1 sie 2013

DZIĘKI PENISOWI FACET NIE MUSI BYĆ OJCEM?

0

Daleka metafora, ale po kolei. Ostatnio w internetach małe zamieszanie wywołał tekst Tattwy o kobietach, które niekoniecznie godzą się na mechaniczne usadzanie ich w roli matek. Temat niby oczywisty i nie powinien wywołać większych kontrowersji, ale jak zwykle - są LUDZIE i ludzie. Różne poglądy, różne perspektywy i choć nigdy nie jestem za ferowaniem ostatecznego wyroku na postawie tylko swojego zdania, to w tym wypadku istnieje jedna, słuszna racja - ludzie o sobie decydują sami. Kropka.

Ale wstęp ma służyć jedynie nawiązaniu do innego tematu. Bo abstrahując od teorii, że kobieta musi mieć dziecko, bo inaczej jest a) niekobieca, b) niespełniona, c) niedojrzała, d) wszystkie odpowiedzi prawidłowe, to dlaczego społeczeństwo posiadło tę mądrość tylko w stosunku do kobiet? Dlaczego tylko kobietom wpiera się, co robić powinny, do czego są zdolne, co mogą, a czego nie i jaką rolę muszą pełnić? Dlaczego kategoryzuje się i szufladkuje kobiety, a facetów pomija?

Kobieta - musi dać mężczyźnie potomka. MUSI, bo a,b,c,d - jak wyżej. A jeśli da, to skaże się na wieczny (tak, kilkanaście najbardziej produktywnych i kreatywnych lat życia to wieczność) żywot matki-siedzącej-w-domu, wychowującej, gotującej, piorącej i prasującej, sprzątającej i ogarniającej cały ten domowy burdel. I tego się od kobiety powszechnie wymaga, kiedy ta nawet nieopatrznie i zupełnie nieświadomie wpuści do swego powolnego jajeczka, żywy i rezolutny plemnik. Ten jeden kilkusekundowy i czasem niewiele znaczący moment, buduje piramidę kolejnych ról i kobiecych obowiązków, podczas gdy rola mężczyzny pozostaje nienaruszona - bo to on sam decyduje, co dalej. Może zostać, może odejść i nikomu nic do tego. Zakładające jednak ten optymistyczny scenariusz, spójrzcie co się dzieje dalej.

Zostaje. Już na samym starcie ma alibi, bo wcale nie musi zarabiać na rodzinę. Choć powinien, ale walka kobiet o równouprawnienie doprowadziła do sytuacji, że o rodzinne być albo nie być z powodzeniem może dbać również ona, kobieta. Ok, raczej jednak facet ogarnia temat i jakiś pieniądz do domu przynosi. Ale nikt od niego tego nie wymaga - to się albo dzieje, albo nie i wtedy mamy patologię w postaci ojca-pijaka pod sklepem. Nic to, najważniejsze że kobieta najpierw spełniła się jako ciężarna, a teraz "spełnia się" jako matka. Być może pięciorga dzieci z mężem-samo-dno, ale kogo to obchodzi. Są młode? Są.

Facetom od urodzenia jest łatwiej w życiu. Facet najczęściej dopiero na pierwszym roku studiów dowiaduje się, co to takiego miotła, do czego służy garnek i że trzeba go potem umyć. Facet rzadko wynosi z domu cenną informację, że kobieta nie jest wielofunkcyjnym robotem kuchennym, pralką automatyczną czy bezworkowym odkurzaczem. Jeśli od faceta nie wymaga się tak podstawowej odpowiedzialności za jego najbliższe otoczenie (czytaj własną dupę), to wymóg bycia ojcem brzmi co najmniej jak śmieszny, ale jednak żałosny mem internetowy.

Dobra, ale czy facet w ogóle powinien być ojcem? Znak nakazu w tym wypadku nie występuje, zresztą nikt też tego od niego nie oczekuje. A może już nawet jest czyimś ojcem, ale wcale o tym nie wie. Who cares, bycie ojcem nie jest dla przeciętnego mężczyzny priorytetem i nikt nie próbuje mu tak tego przedstawiać. Słyszeliście kiedyś, żeby ojciec / dziadek / babcia maglowali syna czy wnuka o to, kiedy zamierza spłodzić potomka? Kiedy, kiedy, kiedy, kiedy?! Dziecko dla faceta jest jedynie konsekwencją pewnych wyborów. Kobietom się wmawia, że to ich życiowy cel. Nieważne gdzie, nieważne z kim. Ważny efekt, ważna etykietka "prawdziwej, pełnowartościowej (jak mleko) kobiety".

Mówi się, że facet powinien założyć rodzinę, postawić dom i obok jakieś drzewo (dąb? osika?). Ja póki co mam rodzinę, ale nikt mnie nie wypytuje o własną chatę (taką, którą sam wybuduję) i czy cokolwiek sadziłem. Według tego schematu mężczyzna ze mnie żaden. A już na pewno niepełnosprawny mąż i ojciec. Tyle, że nikt nigdy mi tego nie wypomniał. Może dlatego, że to tylko stereotyp, uproszczenie roli dorosłego mężczyzny w życiu.

A czym innym jest konieczność urodzenia dziecka, jak nie próbą generalizowania roli i pozycji kobiety w społeczeństwie? Jak nie uproszczeniem i powielaniem stereotypów? Czy naprawdę największe znaczenie ma fakt, kogo natura wyposaża w macicę? Czy to dlatego kobieta zobligowana jest do bycia matką? Bo ma do tego lepsze warunki? Bo nie ma wyjścia i nie może zrzucić tej odpowiedzialności na faceta? To trochę za mało.

Bo jeśli ja posiadam penisa (a posiadam), to nikt mnie nie zmusza do produkowania nieskończonej liczby dzieci, mimo że przecież mam takie możliwości. Nie dążmy do tego, by kobiety zaczęły masowo podwiązywać sobie jajowody ze strachu przed rodziną i koleżankami. Wywieranie presji zazwyczaj daje skutek odwrotny do zamierzonego i żeby nie doszło do tego, że kobieta niby chce, próbuje, stara się, ale dobrze wie, że w ciąże i tak nie zajdzie. Przecież nikt nie śmie skrytykować "bezpłodnej" dziewczyny.


Czytaj dalej »

23 cze 2013

WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO TATO. MOŻE JESZCZE KIEDYŚ BĘDZIESZ MOIM OJCEM

0

Nie jest nim od prawie dwóch lat. Tak jakoś nagle mu się znudziło. Nie, właściwie to ojcowanie nadal go interesuje - tyle że swoje potomstwo zamienił na obce. Też dorosłe.

Jeszcze dwa lata temu naiwnie myślałem, że rozpad małżeństwa mojego ojca z moją mamą nie zburzy relacji między nim a mną i moim rodzeństwem. Myśmy przecież niczemu nie zawinili (przynajmniej nie bezpośrednio), oni sami sobie zgotowali ten los i takie tam. A tu psikus - ojciec tak jak zakończył życie z naszą matką, tak zerwał kontakt z nami. Dziwna logika, ale jak się później okazało - po prostu wykorzystał sytuację.

Z inną babą kręcił dobrych kilka lat, ale - jak na niego - całkiem nieźle się maskował. Albo to my byliśmy ślepi, nieważne. Dopóki prawdę znał tylko on, było okej. Było dobrze, ale nigdy nie rewelacyjnie, bo układ w rodzinie od zawsze był taki, że ojciec pracuje, matka sprząta i wychowuje. No to pracował - we własnej firmie od rana do nocy. A raczej do południa, bo do nocy pił. Bez jakichś wielkich libacji, piwo czasem wódka, ale czasu z rodziną nie spędzał. Mamie było ciężko, my młodzi przymykaliśmy oko - bo ojciec był jaki był, ale zawsze było o czym pogadać i z kogo pożartować. Wiecie, ich problemy były tylko ich problemami, oni nas w to nie mieszali, my zresztą też nie chcieliśmy w nie wnikać. Na nas się to nie odbijało i to było najważniejsze. Tak nas mama wychowała.

Jasne, że miałem do niego żal

Nadal mam. Ale nie dlatego, że przygruchał sobie drugą babę - zdarza się i w ogóle takie jest życie. Okłamywał nas, ale też mnie to specjalnie nie rusza - szczerze mówiąc zdziwiłbym się, gdyby się przyznał, tak sam z siebie. Mam do niego żal za moment, w którym postanowił przestać być moim ojcem. Jasne, że w pierwszych chwilach byłem wściekły, że w ogóle do tego doszło, że ojciec zrobił to co zrobił, że postawił moją mamę w tak nędznej sytuacji - praktycznie bez środków do życia. Ale od tego jest czas, żeby leczył te rany i po dwóch latach, kiedy emocje dawno opadły i nikt nie umarł, można próbować coś odbudować - choćby relację ojciec-syn.

Ale on ją zrównał z ziemią, zburzył fundamenty tak, że nie ma już czego zbierać. Nigdy nie próbował jej podtrzymać mimo, że dwa razy dałem mu swój numer telefonu. Sam prosił, a ja uważałem, że warto dać szansę. Nigdy nie zadzwonił. Nie to, żebym nie spał czekając na telefon, ale liczyłem na zwykły ludzki odruch. Na gest, który oznaczałby, że wprawdzie z matką mu nie wyszło, ale nadal jestem jego synem, a on moim ojcem. Czy to by coś zmieniło? Nie wiem. Ale nie podjął nawet jednej próby.

Wtem - poznaję powód, dla którego mój telefon milczy. Dowiaduję się, że każdy wyjazd, każde wakacje, każdy pobyt z rodziną, z dziećmi męczył go. Od lat, od naszych pierwszych rodzinnych wypadów nad morze czy w góry. I rzeczywiście - pamiętam jak się wymykał i nie wracał przez kilka godzin. A kiedy wracał - był szczęśliwy. Dlatego w naszych oczach wszystko było w porządku. A tak naprawdę był po 2-3 piwach i obraz rodziny nie był dla niego już tak bardzo straszny. Musiał nas po prostu odreagować. Nas.

Nigdy mi, nam, niczego nie brakowało. Niczego materialnego. Kasa była, jedzenie było, zabawki były. Dzieciństwo miałem zajebiste. Z punktu widzenia dziecka. Teraz wiem, że to był tylko teatr. I to marny, bo aktor grał rolę tylko dlatego, że kiedyś się na to zgodził. Nie dlatego, że chciał ją grać.

Szkoda, bo jako syn mógłbym mu na starość bardzo pomóc 

Cóż, jego strata. Ale dzięki temu nareszcie może odetchnąć. Teraz gra gdzie indziej i dla kogo innego. A może teraz w końcu ma to, czego chciał i szczerze spełnia się jako ojciec? Nie wiem, mam to w dupie. Od dawna nie jestem dzieckiem, mam 27 lat i ojciec nie jest mi już potrzebny. Raczej mam szczęście, że dotknęło mnie to tak późno. Inni jako półsieroty często żyją całe życie, bo rola ich ojców ograniczała się jedynie do ucieczki z miejsca zdarzenia.

A uzewnętrzniam się z jednego, prostego powodu - bo Dzień Ojca to nie kolejne święto do odhaczenia w kalendarzu. W dodatku bez ustawowego wolnego. Ten dzień po coś jest i do czegoś zobowiązuje. W Dniu Ojca nie tylko dzieci mają pamiętać, jak ważny w ich życiu jest tata i dziękować, że to życie im dał. Ten dzień ma przypominać też ojcom, jak ważną rolę pełnią w życiu swoich dzieci i że w ogóle mogą je mieć. Niezależnie od ich wieku. Niezależnie od okoliczności. Niezależnie od wszystkiego.


A co słychać u Waszych ojców?

Czytaj dalej »

17 sty 2013

DZIECIŃSTWO TRWA ZALEDWIE PARĘ CHWIL

0

Są rzeczy i zdarzenia, których w życiu żałujemy. Bo mogliśmy coś zrobić lepiej, bo ten czas mogliśmy wykorzystać inaczej. Ale nie dzieciństwo.

Żyliśmy, jak chcieliśmy, ograniczeni jedynie stanowczym 'nie!' naszych rodziców. Czy ktokolwiek ma im to teraz za złe? Czy ktokolwiek z nas żałuje tego, gdzie był i co robił gdy miał 10 lat? Czy ktokolwiek patrzył wtedy na zegarek? Czy ktokolwiek z nas zdawał sobie wtedy sprawę, że dla dorosłych dzieciństwo to tylko krótka chwila, która nie wróci?

Pamiętacie te czasy, gdy...

...z każdego osiedlowego okna docierało do nas krótkie i głośne: 'Obiad!' ? A my byliśmy źli, bo inne dzieciaki zostawały, wracaliśmy, a ich już nie było?

...dostawaliśmy złotówkę na loda i kupowaliśmy za to dwa małe, że to niby więcej?

...braliśmy te lody do ust i nikomu się to z niczym nie kojarzyło?

...zazdrościliśmy innym dzieciakom bmx-ów, MTV i tego, że oni mogą więcej?

...zasypialiśmy w dziwnych miejscach a budziliśmy się zawsze we własnym łóżku?

...rodzice brali nas na zakupy w piękny, słoneczny dzień?

...wakacje w końcu zaczynały się dłużyć?

...trójka w dzienniku była porażką?

...W-F był lekcją, na którą wszyscy czekali?

...braliśmy po 2 cukierki, bo kolega miał urodziny? I próbowaliśmy wyciągnąć trzeciego?

...największym obciachem w szkole było siedzenie w jednej ławce z dziewczyną?

...dyskoteki, na których tańczyliśmy tylko 'wolne' i 'po ciemku', a na drugi dzień nikt się do nikogo nie przyznawał?

...do końca nie wiedzieliśmy, co dostaniemy na urodziny?

...nie było komórek i zawsze wiedzieliśmy, gdzie są i co robią nasi koledzy?

...nie było YouTube i 'Tsubasę' albo 'Czarodziejkę z księżyca' nagrywaliśmy na kasety?

...we wtorki leciał Tik-Tak, a w niedziele Teleranek?

...nie było Facebooka i chodziliśmy do swoich domów?

...małe pieski i kotki były fajne, a duże już nie?

...jeździliśmy do rodziny na wieś i śmierdziało gnojem?

...im więcej brudu, smrodu i siniaków, tym lepsza była zabawa?

...zdjęć można było zrobić 24 lub 36 i każde musiało być wyjątkowe?

...co niedzielę dostawaliśmy opierdziel od kościelnego, że 'przecież jesteśmy w kościele!!' ?

...idąc chodnikiem nie mogliśmy nadepnąć na żadną 'linię'?

...na koloniach początki były do bani, a potem płakaliśmy, ze to już koniec?

...5 zł kieszonkowego starczało nam na cały tydzień?

...chciałaś być duża, dorosła i malować paznokcie?

...chciałeś być duży, dorosły i mieć wąsy?

W dużym skrócie to nawet 10 lat naszego życia. I tylko żal, że na nasze dzieci czeka już inne dzieciństwo, które nie pozwoli nam, dorosłym, przeżyć swojego jeszcze raz.



Dodaj coś od siebie - zostaw komentarz!
Czytaj dalej »

8 gru 2012

DASZ CZY NIE DASZ - DOCZYTAJ DO KOŃCA. TO WAŻNE

0

Ja nie rozumiem tych wszystkich akcji ze zbieraniem pieniędzy. Co chwilę jakaś Szlachetna Paczka albo inny Czad. Jestem Polakiem, biednym Polakiem i nie stać mnie na takie pomaganie. Mam rodzinę na utrzymaniu, do cholery. Niemałą rodzinę. Robię na dwie zmiany, żeby było co do gara włożyć, żona z dzieciakami siedzi, czasem gdzieś pójdzie dorobić, ale i tak zalegamy z gazem za ostatni miesiąc. Nam też się należy pomoc, ale za bogaty chyba jestem, bo żadnej opiece społecznej nie podlegam. No mam duży dom, mam auto, mam dwa telewizory na chacie, ale przecież gdzieś muszę mieszkać, czymś do roboty dojeżdżać i czasem mecz obejrzeć. W najtańszym markecie robię zakupy, żeby się mi się budżet domknął. A ci jeszcze pieniądze chcą ode mnie wyciągać, dają zdjęcia chudych małych murzynków i myślą, że da się mnie tak podejść. Wiem, że ci ludzie mają biedę i to gorszą niż my tutaj, ale nic nie poradzę, że ja jestem tu, a oni tam. Moje 20 zł w skali ich problemu to kropla w morzu, a ja tu muszę mieć na paliwo, żeby mnie z pracy nie wyrzucili, jak się spóźnię. Ci co mają, niech dają nawet i dwa tysiące. Sorry, ja nie dam rady. Solidaryzuję się z nimi, ja bym nie chciał tak żyć, ale wiem że moje marne parę złotych tu i tak nie pomoże, a mi może uratować byt do pierwszego.

Prawda, że kolega ostro pojechał? Taką sobie ucięliśmy dzisiaj pogawędkę o pomaganiu innym. W jednym momencie przestał być kolegą, a został zwykłym dupkiem. Jednym z niewielu jakich znam i niestety jednym z wielu, którzy myślą podobnie.

A może miał zły humor? Żona od niego uciekła? W sumie to akurat nie byłoby dziwne, ale nie usprawiedliwia go nic. Jest dupkiem. Na tacę co tydzień rzuca parę monet, a na głodujące dzieciaki mu szkoda.

Wy bądźcie inni. Normalni. Kupcie prezent dla swojego chłopaka / dziewczyny o 20 zł tańszy i zróbcie coś dla świata. Nie ważne czy dla Afryki, czy dla wielodzietnej rodziny ze slumsów waszego miasta. Nie ubędzie od tego ani biednych, ani głodujących, ale przybędzie im przynajmniej jeden bardziej radosny dzień w ich życiu. Albo jeden dodatkowy dzień życia, bo ktoś dostanie szklankę wody.

Mnie to rusza, więc ja kupiłem Loko. To taka fajna, śmieszna i bardzo na czasie bajka dla dzieci (dla dorosłych też, bo mi bardzo przypadła do gustu) w formie audiobooka nagranego przez kilka blogerskich sław m.in. narratorkę Dorotę Kamińską (też się zakochacie w tym głosie), marionetkę Kominka (a jakżeby inaczej), ojca dyrektora Maćka Budzicha ("zmarionetkowali" biedaka na koniec, ale zasłużył) i parę jeszcze innych osobowości polskiej blogosfery. 

Oni zrobili to charytatywnie, a Wy możecie się do tego włączyć po prostu ją kupując. Są 3 opcje cenowe do wyboru, ale więcej dowiecie się na stronce projektu. Mam nadzieję, że to nie ostatnia taka inicjatywa i że za jakiś czas i ja się udzielę. Szkolny teatrzyk zaliczyłem, więc doświadczenie mam. A aktorstwa się nie zapomina ;)



Podobało Ci się? Nie zgadzasz się? Zostaw komentarz!

Czytaj dalej »

23 wrz 2012

FRAJERA DO OPIEKI NAD DZIECKIEM OD ZARAZ ZATRUDNIĘ

0

Znów chcieli dobrze i znów spieprzyli. Idea całkiem rozsądna - ciągniemy dwie sroki za ogon, czyli pomagamy i bezrobotnym, i rodzinom z dziećmi. Wszyscy będą zadowoleni, a szczególnie ci, którym słupek poparcia znów urośnie. O co chodzi? Ano o zapowiadany od jakiegoś czasu (po cichutku) rządowy plan, w którym rolę przepełnionych żłobków miałby częściowo przejąć tzw. dzienny opiekun.

Wystarczy, że ma wykształcenie pedagogiczne, doświadczenie w pracy z dziećmi albo ukończy kurs i już może podjąć pracę swoich marzeń. Zapewne chciałby więcej, ale może przyjąć jedynie piątkę dzieciaków pod swój dach. No dobra, przeboleje jakoś tę stratę. A potem to już tylko zabawa, uśmiechnięte i grzeczne małe szkraby, każde woła jeść/pić/siku/kupę o czasie doskonale wiedząc, że nie można psuć opiekunowi szampańskiego nastroju. Wieczorem siada zrelaksowany (no przecież nie wychodził z domu) na kanapie, włącza laptopa i liczy jak mu za "nicnierobienie" państwo wypłaca górę pieniędzy. Haha.

Swoją drogą, ciekawe jak monitorują "doświadczenie w pracy z dziećmi". Idzie taka 50-letnia babka do urzędu i mówi, że wychowała trójkę dzieci. I to jeszcze w stanie wojennym, więc co to dla niej gonić dziecko po mieszkaniu, skoro 30 lat temu to ją po ulicach ganiała ubecja. I to byłby jeszcze najmniejszy problem, bo i tak pewnie chodzi o doświadczenie w papierach. Czyli, panie i panowie od zawsze zajmujący się domem i wychowywaniem dzieci, zapomnijcie. Nie dla psa kiełbasa.

Wracając do głównego wątku, różne miasta w Polsce ogłosiły nabór na takich opiekunów. I co? Nic, bo chętnych można policzyć na palcach jednej ręki. A dlaczego tak? Może dlatego, że znów ktoś zupełnie olał marketingową stronę takiego przedsięwzięcia. Ja, na przykład, dowiedziałem się o tym pomyśle z dzisiejszego Metra i to w kontekście tego, że jest słabo. Akurat tę gazetę wkładają mi do ręki codziennie i codziennie czekając 20 minut na przystanku z konieczności do niej zaglądam. I nie przypominam sobie, żeby ten pomysł ktoś wcześniej nagłaśniał. Okej, mogłem coś przeoczyć, ale Internet też milczał. Bosze, kogośmy wybrali? Nawet, jakby chcieli nam pieniądze na ulicy rozdawać, to nikt by się o tym nie dowiedział. A już na pewno nie z mediów. Może ktoś to zamieścił na jakichś rządowych stronach, ale jaki normalny człowiek bez przymusu tam zagląda? Właśnie.

No dobrze, a ile dają? Zależy od miasta. Stolica rzuca 2700 zł brutto za przygarnięcie piątki maluchów. Miesięcznie. No to liczymy: po odliczeniu składek i podatku w ręce zostaje prawie 1950 zł. Opiekunka ogłaszająca się w Internecie bierze, powiedzmy, te 12 zł za godzinę (jak na Warszawkę, to stawka i tak zaniżona). Zajmując się dzieckiem przez 8 godzin dziennie, 5 dni w tygodniu przez cały miesiąc, wyciągnie 1920 zł. JEDNYM dzieckiem! Weźmie drugie i robi się różnica. Nie musi się też spowiadać przy każdej okazji urzędnikom z tego, co robi. Nie musi wypełniać tony urzędowych papierów i nie musi na to tracić czasu. Tyle, co na wrzucenie ogłoszenia do sieci. Do sąsiadów wpadnie kontrola i zapyta kim jest ta jedna, co chce miastu pieniądze zabierać na dzieci jakieś. A jak się z sąsiadem dobrze nie żyło, to dupa blada. I nie jest to praca dodatkowa, którą z czystym sumieniem (no prawie) można za chwilę rzucić, jak się zajmowanie dziećmi nie spodoba. Kula u nogi na 2 lata co najmniej.

A to nie koniec zakrętów, bo trzeba jeszcze spełnić jakieś warunki mieszkalne. Tego akurat nie doprecyzowali, ale to daje jeszcze jeden powód, dla którego ludziom może nie chcieć się użerać z urzędem. Pani za biurkiem wstanie rano prawą nogą - klepnie wszystko, co jej podsuniesz. Wstanie lewą - wyrzuci cię za drzwi i to jej dopiero poprawi humor. Poza tym, komu łatwiej jest zapewnić godne warunki do "przechowania" dziecka? Ludzie, którzy mają własny dom, mieszkanie, wolne pokoje, kasę na zabawki nie potrzebują takiego zarobku, bo mają lepszy. A bezrobotni mają nic albo niewiele, do tego mieszkają w dzielnicach, gdzie żule, osikane klatki, zasrane chodniki i inne takie patologie to norma. I kto takiemu odda dzieciaka? Już nie mówiąc o tym, że i tak nie przepuściliby takiego kandydata przez sito. I o ile w ogóle by się tam pojawił.

No więc ja się pytam: dla kogo, kuźwa, robiona jest ta cała szopka? Niepoważni ludzie mają natychmiast przestać się zajmować poważnymi rzeczami. To jest apel. Nie można tylko chcieć dobrze, a potem niech samo się dzieje i niech się plebs z tego cieszy, co pan wymyślił. To tak, jakby pójść do kibla, postawić klocka, ale nie zdjąć przy tym majtek. Pomysł dobry, ale wykonanie marne. I śmierdzi.

Czytaj dalej »
- See more at: http://www.exeideas.com/2013/08/add-unlimited-blog-post-scrolling.html#sthash.WFyboNTy.dpuf