poszukać.

To wam powinno wystarczyć, a jeśli nie to wiedzcie, że takie podejście powoduje... mniej stresu! Wow, odkrycie. Ale czasem tak strasznie bulwersujecie się w sytuacjach, w których - tak wam się wydaje - zachowalibyście się inaczej. No to raz, że poproszę na to dowody skoro to takie pewne, a dwa - zastanówcie się nad tymi przyczynami. Na spokojnie. O, są? To zmierzcie sobie ciśnienie. I zobaczcie jak spada.





To co, kto jeszcze nie rozumie? Zrobię wykres.

Czytaj dalej »

30 sty 2013

A TOBIE PO CO TEN STRES?

0

Ja jakoś nigdy nie miałem problemu ze stresem. To znaczy takim, który wiązałby się z tezą, że jeśli coś ma się nie udać, to na pewno tak będzie. To nie ja, nie mój styl.

Nie to, że nie mam stresów w życiu, bo mam je jak każdy. Ale wiem, że dopóki nic nie jest do końca przesądzone, przyklepane, podpisane i powiedziane - sobie skreślcie - wszystko mogę zmienić. Wy też możecie. Tylko musi wam się chcieć. Ale żeby chcieć, to musicie trzeźwo myśleć. Czyli nie panikować jak tylko coś nie idzie zgodnie z planem.

No nie wiem, jak wam pomagają trzy głębokie wdechy albo przysiady to zróbcie je. Dymek nie jest dobrym rozwiązaniem no ale jak już musicie to sobie zapalcie. To nie temat o rzucaniu palenia, więc spoko. Ważne, żebyście przestali widzieć koniec świata.

Jest coś takiego jak lista Holmesa i Rahe'a, która pokazuje czym się najbardziej stresujemy. Chłopaki rozpisali ją na 43 pozycje i liderem w tym rankingu - tu nie ma niespodzianki - jest śmierć współmałżonka. Hm... tu też pominęli związki partnerskie więc ci dwaj to na stówę koledzy Gowina. No ale dobra, ogólnie śmierć i choroby bliskich osób to nie są momenty, w których łatwo stłumić emocje. Ale już cała reszta stresów jest całkowicie do opanowania. Ja wybrałem z tej listy te najbardziej powszechne.

Chcę rozwodu!

Ja wiem, że to może być szok. Tym bardziej, jeśli to nie ty proponujesz rozstanie. Ale słuchaj - to nigdy nie dzieje się nagle. Zawsze są jakieś sygnały, które do ciebie dochodzą, tylko że ty nie potrafisz ich odczytać. Bo niby wiesz, że rozwód może przytrafić się każdemu, ale... na pewno nie tobie! Zmień to myślenie. Nie patrz na swoją drugą połowę jak na potencjalnego uciekiniera, ale weź pod uwagę że ludzie stali się wygodni i szukają najłatwiejszych rozwiązań. Zamiast naprawiać, odchodzą. I niekoniecznie to ty musiałeś coś zepsuć, ona kogoś poznać albo na odwrót. Wypaliło się. Wystarczy ci taka prosta świadomość i stresu masz przynajmniej o połowę mniej.

Pan może pocałować pannę młodą...

To tak dla kontrastu i chyba też dlatego, żebyście wy mi wyjaśnili na czym tu polega stres. Że coś nie wyjdzie? Że ludzie będą gadać? Że sukienka nie taka? Że stypa będzie? Po co wam taka spina. To są dylematy dla tych, co nie mają ważniejszych problemów. Błagam, to jest tylko jeden dzień w życiu i chęć żeby to właśnie ten był najpiękniejszy jest totalnie bez sensu. A co z kolejnymi dniami, latami waszego życia? Skoro ten ma być najcudowniejszy, to reszta jaka ma być? Powiem tak - najpiękniejsze chwile człowiek spędza wtedy, gdy ich nie planuje od A do Z. Można pomóc szczęściu, ale nie można go sobie zaprojektować. So no stress.

Jesteś zwolniony!

No niefajna sprawa, ale powiedzmy sobie szczerze - większość z was nie lubi swojej roboty i trzyma was tam tylko kasa. Fakt, jest lekki stresik, że źródełko właśnie zaczęło wysychać. Ale czy naprawdę chcielibyście tak pracować do końca życia? Nigdy nie marzyliście o byciu niezależną jednostką i uczynieniu ze swojej pasji sposobu na życie? To jest ten moment, w którym wasz (były) pracodawca daje wam tą szansę. Sami byście nigdy nie odeszli, ale od czego jest szef. Nie traktujcie tego jako porażki, nie panikujcie że co z czynszem, co z kredytem, tylko spróbujcie się wreszcie w życiu zrealizować i być z niego zadowolonym.

Musisz odpowiedzieć sobie na jedno zajebiście, ale to zajebiście ważne pytanie. Co lubisz robić? A potem zacznij to robić - Laska z Polski.

Cała reszta rankingu jest mniej lub bardziej dziwna - np. mamy 'pogodzenie się ze skłóconym małżonkiem' przy równoczesnym braku samej kłótni (heh!) Za to wszystkie łączy jedno - że to BZDURY. Stres w pierwszych sekundach jest rzeczą naturalną, bo wywołują go emocje, ale dalej to już czysta psychologia i wasz temperament, którym możecie sterować. 


'Ale ja nie mogę za siebie!'

Nie ma czegoś takiego. Możesz, tylko się uspokój i pomyśl chwilę. Rozpacz jest okej kiedy już naprawdę nie ma szans na żaden zwrot akcji i wasze życie nieodwracalnie zmieni się na gorsze. Żeby sparafrazować - tak, to jest ten moment, w którym wali wam się cały świat i jesteście tego pewni. A nie, że wam się tak tylko wydaje. Jak często macie taką pewność?

Pomyślcie - tak naprawdę nie ma wielu takich sytuacji, a i tak szkoda na nie czasu. Mamy całe życie na to, żeby myśleć pozytywnie i tylko parę chwil, kiedy nasze nerwy są tego warte i nijak nie możemy ich w sobie stłumić. Nie zawracajcie sobie głowy pierdołami, bo dla nich zawsze jest jakaś alternatywa. W każdej sytuacji, tylko musicie chcieć jej poszukać. Pomyślcie, że zawsze może być gorzej - to już jest jakiś sukces. 

Ja wiem, że czasem najprościej jest się załamać i czekać aż ktoś 'życzliwy' łaskawie nam podpowie, co mamy robić. JAK ŻYĆ?! 

No ale ej - komu do cholery powinno najbardziej na naszym życiu zależeć, hę?




Dodaj coś od siebie - zostaw komentarz.

Czytaj dalej »
- See more at: http://www.exeideas.com/2013/08/add-unlimited-blog-post-scrolling.html#sthash.WFyboNTy.dpuf