20 cze 2013

BĄDŹMY NA "TY" BO TAK JEST PROŚCIEJ

0

Jesteś człowiekiem. W dodatku młodym, skoro czytasz tego bloga. I kiedy wychodzisz z domu, spotykasz na drodze drugiego młodego człowieka. Trzeciego, czwartego. W końcu do któregoś z nich masz jakiś interes, bo musisz np. kupić chleb, zapytać o drogę, cokolwiek. "Przepraszam, czy może mi pan..." Wróć! To nie jest twój pan. Ani starszy pan. To młodzian, taki jak ty, więc gadaj z nim tak, jak na to zasługuje.

Czyli nie powielaj średniowiecznych schematów i nie twórz sztucznych barier - potrafisz przecież ocenić czyjś wiek jedynie po wyglądzie. Plus minus. Każdy potrafi. A w nowoczesnym świecie nie ma miejsca na konwenanse i jakieś zamierzchłe praktyki. Nie ma miejsca i nie ma czasu na "panowanie".

Kiedyś było mi głupio i dziwnie, kiedy osobnik w moim wieku bez zastanowienia ciskał mi "panem".


- Stoi PAN w kolejce? 
- Że niby ja? Do mnie to?

Teraz czuję się nieswojo, kiedy to ja do studentki na kasie w HMie mam się zwracać per "pani". Bo taki jest standard komunikacji - nie znasz, zachowaj odstęp. A czy ja, mówiąc do nieznajomej, nieznajomego na "ty", pragnę od razu bliższej znajomości? Albo nie okazuję "należytego" szacunku? To są dwie tak różne opcje, że obie daleko odbiegają od rzeczywistości. Ktoś kiedyś usiadł, wymyślił i tak zostało. A my bezmyślnie ten bezsens kontynuujemy. Bo tak jest bezpieczniej.

Czyli co? Sądzisz, że ktoś wyjmie z plecaka maczetę i poucina tobie kończyny za to, że bez pytania śmiałeś przejść na "ty"?

Dla mnie to po prostu eliminowanie zbędnego dystansu. A szacunek czy jego brak nie ma tu nic do rzeczy, bo noszenie przeze mnie krótkich spodni nie oznacza, że mam ludzi w dupie. I tak to powinno być postrzegane, bo mówienie do siebie "po imieniu" to obustronny komplement - wszyscy wiemy, że "panowanie" postarza i nie wzbudza pozytywnych emocji, jest po prostu neutralne i bardzo dyplomatyczne. Dobre w kontaktach z jakąś władzą albo rodzicami naszych znajomych. Dlaczego więc podchodzimy do siebie tak bardzo sztywno? My, młodzi. Niezależnie od wieku, bo młodość nie od tego zależy.

Popatrz - skoro potrafimy wyluzować na koncercie, na imprezie, na Pogaduchach czy innym spędzie, potrafimy to zrobić także na ulicy, w sklepie, na plaży i w górach. Bo jaki sens ma formalny zwrot w takich sytuacjach? Żaden. Bezstresowe i oczywiste przejście na tryb koleżeński dla ludzi w podobnym wieku powinno być standardem, takim basic level. A już taka międzypokoleniowa relacja w schemacie "na ty" to komunikacyjne zwycięstwo i osobiście do tego będę dążył.

Mimo to abstrahuję od ludzi z poprzedniej epoki - mówię za siebie, za nasze i przyszłe pokolenie. Mówię też o sytuacjach społeczno-towarzyskich, a nie relacjach zawodowych - tam niech sami sobie ustalają zasady i nikomu nic do tego. Ale kiedy kończysz robotę - wyluzuj. Na ulicy nie ma hierarchii stanowisk. Jeśli widzisz osobę w twoim wieku, to nie ma znaczenia czy jest wielkim CEO wielkiej korporacji, księdzem czy squatterem. Podobny wiek to często podobne zainteresowania, podobne problemy i emocje. To punkt wyjścia do ciekawszego i bardziej otwartego życia. A "panowaniem" to życie w jakimś sensie zamykasz i dajesz sygnał, że inni nie mają wstępu dopóki nie podniesiesz szlabanu.  To twoja sprawa, ale wszystko co dobre w życiu, związane jest z ludźmi i od nich wychodzi. Skróć sobie tę drogę. I nie myl tego z drogą na skróty - to raczej przesiadka do szybszego bolidu.


Wiem, ze wielu z Was nie wyobraża sobie zacząć znajomości bez "panowania". Ale tak na logikę - czy to jest konieczne? Co to tak naprawdę zmienia? Dla mnie to niepotrzebny dystans, nic więcej. A dla Was?

Czytaj dalej »

6 gru 2012

KOBIETA W MIKOŁAJKI SIĘ NIE ZMIENIA - ZMIENIA TYLKO SWOJE ZDANIE

0

To jest jedna z tych niewielu rzeczy, które zauważa facet, a za cholerę nie zauważy tego kobieta. Zresztą na zakupach kobiety akurat niewiele widzą poza tym, co właśnie chcą kupić. No więc nie wymagam, żeby jeszcze patrzyły na swoje zachowanie z boku. Wystarczy, że patrzą na siebie w lustrze i tam dokonują analizy swojego tyłka w nowo założonych leginsach. A od oceny całokształtu są inni. Czyli na przykład ja.

Dzisiaj mamy najdziwniejsze święto w roku - imieniny Mikołaja. Jego okazja, a to cała reszta dostaje prezenty. No taka tradycja, bardzo przyjemna zresztą. W każdym razie lecą ci rodzice do tych sklepów i na gwałt próbują wymyślić coś, co by tu można włożyć dzieciakowi do buta jak zaśnie. Facet nie ma z tym problemu - idzie, bierze, kupuje, a jak się nie spodoba, to się nie przejmuje. Kobieta - idzie, myśli, patrzy, wącha, puka, ogląda, znów myśli, odchodzi, wraca, myśli, patrzy, znowu wącha... Wychodzi. No nie mogła się zdecydować. No bo jak? SAMA? Ona sama ma podjąć taką decyzję? Mietek! (w tej roli mąż) - to twoja wina! Gdybyś ze mną poszedł, to prezent już dawno by tu koło buta stał.

Wczoraj miałem okazję widzieć, jak wygląda proces decyzyjny w sytuacji, kiedy żona ciągnie tego biednego Mietka na zakupy. Miny nie miał wesołej, bo już wiedział co go czeka i że tak czy siak jego zdanie specjalnie się nie liczy. Ale to doświadczony człowiek, z 50-tką na karku i niejedne zakupy z kobietą już odchorował. Nieważne - wybierają czekoladowego mikołaja:

Żona: - A może ten?
Mietek: - No, ten jest w porządku.
Ż: - Albo nie, jakiś taki wgnieciony jest. Może ten?
M: - No, ten jest lepszy.
Ż: - O nie, ten ma ma zduszoną jedną bombkę... (w zestawie był mikołaj i takie małe bombeczki - też czekoladowe)
M: - O! Tu mam, popatrz.
Ż: - Zwariowałeś?! Przecież on ma niebieski płaszcz. Widziałeś ty kiedyś mikołaja w niebieskim?
M: - Dziadek Mróz jest niebieski.
Ż: - Żal mi cię. O, ten będzie dobry. Co myślisz?
M: - Super, najlepszy jest.
Ż: - Ale wiesz co... Nie podoba mi się jednak. Nie wiem czemu, jakoś "nie czuję go" (sic!)
M: - No weź przestań, to przecież dla dziecka tylko...
Ż: - Jak tylko? Co znaczy tylko? Pomagać mi masz, a tylko mnie tu denerwujesz! Dlaczego ja zawsze muszę o wszystkim decydować?! Wychodzimy. Nic tu nie ma.


Krótka piłka do Mietka. Ale on wiedział, że tak będzie, więc nie był zdziwiony. Przyjął to z klasą właściwą dla dojrzałego mężczyzny. Trochę gorzej miał chłopak, którego dziewczyna zaciągnęła do jednej z sieciówek - jako tragarza oczywiście i właściciela grubego portfela. Trafiłem akurat na końcówkę dyskusji, ale wystarczyło:


Dziewczyna: - To po co w ogóle ze mną poszedłeś?
Chłopak: - No przecież sama mnie prosiłaś!
Dziewczyna: - Ale miałeś mi doradzać, a nie mówić, że ci się nie podoba!

I bądź tu mądry. Chłopak musi jeszcze swoje odsłużyć, żeby pojąć ten mechanizm. Nie pojąć - przyjąć do wiadomości, że tak po prostu jest. Bo jak opowiadam o tym swoim kochanym koleżankom, to one same tego nie rozumieją. Uśmiechają się zalotnie, policzki im się robią czerwone i potrafią z siebie jedynie wydusić "no tak jest, tak jest, he he". No fakt, śmieszne są te nasze kobiety. 

Słuchajcie, ja wiem, że wam zależy, żeby było idealnie, ślicznie, porządnie i żeby wszyscy inni zazdrościli tego czekoladowego mikołaja. Ale dla nas mikołaj, to mikołaj - nawet w różowym lateksie, byleby miał białą brodę i worek... Ech tam, my się nigdy nie zrozumiemy ;)



Podobało Ci się? Nie zgadzasz się? Zostaw komentarz!

Czytaj dalej »
- See more at: http://www.exeideas.com/2013/08/add-unlimited-blog-post-scrolling.html#sthash.WFyboNTy.dpuf