23 cze 2013

WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO TATO. MOŻE JESZCZE KIEDYŚ BĘDZIESZ MOIM OJCEM

0

Nie jest nim od prawie dwóch lat. Tak jakoś nagle mu się znudziło. Nie, właściwie to ojcowanie nadal go interesuje - tyle że swoje potomstwo zamienił na obce. Też dorosłe.

Jeszcze dwa lata temu naiwnie myślałem, że rozpad małżeństwa mojego ojca z moją mamą nie zburzy relacji między nim a mną i moim rodzeństwem. Myśmy przecież niczemu nie zawinili (przynajmniej nie bezpośrednio), oni sami sobie zgotowali ten los i takie tam. A tu psikus - ojciec tak jak zakończył życie z naszą matką, tak zerwał kontakt z nami. Dziwna logika, ale jak się później okazało - po prostu wykorzystał sytuację.

Z inną babą kręcił dobrych kilka lat, ale - jak na niego - całkiem nieźle się maskował. Albo to my byliśmy ślepi, nieważne. Dopóki prawdę znał tylko on, było okej. Było dobrze, ale nigdy nie rewelacyjnie, bo układ w rodzinie od zawsze był taki, że ojciec pracuje, matka sprząta i wychowuje. No to pracował - we własnej firmie od rana do nocy. A raczej do południa, bo do nocy pił. Bez jakichś wielkich libacji, piwo czasem wódka, ale czasu z rodziną nie spędzał. Mamie było ciężko, my młodzi przymykaliśmy oko - bo ojciec był jaki był, ale zawsze było o czym pogadać i z kogo pożartować. Wiecie, ich problemy były tylko ich problemami, oni nas w to nie mieszali, my zresztą też nie chcieliśmy w nie wnikać. Na nas się to nie odbijało i to było najważniejsze. Tak nas mama wychowała.

Jasne, że miałem do niego żal

Nadal mam. Ale nie dlatego, że przygruchał sobie drugą babę - zdarza się i w ogóle takie jest życie. Okłamywał nas, ale też mnie to specjalnie nie rusza - szczerze mówiąc zdziwiłbym się, gdyby się przyznał, tak sam z siebie. Mam do niego żal za moment, w którym postanowił przestać być moim ojcem. Jasne, że w pierwszych chwilach byłem wściekły, że w ogóle do tego doszło, że ojciec zrobił to co zrobił, że postawił moją mamę w tak nędznej sytuacji - praktycznie bez środków do życia. Ale od tego jest czas, żeby leczył te rany i po dwóch latach, kiedy emocje dawno opadły i nikt nie umarł, można próbować coś odbudować - choćby relację ojciec-syn.

Ale on ją zrównał z ziemią, zburzył fundamenty tak, że nie ma już czego zbierać. Nigdy nie próbował jej podtrzymać mimo, że dwa razy dałem mu swój numer telefonu. Sam prosił, a ja uważałem, że warto dać szansę. Nigdy nie zadzwonił. Nie to, żebym nie spał czekając na telefon, ale liczyłem na zwykły ludzki odruch. Na gest, który oznaczałby, że wprawdzie z matką mu nie wyszło, ale nadal jestem jego synem, a on moim ojcem. Czy to by coś zmieniło? Nie wiem. Ale nie podjął nawet jednej próby.

Wtem - poznaję powód, dla którego mój telefon milczy. Dowiaduję się, że każdy wyjazd, każde wakacje, każdy pobyt z rodziną, z dziećmi męczył go. Od lat, od naszych pierwszych rodzinnych wypadów nad morze czy w góry. I rzeczywiście - pamiętam jak się wymykał i nie wracał przez kilka godzin. A kiedy wracał - był szczęśliwy. Dlatego w naszych oczach wszystko było w porządku. A tak naprawdę był po 2-3 piwach i obraz rodziny nie był dla niego już tak bardzo straszny. Musiał nas po prostu odreagować. Nas.

Nigdy mi, nam, niczego nie brakowało. Niczego materialnego. Kasa była, jedzenie było, zabawki były. Dzieciństwo miałem zajebiste. Z punktu widzenia dziecka. Teraz wiem, że to był tylko teatr. I to marny, bo aktor grał rolę tylko dlatego, że kiedyś się na to zgodził. Nie dlatego, że chciał ją grać.

Szkoda, bo jako syn mógłbym mu na starość bardzo pomóc 

Cóż, jego strata. Ale dzięki temu nareszcie może odetchnąć. Teraz gra gdzie indziej i dla kogo innego. A może teraz w końcu ma to, czego chciał i szczerze spełnia się jako ojciec? Nie wiem, mam to w dupie. Od dawna nie jestem dzieckiem, mam 27 lat i ojciec nie jest mi już potrzebny. Raczej mam szczęście, że dotknęło mnie to tak późno. Inni jako półsieroty często żyją całe życie, bo rola ich ojców ograniczała się jedynie do ucieczki z miejsca zdarzenia.

A uzewnętrzniam się z jednego, prostego powodu - bo Dzień Ojca to nie kolejne święto do odhaczenia w kalendarzu. W dodatku bez ustawowego wolnego. Ten dzień po coś jest i do czegoś zobowiązuje. W Dniu Ojca nie tylko dzieci mają pamiętać, jak ważny w ich życiu jest tata i dziękować, że to życie im dał. Ten dzień ma przypominać też ojcom, jak ważną rolę pełnią w życiu swoich dzieci i że w ogóle mogą je mieć. Niezależnie od ich wieku. Niezależnie od okoliczności. Niezależnie od wszystkiego.


A co słychać u Waszych ojców?

Czytaj dalej »

20 cze 2013

BĄDŹMY NA "TY" BO TAK JEST PROŚCIEJ

0

Jesteś człowiekiem. W dodatku młodym, skoro czytasz tego bloga. I kiedy wychodzisz z domu, spotykasz na drodze drugiego młodego człowieka. Trzeciego, czwartego. W końcu do któregoś z nich masz jakiś interes, bo musisz np. kupić chleb, zapytać o drogę, cokolwiek. "Przepraszam, czy może mi pan..." Wróć! To nie jest twój pan. Ani starszy pan. To młodzian, taki jak ty, więc gadaj z nim tak, jak na to zasługuje.

Czyli nie powielaj średniowiecznych schematów i nie twórz sztucznych barier - potrafisz przecież ocenić czyjś wiek jedynie po wyglądzie. Plus minus. Każdy potrafi. A w nowoczesnym świecie nie ma miejsca na konwenanse i jakieś zamierzchłe praktyki. Nie ma miejsca i nie ma czasu na "panowanie".

Kiedyś było mi głupio i dziwnie, kiedy osobnik w moim wieku bez zastanowienia ciskał mi "panem".


- Stoi PAN w kolejce? 
- Że niby ja? Do mnie to?

Teraz czuję się nieswojo, kiedy to ja do studentki na kasie w HMie mam się zwracać per "pani". Bo taki jest standard komunikacji - nie znasz, zachowaj odstęp. A czy ja, mówiąc do nieznajomej, nieznajomego na "ty", pragnę od razu bliższej znajomości? Albo nie okazuję "należytego" szacunku? To są dwie tak różne opcje, że obie daleko odbiegają od rzeczywistości. Ktoś kiedyś usiadł, wymyślił i tak zostało. A my bezmyślnie ten bezsens kontynuujemy. Bo tak jest bezpieczniej.

Czyli co? Sądzisz, że ktoś wyjmie z plecaka maczetę i poucina tobie kończyny za to, że bez pytania śmiałeś przejść na "ty"?

Dla mnie to po prostu eliminowanie zbędnego dystansu. A szacunek czy jego brak nie ma tu nic do rzeczy, bo noszenie przeze mnie krótkich spodni nie oznacza, że mam ludzi w dupie. I tak to powinno być postrzegane, bo mówienie do siebie "po imieniu" to obustronny komplement - wszyscy wiemy, że "panowanie" postarza i nie wzbudza pozytywnych emocji, jest po prostu neutralne i bardzo dyplomatyczne. Dobre w kontaktach z jakąś władzą albo rodzicami naszych znajomych. Dlaczego więc podchodzimy do siebie tak bardzo sztywno? My, młodzi. Niezależnie od wieku, bo młodość nie od tego zależy.

Popatrz - skoro potrafimy wyluzować na koncercie, na imprezie, na Pogaduchach czy innym spędzie, potrafimy to zrobić także na ulicy, w sklepie, na plaży i w górach. Bo jaki sens ma formalny zwrot w takich sytuacjach? Żaden. Bezstresowe i oczywiste przejście na tryb koleżeński dla ludzi w podobnym wieku powinno być standardem, takim basic level. A już taka międzypokoleniowa relacja w schemacie "na ty" to komunikacyjne zwycięstwo i osobiście do tego będę dążył.

Mimo to abstrahuję od ludzi z poprzedniej epoki - mówię za siebie, za nasze i przyszłe pokolenie. Mówię też o sytuacjach społeczno-towarzyskich, a nie relacjach zawodowych - tam niech sami sobie ustalają zasady i nikomu nic do tego. Ale kiedy kończysz robotę - wyluzuj. Na ulicy nie ma hierarchii stanowisk. Jeśli widzisz osobę w twoim wieku, to nie ma znaczenia czy jest wielkim CEO wielkiej korporacji, księdzem czy squatterem. Podobny wiek to często podobne zainteresowania, podobne problemy i emocje. To punkt wyjścia do ciekawszego i bardziej otwartego życia. A "panowaniem" to życie w jakimś sensie zamykasz i dajesz sygnał, że inni nie mają wstępu dopóki nie podniesiesz szlabanu.  To twoja sprawa, ale wszystko co dobre w życiu, związane jest z ludźmi i od nich wychodzi. Skróć sobie tę drogę. I nie myl tego z drogą na skróty - to raczej przesiadka do szybszego bolidu.


Wiem, ze wielu z Was nie wyobraża sobie zacząć znajomości bez "panowania". Ale tak na logikę - czy to jest konieczne? Co to tak naprawdę zmienia? Dla mnie to niepotrzebny dystans, nic więcej. A dla Was?

Czytaj dalej »
- See more at: http://www.exeideas.com/2013/08/add-unlimited-blog-post-scrolling.html#sthash.WFyboNTy.dpuf