13 gru 2012

WYBORCZA, T-MOBILE CZY MIREK. KTO BARDZIEJ DAŁ CIAŁA?

0

Poniedziałkowa publikacja Gazety Wyborczej wywołała w sieci sporą burzę. Chociaż ja akurat spodziewałem się większej, bo sprawa jest naprawdę kuriozalna.

Chodzi o Mirosława Szcześniaka ze Szczecina, któremu w 1997 roku Era wystawiła fakturę na kwotę prawie 300 tysięcy zł za korzystanie z 53 telefonów, kiedy on korzystał tylko z jednego, a firmę prowadził jedynie z koleżanką Anną. Na pierwszy rzut oka widać jawne oszustwo Ery wobec Mirka. Tak go nazwijmy, bo Gazeta też tak pieszczotliwie o nim pisze. Zatem biedny Mirek żali się reporterowi Zadwornemu, co go spotkało.

To rozumiem, ludzie bywają bezradni i wtedy się skarżą. Ale błagam - 15 lat po fakcie? Czekał 15 lat, żeby na swoją beznadziejną sytuację skierować uwagę mediów? Bo sprawdziłem i na ten temat nigdzie nie znalazłem ani słowa. Żadnych śladów, szczątkowych publikacji, zero. Nawet Fakt się nie zająknął, a takie tematy to przecież jego działka.

Gazeta próbuje tłumaczyć cały przebieg zdarzeń, ale on się cholernie nie trzyma kupy. Niby Mirek z prawnikiem piszą do Ery celem wyjaśnienia sprawy, ale Era nic nie wyjaśnia tylko rozwiązuje wszystkie 53 umowy. Jacy są zdziwieni, kiedy kilka miesięcy później przychodzi do nich informacja o wszczęciu postępowania sądowego, żeby uregulować dług. No co? Nie wiedzieli, że rozwiązanie umów to nie to samo, co anulowanie zapłaty? I to nie wszystko przecież, bo jeszcze jest zawsze jakaś kara umowna za zerwanie umowy. Przez te parę miesięcy myśleli, że wszystko "samo się załatwiło" i zapomnieli o tym? Bzdura. Albo głupota.

Jedziemy dalej. Dopiero po tym zdarzeniu składają zawiadomienie o przestępstwie, a potem zarzut przeciwko nakazowi zapłaty. I też wszystko we współpracy z prawnikiem. Jacy są znowu zdziwieni, kiedy kilka lat (!) później sąd im ten zarzut odrzuca, bo nie wnieśli opłaty sądowej. Przecież oni nie wiedzieli. A wezwania przychodziły na adres firmy, którą oni przecież zawiesili. No to skąd mieli wiedzieć? Bzdura i głupota w jednym.

Kiedy nic już nie dało się zrobić, postanowili czekać 10 lat, żeby sprawa się przedawniła. Jacy byli zdziwieni, kiedy po 5 latach jednak przyszedł komornik i pozajmował im to co mógł. Jak to?! Przecież to już nie Era tylko T-Mobile! Przecież mieli nie wracać do tej sprawy. Że co?! Milion złotych?! Zdziwieni, że odsetki trzeba od długu zapłacić, a to już przecież 14 lat od daty wystawienia faktury. Głupota.


Już pomijając, że nikt przy zdrowych zmysłach nie machnie ręką na milion złotych, to mało miał czasu, żeby to zrobić? 5 lat czekał i myślał, że się uda. Ale do mediów się nie pofatygował.

A kiedy okazało się, że w tak beznadziejnej sytuacji jednak jakaś nadzieja jest (żeby się zbytnio nie zagłębiać - wznowienie sprawy w sądzie, bo wyrok został oparty na sfałszowanych papierach), to Anna-wspólniczka opuszcza kraj. Ucieka? Olewa Mirka? Jedzie zarobić? Nie wiadomo. Koniec artykułu.

Powiem tak: sprawa śmierdzi. Artykuł też. Nie wszystko jest tu do końca prawdą, takie mam wrażenie. Zakładam jednak, że Wyborcza takiego naciąganego bubla nie powinna wypuścić. A skoro tak, to Mirek jest sam sobie winien, bo nie myślał. I przede wszystkim zlekceważył media, które przecież szukają takich afer, bronią pokrzywdzonych i potrafią wiele spraw przyspieszyć. Przychodzi dopiero w momencie, kiedy już dawno ma pozamiatane. Po 15 latach i z milionem długu na koncie.

Wyborcza też nie ma się z czego cieszyć, bo brakuje czegoś, od czego powinna była w ogóle zacząć temat - zapytać Mirka dlaczego tak późno? Uwiarygodniłoby to przekaz, a tak ja mam wątpliwości, ile w tym artykule jest prawdy. W sumie gdyby nie informacja z T-Mobile, że rzeczywiście coś takiego miało miejsce, to mógłbym uznać ten tekst za kompletnie przekłamany. Bo jego kuriozalność jest powalająca. I zamiast wywołać współczucie, tylko Mirka ośmiesza i obwieszcza światu jego nieporadność.

Sama sieć też powinna zareagować. Jeśli T-Mobile jest w jakiejś części winna, to przede wszystkim winny jest zarząd i pracownicy, których od lat już w tej firmie nie ma. Nie sztuka iść w zaparte i zasłaniać się decyzją sądu. Sztuką jest wykazać się empatią wobec człowieka, który być może został przez tę samą firmę wiele lat temu oszukany. Pieprzyć to, że nie widział, nie umiał, nie czytał. Ten człowiek i tak nie zapłaci tych pieniędzy. Dla T-Mobile liczy się teraz ich własny wizerunek. Wycisną gościa jak cytrynę i pozwolą zdechnąć z głodu albo darują mu jego głupotę.

Internet już uprawia zbiorowy lincz na T-Mobile. Wystarczy wejść na ich FanPage. Dla 99 procent ta sieć jest wszystkiemu winna. Dlatego teraz tylko od nich zależy, co będzie dalej. A ceną decyzji są klienci. Lub ich brak.



Podobało Ci się? Nie zgadzasz się? Zostaw komentarz!

Czytaj dalej »

27 lis 2012

DRUKUJĄ SOBIE INTERNET. W SIECI

0

Proszę bardzo - od wczoraj w kioskach i nie tylko możemy sobie kupić nowy dwutygodnik W SIECI. No nareszcie ktoś wpadł na pomysł, żeby najciekawsze treści z internetu przelewać na papier, co by żyły dłużej niż 12 godzin.

Tak sobie w pierwszej chwili pomyślałem i takie właśnie były zapowiedzi. Ale mina mi zrzedła, kiedy doszła do mnie informacja, kto jest naczelnym. Karnowski - ten od RzePy, Uważam Rze i wPolityce.pl . A miało być tak pięknie...

Okej, tak naprawdę nie ma się co do ludzi uprzedzać. Może akurat przyśnił mu się rewolucyjny pomysł, który od wczoraj próbuje realizować. Pierwsze wrażenie - chyba tak.



Bo już sam format jest czymś, co przyciąga uwagę. Jest kwadratowy po prostu. Po co? No właśnie nie mogę się domyślić. Ani to się nie mieści w plecaku, ani w torbie na laptop, ani nawet w damskiej torebce. Czyżby kolejnym krokiem miało być dołączanie specjalnych toreb o wymiarach tej gazety? Może taki jest dalszy zamysł, kto wie. Pewne jest, że na kioskowej witrynie się wyróżnia, ale czy nie powinien wyróżniać się raczej zawartością? Może i tak jest, więc jedziemy dalej.

Fajnie, że do napisania paru słów zaprosili Małgorzatę Kożuchowską. Po wielkiej twarzy Marty Kaczyńskiej na okładce jest to naprawdę ulga dla oczu, a i w sercu robi się tak jakoś cieplej. Pisze sobie Gosia o Bożym Narodzeniu, o tym jak ją denerwują święta "magiczne" zamiast świąt "świętych", o koncercie charytatywnym. W porządku, w końcu to "dwutygodnik osobistych opinii". I zapowiada się dobrze.

Po słowach wstępu przechodzę na czwartą stronę i tam chyba powinno być śmiesznie. Chyba, bo ja nie kumam tego poczucia humoru. Może Wy mi wytłumaczycie i wtedy będę wył ze śmiechu.



Przewracam kolejne strony. Przewracam, przewracam, przewracam i widzę, jaki ten świat jest zły. Tylko spójrzcie.



Afera goni aferę, Smoleńskiem i nienawiścią do Ruskich śmierdzi na kilometry, a redaktorzy prześcigają się w oskarżeniach na Tuska i jego kompanię. Niech im będzie. Tylko po co, skoro tego w mediach i tak jest dużo za dużo? Do tego kupa błędów i literówek, ale pewnie robili copy-paste z internetu. A może wszystkie pierwsze numery tak mają? W każdym razie muszą zatrudnić panią korektorkę, bo w stopce nie ma nikogo takiego.

Przeczytałem parę tekstów i nawet ten wywiad z Martą Kaczyńską. Jest tendencyjny. I zwyczajnie głupi, bo służy tylko marnej próbie uwiarygodnienia tego, o czym od 2 lat trąbią prawostronne media. Zamiast po raz setny pisać o zamachu pod swoimi nazwiskami wysługują się Martą K., która wiadomo, co powie (a jak nie powie, do redaktor dopowie) i mamy danie główne numeru. Tyle, że wyszedł z tego odgrzewany kotlecik, więc ja go nie jem. W sumie czego innego mogłem się spodziewać. Kółko wzajemnej adoracji, macie tu fragment.



Dalej jest trochę lepiej, bo piszą o kulturze, gospodarce, historii... Ale i tak z każdego kolejnego tekstu bije nienawiść do UE, do PO, do Putina i do wszystkiego, co nieprawicowe. Szczytem jest artykuł o nowym Bondzie, którego leitmotivem i głównym zadaniem jest udowodnić, że stare filmy, w których James strzela do Sowietów są lepsze od tych po liftingu, gdzie złych Rosjan już nie ma.

I na koniec prawdziwy hicior - krzyżówka i rebus! A co!



Żeby wnuczek z babcią mieli co robić. Dawno nie widziałem takiego zakończenia, serio. Myślałem, że te czasy minęły, a tu proszę jaka niespodzianka. W każdej gazecie ostatnia strona to prawie zawsze reklama i ja rozumiem, że oni chcą być teraz inni. Też nie jestem za komercjalizacją każdego skrawka papieru, ale krzyżówka? Labirynt? I do tego bez nagrody? Nie no, bez jaj.

I zmieniam zdanie: już mi się nie podoba drukowanie treści z internetu. Bo oni drukują siebie, swoje portale i jeszcze chcą, żeby im za to płacić. We wstępniaku czytam, że to "dwutygodnik (...), w którym znajdą Państwo najlepsze artykuły, wywiady i komentarze z sieci". Panie Jacku Karnowski, zapomniał Pan w swojej skromności dodać, że chodzi o Waszą sieć, Wasze serwisy i Wasze opinie. Już na samym wstępie trochę więc mnie Pan oszukał, mimo że spodziewałem się, że nie do końca jest tak, jak "na powitaniu" Pan twierdzi. Cóż, zdarza się, może się nie zrozumieliśmy. A może celowo próbuje Pan zwerbować czytelnika (młodego zwłaszcza) mydląc mu oczy internetem i myśląc, że się nie połapie.

Jeszcze tylko słowo o cenie, która jest niska. Aż za niska - tylko 2,90 za dwutygodnik i za 56 naprawdę duuużych stron. Niby dobrze ale tym właśnie kupuje się lud, który kupi tanią gazetę i będzie czytał jedyną słuszną prawdę o zamachach i trotylach. Przyznam się, że sam kiedyś dałem się tak podejść i kupiłem Uważam Rze ze względu na cenę. Potem żałowałem, bo nie dla mnie wszystkie te spiski, domysły i oskarżenia. Ale skoro jest popyt to jest i podaż. Tyle, że W SIECI jest pismem o wiele bardziej radykalnym i zastanawia mnie, co kierowało jego twórcami - czy rzeczywiście chęć zaspokojenia nabrzmiałego popytu, czy raczej jego wygenerowanie. Trochę się boję, bo pachnie mi tym drugim.

PS.
Znowu napiszą, że się uwziąłem na prawicę :) No ale co ja mogę poradzić, że kolejna gazeta z cyklu "powiemy wam prawdę, mamy dowody, ale nie będziemy się nimi chwalić" nie przypadła mi do gustu. Sorry.




Podobało Ci się? Nie zgadzasz się? Zostaw komentarz!
Czytaj dalej »

15 paź 2012

UWAŻAJ CO MÓWISZ - NIE MÓW CO UWAŻASZ

14

I co, znów się z nią pokłóciłeś? To bieda. I pewnie chciałbyś się z pogodzić? Słodkie... Ale tylko marzenie. Bo sprawa jest bardzo delikatna i trzeba uważać, co się robi i mówi. To, co działa na nas, facetów, w żadnym wypadku nie zadziała na kobiety. Albo pójdzie nie w tym kierunku, co trzeba. I - wyobraźcie sobie - my nigdy nie jesteśmy na to przygotowani.

Jeśli coś spieprzyłeś, to pamiętaj o tych 10 ważnych zasadach. Jeśli jesteś niewinny, a pewnie tak jest, to też o nich pamiętaj. Są uniwersalne dla każdej kłótni i awantury. Bo wszystkie kobiety mają jedną wspólną cechę - kierują nimi emocje i zanim cokolwiek powiesz, już jesteś osądzony.
Ale jest ratunek. Ucierpisz trochę mniej, jeżeli zapamiętasz tych kilka prostych tekstów. Zapamiętasz po to, żeby ich nigdy w życiu przy kobiecie nie wypowiedzieć albo wiedzieć, jak nie odpowiedzieć. Inaczej zagwarantujesz sobie bezwzględną ciszę w domu, nie wiadomo na jak długo. I to w najlepszym wypadku.

No dobra, i tak coś palniesz prędzej czy później. Ale warto wiedzieć, co prowokuje nasze kobiety najbardziej.

1. A nie mówiłem?
Standard. To zawsze wyprowadzi człowieka z równowagi, a tym bardziej kobietę. No w końcu to przecież ona zawsze ma rację. W każdym razie tak sobie myśli. I ty jej teraz mówisz, że mówiłeś? Nie no chłopaku, nie przesadzaj. Na pewno nic nie mówiłeś. Nawet pod nosem nic nie zamruczałeś. Przecież gdybyś coś tam zabełkotał, to ona by usłyszała, nawet zrozumiała i jeszcze posłuchała. Przecież ona zawsze słucha twoich złotych rad. Więc skoro teraz coś poszło nie tak, to jest to wyłącznie twoja wina, bo nic nie mówiłeś. I jeszcze masz czelność zwracać jej uwagę? Że "a nie mówiłeś"? Ty gnoju!

2. Przepraszam.
Niby tak trudno wychodzi z ust, a jeśli już wyjdzie, to niby wszystko powinno załatwiać. A tu czasem dupa. Na pewne kobiety to słowo działa jak płachta na byka. 
Jakie przepraszam?! Teraz mnie przepraszasz?! Trzeba było myśleć! Mam gdzieś twoje przeprosiny! Gadasz tak, bo chcesz mieć spokój! I jebs, trzasnęły drzwi. Albo szklanka.
No pewnie, że chcę mieć spokój. Co w tym dziwnego? Ja i tak wiem swoje, więc doceń proszę, że się poświęcam i to ja przepraszam. Chyba nie usłyszała...

3. Podaj mi choć jeden powód...
A proszę cię bardzo! Mam ich kilka. Czy to dobrze? No właśnie nie. Ona liczy na to, że nie masz żadnego. Podając chociaż ten jeden, odbierasz jej broń. A jak przeciwnik traci miecz, to ucieka. A jak nie ma gdzie, to się rzuca. Zdziwiony? Przecież chciałeś tylko grzecznie wykonać jej polecenie i nawet powiedzieć prawdę. No tak, to akurat kobiety nie bardzo lubią :) Zatem klops. Albo raczej: jebs! - trzasnęły drzwi. Albo szklanka.

4. ZAWSZE to robisz vs. NIGDY tego nie robisz!
Tak? A pamiętasz to? A wtedy? A tu? Patrz, mam zapisane. Nadal twierdzisz, że NIGDY tego nie robię? Oj grabisz sobie stary. Ona musi podkreślić, że coś jest ZAWSZE albo NIGDY, bo myśli, że wpędzi cię w poczucie winy. I usłyszy: no tak, masz rację (słowo-klucz!), już nie będę. Albo będę - tu trzeba uważać, żeby bardziej nie podpaść, więc musisz słuchać, co do ciebie rozmawia. Ale chwileczkę, przecież ty nie dasz jej satysfakcji i wyciągniesz z rękawa parę asów. Albo kartek z kalendarza i powiesz, co, kiedy robiłeś. Fajnie, bo się wybronisz. I niefajnie, bo ona nie chce z tobą potem gadać.

5. Jesteś taka sama, jak twoja matka!
No to pozamiatane. Nie dość, że porównujesz ją do jej własnej matki, kiedy ona na siłę stara się pokazać, że wcale taka nie jest, to jeszcze mówisz to w sytuacji, kiedy robi coś, co cię wkurza. 
Czyli moja mamusia też cię wkurza? - usłyszysz zaraz. A za sekundę: Halo, mamusia? Wiesz co ten stary dziad o mnie powiedział?! I zamyka się w łazience, co byś nie mógł prostować niektórych zmyślonych historii. No i masz - w domu będziesz miał teraz ciszę, ale nie licz na spokój. A teściowa jeszcze długo obiadku ci nie zgotuje.

6. Zostaw mnie!
I co, zostawiasz czy nie? Jeśli za nią biegniesz, to uważaj na drzwi, talerze, szklanki i inne przedmioty będące w zasięgu jej ręki. Przygotuj plastry, bandaże i siebie na to, że nie pójdziesz jutro do pracy. Chyba, że koledzy uwierzą, że spadłeś ze schodów. 
Jeśli nie chce ci się za nią biegać, to bądź pewny, że ci to wypomni. Że za chwilę wyjdzie z ukrycia, zrobi ci kolejną awanturę o coś tam, ty znowu ruszysz dupsko, żeby ją przepraszać, a ona ci prosto w twarz: Zostaw mnie! No cóż, znów dałeś się podpuścić.

7. Nie chce mi się o tym gadać
Nie, to nie. Obracasz się na pięcie i wychodzisz. Ale czy jesteś pewny, że własnie o to jej chodziło? Żebyś tak ostentacyjnie i nie wyganiany 15 razy sobie poszedł? Skoro powiedziała "nie"... To nic nie znaczy! Czasem "nie" znaczy "nie", a czasem "tak". Nigdy tego nie ogarniesz i niestety nie ma to złotej rady. Zależy od kobiety i tego, czy akurat mówi, co myśli, czy chce żebyś się domyślał. Skomplikowane. Ale jest i dobra wiadomość - obojętnie, co zrobisz, efekt będzie ten sam. Dla ciebie nieciekawy.

8. A wiesz, że Mietek złapał ostatnio 10-kilogramowego szczupaka?
Zmieniasz temat, uważaj. Znaczy, że olewasz i nie interesujesz się o niebo ważniejszym tematem, czyli aferą, którą właśnie urządza ci twoja partnerka. Nie bronisz się, nie tłumaczysz, nie kajasz, nie przepraszasz i nie przeklinasz. O szczupaku pieprzysz farmazony jakieś. A one nie lubią być lekceważone. Zachowaj ten temat na inną okazję, np. punkt 7 naszej listy - kiedy ci powie, że nie chce o tym gadać (o aferze), wtedy zarzuć mietkową przygodą. Ale będzie fun :)

9. Nie kłóćmy się już kochanie...
Weź te ręce, nie dotykaj mnie w ogóle! Tyle na dzień dobry. I do widzenia, bo co masz zrobić. Nie powiesz "przepraszam", bo wiadomo do czego to prowadzi (nie pamiętasz - wróć do punktu 2). To jest wersja soft, bo dajesz do zrozumienia, że nie chcesz się już kłócić, ale nie przepraszasz. Dajesz więc do zrozumienia, że to nie twoja wina. Wreszcie ona dedukuje, że skoro nie twoja, to... jej?! I jebs, trzasnęły drzwi. Albo szklanka. Jednak to wersja hard.

10. Długo będziesz jeszcze na mnie zła?
Tak palancie i przestań zadawać mi takie durne pytania. I w ogóle się do mnie nie odzywaj. I zostaw mnie. I nie przepraszaj. Tyle będę zła, ile będę chciała.
No co masz zrobić - ubierasz się i wychodzisz. Piwo i koledzy czekają. Może jednak ta twoja kobieta wcale nie jest taka zła.

Oczywiście te wszystkie porady powstały ze starannie sporządzonych notatek i zeznań kolegów w czasie gry w wojnę na guziki. Ja tylko spisywałem ;)

Jeśli macie coś jeszcze, co może się nam, biedakom, przydać w tej nierównej walce na słowa, to wrzucajcie w komentarzach.


Czytaj dalej »
- See more at: http://www.exeideas.com/2013/08/add-unlimited-blog-post-scrolling.html#sthash.WFyboNTy.dpuf